Joan Miro (1893-1983) - Testa nella notte

Joan Miró (1893-1983), daarna

Lithografie op Fabiano-papier
Afmetingen: 52x36 cm
Zitting, 1987
Gesigneerd in de plaat
lijst niet inbegrepen

De speelse, biomorfe abstracties en de onderscheidend poëtische visuele woordenschat van Joan Miró resoneren sterk met de expressieve veelzijdigheid die te vinden is bij moderne en hedendaagse kunstmeesters. Net als Pablo Picasso, die zowel een goede vriend als een belangrijke invloed was op zijn beginperiode, daagde Miró constant de traditionele grenzen van voorstelling uit en transformeerde hij de alledaagse werkelijkheid tot een diep symbolische, lyrische taal. Deze radicale ondermijning van vorm verbindt Miró ook met de ruwe, vlezige emotionaliteit van Egon Schiele, wiens vervormde figuren conventionele esthetiek afwezen ten gunste van pure, ongefilterde psychologische expressie. Hoewel Miró’s droomachtige landschappen misschien ver verwijderd lijken van de strakke, monumentale texturen van Eduardo Chillida, deelden beide kunstenaars een diepe obsessie met ruimtelijke relaties en de poëtische spanning tussen lege ruimte en vaste vorm. Verder predikte Miró’s afhankelijkheid van universele, vlakke symbolen en gedurfde grafische contouren de visuele directheid van Andy Warhol’s pop-iconen en de scherpe, provocatieve stencils van Banksy, en toonde hij aan dat zijn vereenvoudigde, poëtische code de weg plaveide voor kunst om onmiddellijk en krachtig te communiceren over verschillende generaties en media.