Keith Haring - Untitled (cup man) - Giclée - Artestar licensed print

Giclée-É impresión (*) de Keith Haring (**)
Reproductie van het werk “Untitled”, zeefdruk gemaakt door Haring in 1989.
Luxueuze editie op behoudspapier met mat digitale afdruk van hoog gewicht (250 g/m²). Een papiersoort die zeer veelzijdig is en van hoge kwaliteit, geproduceerd in Duitsland met houtpulp die zuur- en chlorinevrij is.
Drukwerk toegestaan door Artestar New York. Copyright: Keith Haring Foundation

- Bladafmetingen: 60 x 47 cm
- Motiefafmetingen: 50 x 37 cm
- Staat: Uitstekend (dit werk is nog nooit ingelijst of tentoongesteld geweest, altijd bewaard in een professionele kunstmap, waardoor het in onberispelijke staat wordt aangeboden).

Het werk zal zorgvuldig worden gehanteerd en verpakt in een versterkte kartonnen verpakking. De verzending zal worden verzonden met een traceernummer (UPS DPD DHL FedEx)

De verzending omvat ook een transportverzekering voor de uiteindelijke waarde van het werk met volledige terugbetaling bij verlies of schade, kosten voor de kopervrij.

(*) Giclée is een term die verwijst naar een type hoogwaardige fijnkunstenprint, digitaal gemaakt met inkjetprinters. Dit proces gebruikt pigments en gespecialiseerde papieren om een hoge scherpte, kleurprecisie en duurzaamheid te bereiken, ideaal voor kunst- en fotografievrepagin.

(**) Keith Haring werd geboren in 1958 in Reading, Pennsylvania, Verenigde Staten.
Hij groeide op in Kutztown en toonde van jongs af aan een grote belangstelling voor kunst. Hij studeerde grafisch ontwerp aan The Ivy School of Professional Art, in Pittsburg, en op 19-jarige leeftijd, al openlijk homosexueel, verhuisde hij naar New York, waar hij inspiratie vond in graffiti-art en hij zich inschreef bij de School of Visual Arts waar hij de invloed kreeg van Keith Sonnler en Joseph Kossuth, die hem aanspoorden zich te vormen als conceptual artist na experimenteren met vorm en kleur.
Haring trok de aandacht van het publiek in 1980, toen hij begon beelden te tekenen die op cartoons leken met marker in de metro van de Grote Appel, en daarna tekende hij met witte krijtfiguren cartoons op zwarte panelen die bestemd waren voor reclame, wat hem meer dan één arrestatie opleverde.
Zijn strakke lijnen, levendige kleuren en zijn actieve figuren droegen bij aan krachtige boodschappen over leven en eenheid en zijn tentoonstellingen werden gefilmd door de fotograaf Tseng Kwong Chi.
Ook in deze periode organiseerde hij een tentoonstelling in Club 57 en nam hij deel aan een tentoonstelling in Times Square, waar hij voor het eerst dieren en menselijke gezichten tekende.
Zijn eerste solotentoonstelling was in Galerie Tony Shafrazi in 1981, hetzelfde jaar dat hij deelnam aan Documenta 7 in Kassel, Duitsland.
In 1982 maakte hij vriendschap met opkomende kunstenaars uit die tijd zoals Kenny Scharf, Madonna en Jean-Michel Basquiat, en leerde zelfs de beroemde Andy Warhol kennen.
In 1984 ging Harin naar Australië en schilderde verschillende muurschilderingen in Melbourne en Sydney, en ontving zelfs geld voor zijn werk van de National Gallery of Victoria en van het Australian Centre for Contemporary Art.
Hij bezocht ook Rio de Janeiro, het Musée d’Art Moderne Paris, Minneapolis en Manhattan om te schilderen.
Zelfs in deze periode ontwierp hij een roze jack die Madonna droeg om haar nummer “Like a Virgin” uit te voeren op het programma “Solid Gold”.
In 1985 organiseerde het Museum of Modern Art in Bordeaux een tentoonstelling van zijn werk, en nam ook deel aan de Paris Biennial.
In november van dat jaar verscheen hij op MTV waar hij schilderde in een programma gepresenteerd door zijn vriend Nick Rhodes van de groep Duran Duran.
In 1986 schilderde hij muurschilderingen in Amsterdam, Parijs, Phoenix en Berlijn, schilderde ook het lichaam van Grace Jones voor haar videoclip van het lied “I’m Not Perfect”, en opende een winkel om zijn werk te verkopen in SOHO.
Tot dan toe begonnen zijn werken socio-politieke thema’s van die tijd te weerspiegelen, zoals anti-apartheid, AIDS en drugs.
Ook maakte hij pop-art stukken voor merken zoals Absolut Vodka, Lucky Strike en Coca-Cola, en ontwierp zelfs de hoes van het benefietalbum “A Very Special Christmas”, waarop zijn vriendin Madonna voorkwam.
In 1988 werd hij opgenomen in een selecte lijst van kunstenaars wiens werken op de etiketten van de wijnen Château Mouton Rothschild verschenen, en datzelfde jaar kreeg hij de diagnose AIDS, waardoor hij het jaar erop de Keith Haring Foundation oprichtte, met als doel de maatschappelijke problemen rondom deze ziekte aan te pakken en het werk van de kunstenaar via tentoonstellingen, publicaties en licenties bekend te maken.
In juni 1989 schilderde hij zijn laatste publieke werk op een muur van de kerk van Sant’Antonio in Pisa. Dit werk kreeg de titel “Tuttomondo”.
Keith Haring overleed op 16 februari 1990 op 32-jarige leeftijd ten gevolge van AIDS.

(**) "De Man met de Beker", 1989, is een levendig getuigenis van het vermogen van de kunstenaar om speelse beelden te combineren met een diepe symbolische diepgang. Deze zeefdruk vangt de kenmerkende energie van Haring, met gewaagde lijnen, felgekleurde vlakken en een dynamische compositie die een figuur creëert die tegelijk grillig en betoverend is. De centrale figuur, wiens torso in lagen lijkt te zijn gesegmenteerd als een matroesjka, wordt in volle beweging vastgelegd, met de armen omhoog in een exuberante gebaar, uitstralend vitaliteit en beweging. De omliggende lijnen en vormen vergroten dit gevoel van kinetische energie en tillen de figuur op tot een baken van leven en animatie.
Tegen een indringende groenblauwe achtergrond met paars gepunctuleerd patroon toont het werk de meesterlijke beheersing van contrast en ritme door Haring. De interactie tussen kleur, vorm en beweging belichaamt Harings belang bij de universaliteit van menselijke expressie, vertalend vreugde, vitaliteit en verbondenheid in een visuele taal die onmiddellijk herkenbaar is. De figuur van de "Man met de Beker" belichaamt Harings onderzoek naar transformatie, multipliciteit en de interactie tussen individuele en collectieve ervaringen, weerspiegelend zijn levenslange inzet voor sociale thema’s via toegankelijke beelden.
Dit werk belichaamt de blijvende erfenis van Haring: zijn vermogen om visueel boeiende kunst te creëren, sociaal resonant en diep menselijk. Het is zowel een viering van beweging en energie als een ontroerend beeld van Harings innovatieve visie op de hedendaagse kunst van het late twintigste eeuw.