Adolf Luther (1912-1990) - Hohlspiegelobjekt (Concave mirror object)

Adolf Luther (1912 – 1990): 4 R 600

gesigneerd en gedateerd Luther 68 en genummerd 13 (op de achterzijde)

over vier vierkante convexe spiegels gemonteerd op een vierkante spiegelplaat op houten paneel, in plexiglas beschermdoos

25 bij 25 bij 7,5 cm.
9⅞ bij 9⅞ bij 3 in.

Uitgevoerd in 1968.

Provenance
Galerie Denise René & Hans Mayer, Düsseldorf
Duitse veilinghuis
Kunstkontor Basel

Een vroeg en kenmerkend voorbeeld van Luther’s convexe spiegelwerken, de groep die zijn rijpe bijdrage aan lichtkunst definieert.
Het intieme formaat concentreert het optische effect in een enkel, onmiddellijk gezichtsveld.
Gesigneerd, gedateerd en getiteld door de kunstenaar op de achterzijde.

Conceptualisatie in 1968, het jaar waarin Luther zijn werk met convexe en concave spiegels tot een onafhankelijk oeuvre verenigde, haalt 4 R 600 zijn titel uit de eigen optische specificatie: vier spiegels, elk geslepen met een straal van 600 millimeter. De aanduiding is opzettelijk niet-literaire. Luther zag deze objecten minder als sculpturen dan als instrumenten — apparaten gekalibreerd om licht zelf het onderwerp te maken.

Vier vierkante concave spiegels zijn gemonteerd op een vlakke spiegelplaat en onder een heldere plexiglas afdekking verzegeld. Het invallende beeld wordt gevangen genomen, ondersteboven getrokken en vooruit in de ruimte geprojecteerd, waar het verschijnt als een immateriële aanwezigheid voor het object in plaats van eromheen. De toeschouwer staat niet voor een afbeelding maar in het optische veld ervan, en elke beweging herschikt de gehele configuratie. Wat het werk levert, is geen beeld maar de voorwaarden waaronder een beeld verschijnt.

Luther, een geschoolde jurist die als autodidact in de kunst terechtkwam en vanaf 1962 met ZERO exposeerde, bereikte deze positie via glas: licht, voor hem, was het enige werkelijk immateriële medium beschikbaar voor de opvolgers van schilderkunst. De concave spiegelobjecten breiden die logica uit tot het uiterste — het object verschuift, het fenomeen blijft. In de kleine formaten van 1968 wordt dit argument op ongebruikelijke beknoptheid gemaakt, en juist door hun compressie behoren ze tot de meest leesbare uitspraken van zijn programma.

Conditie: gepatineerd met fijne krassen, lichte oxidatie op de randen van de spiegel (typisch voor Luther-werken) en gebruikssporen, over het algemeen goed.
De foto’s maken deel uit van de conditiebeschrijving.