Christian Schad (1894-1982) - Varieteprobe

Christian Schad - Varieteprobe

Medium: Houtgravure
Materiaal: Papier op karton
Afmetingen: 24.5 x 17.5 cm
frame niet inbegrepen

Editor: Edition Panderma, Basel
Jaar: 1925 (gedrukt in 1966)
Editie: Dit is een niet-genummerde afdruk van 230 edities (65 hors commerce waren niet genummerd)
Handtekening: Gegarande en gedateerd

Provenance:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Galerie von Bartha, Basel
Particuliere collectie, Basel

Conditie / Restauratie:
goede conditie / oorspronkelijke conditie

Verdere Informatie:

Een zeldzame beperkte editie van de draagbare collectie van post-oorlogs en hedendaagse kunst La Lune en Rodage III. Dit is een niet-genummerde kopie van 230 edities (65 hors commerce waren niet genummerd) en maakt deel uit van de derde serie van de La Lune en Rodage-boeken. La Lune en Rodage werd in drie banden gepubliceerd in 1960, 1965 en 1977 en bevatte ongeveer 180 kunstwerken die een overzicht geven van de artistieke avant-garde scene tussen de jaren 1950 en 1970. De kunstwerken werden verzameld door Carl Laszlo en bevatten de grootste kunstenaars van die tijd die belangrijke stukken hebben bijgedragen, vaak een keerpunt in hun productie en carrière: het werk van Enrico Castellani is bijvoorbeeld zijn eerste gedocumenteerde grafische werk en het multiple Achrome van Piero Manzoni is het enige dat door de kunstenaar werd geproduceerd.

Geboren: Christian Schad (21 augustus 1894 – 25 februari 1982) was een Duitse schilder die geassocieerd wordt met Dada en de Nieuwe Objectiviteit. Beschouwd als groep vormen Schad’s portretten een buitengewoon verslag van het leven in Wenen en Berlijn in de jaren na de Eerste Wereldoorlog.
Schad werd geboren in Miesbach, Oberbayern, in een welgestelde familie van een advocaat die hem bijna de helft van zijn leven ondersteunde. Hij studeerde in 1913 aan de kunstacademie van München. Als pacifist vluchtte hij in 1915 naar Zwitserland om dienstplicht tijdens de Eerste Wereldoorlog te voorkomen, eerst in Zürich en daarna in Genève. Beide steden waren centra van de Dada-beweging, en Schad werd Dadaïst. In Zürich ontmoette hij Dadaïsten als Hans Arp en Hugo Ball, en ook Walter Serner, met wie hij Sirius lanceerde, een literair tijdschrift. Hij maakte deel uit van de stichting van het beroemde Cabaret Voltaire. Vanaf 1918, terwijl hij in Genève woonde, creëerde Schad zijn eigen versie van de Fotogram (die later door Tristan Tzara “Schadographs” werd genoemd) waarbij een contourafbeelding ontwikkeld wordt op chloride-prints-outpapier. Van 1920 tot 1925 bracht hij enkele jaren door in Rome en Napels. Nadat hij met Marcella Arcangeli, de dochter van een Romeinse professor, trouwde, vestigde hij zich in Napels waar hij teken- en schilderlessen volgde aan de kunstacademie. In 1927 emigreerde de familie naar Wenen. Zijn schilderijen uit deze periode zijn nauw verbonden met de Nieuwe Objectiviteit. In de late jaren twintig keerde hij terug naar Berlijn en vestigde zich daar. Zijn kunst werd door de nazi’s niet veroordeeld op de manier zoals het werk van Otto Dix, George Grosz, Max Beckmann en vele andere kunstenaars van de Nieuwe Objectiviteit; dit kan komen door zijn gebrek aan commercieel succes of doordat zijn werk oppervlakkig neo-klassiek leek. Rond 1930 raakte hij geïnteresseerd in oosters filosofie en zijn artistieke productie kromp sterk. Na de beurscrash van de New Yorkse aandelenmarkt in 1929 kon Schad niet langer rekenen op de financiële steun van zijn vader, en stopte hij grotendeels met schilderen in het begin van de jaren 1930. In 1937, tot zijn verbazing, toonden het Museum of Modern Art drie Schadographs, geschonken door Tristan Tzara, in een tentoonstelling over Dada en Surrealisme. Hetzelfde jaar namen de nazi’s Schad op in Groot-Duitsche Kunst, hun tegenhanger van de Tentoonstelling Degenerate Art.
Schad leefde in duisternis in Duitsland tijdens de oorlog en daarna. Na de vernietiging van zijn atelier in 1943 verhuisde Schad naar Aschaffenburg. De stad vroeg hem om de Maagd en het Kind van Matthias Grünewald (Stuppach, parochiekerk) te kopiëren, een project waaraan hij werkte tot 1947. Toen zijn Berlijnse studio werd vernietigd door een bombardement bovenop, redde zijn toekomstige vrouw Bettina de kunstwerken in een spectaculaire actie en bracht ze naar hem naar Aschaffenburg. Schad bleef in de jaren vijftig schilderen in magisch-realist stijl en keerde in de jaren zestig terug naar experimenten met fotogrammen. Schad’s reputatie begon pas in de jaren zestig weer op te vallen, toen een paar tentoonstellingen in Europa samenvielen met de opkomst van Photorealisme.
( Tekst van Wikipedia )