Abbas - Iran Diary 1971-2002 - 2002





€ 1 |
|---|
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 138242 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Abbas, Iran Diary 1971–2002, eerste editie (2002), Franse softcoveruitgave van Autrement, 236 pagina's, 25 × 19 cm, in zeer goede staat met een ingetrokken bibliotheekstempel aan de rand van het tekstblok.
Beschrijving van de verkoper
Het boek verkeert in zeer goede staat. Het enige imperfectie is een 'withdrawn'-bibliotheekstempel aan de rand van het tekstblok, zoals te zien is op de laatste foto.
Weinige fotografen hebben de turbulente geschiedenis van een natie zo diepgaand, geduldig en met menselijke gevoeligheid vastgelegd als Abbas. In *Iran Diary 1971–2002* keert hij terug naar het geboorteland om een visuele kroniek te construeren die meer dan drie decennia van ingrijpende politieke, religieuze en sociale transformatie beslaat. In plaats van de geschiedenis te presenteren als een opeenvolging van geïsoleerde gebeurtenissen, onthult Abbas de blijvende uitdrukking ervan op het gewone leven en schept zo een van de meest meeslepende fotografische getuigenissen ooit geproduceerd over modern Iran.
Vanaf de laatste jaren van het bewind van Mohammad Reza Pahlavi volgt het boek de natie door de Islamitische Revolutie, de opkomst van Ayatollah Khomeini, de verwoestende Iran-Oorlog en de onzekere decennia die volgden. Toch worden deze historische mijlpalen nooit behandeld als verre politieke episodes. Abbas brengt de geschiedenis terug op een diep menselijk niveau, door de gezichten, straten, rituelen en emoties van een samenleving die zichzelf voortdurend herdefinieert te observeren. Zijn foto’s spreken niet alleen over revolutie, maar ook over herinnering, geloof, veerkracht en de complexe relatie tussen persoonlijke identiteit en nationaal lot.
Abbas bezat een zeldzaam vermogen om moeiteloos tussen het monumentale en het intieme te schuiven. Een enorme demonstratie kan gevolgd worden door de stille uitdrukking van een kind. De solemniteit van een religieuze processie kan plaatsmaken voor de fragiele stilte van een lege straat getekend door conflict. Deze opmerkelijke balans maakt van *Iran Diary* een boek dat de conventionele fotomerkjeursnaast zich laat verdwijnen. De beelden zoeken geen spektakel of sensatie; in plaats daarvan nodigen ze uit tot reflectie en moedigen ze de kijker aan om na te denken over de onzichtbare krachten die het dagelijks leven vormen.
De volgorde van het boek ontvouwt zich als een visueel memoire. Elke foto wordt een fragment van een veel groter verhaal, waardoor de lezer getuige kan zijn van de geleidelijke transformatie van een natie over dertig jaar. De tijd zelf wordt een van de hoofdonderwerpen van het boek. Gezichten worden ouder, steden evolueren, symbolen krijgen nieuwe betekenissen en generaties ontstaan onder het gewicht van de geschiedenis. Het resultaat is niet alleen een documentair verslag maar een buitengewone meditatie over continuïteit, verandering en de duur van de menselijke ervaring.
Abbas’s visuele taal kenmerkt zich door opmerkelijke helderheid en emotionele terughoudendheid. Zijn composities zijn elegant zonder formeel te worden, krachtig zonder te leunen op dramatisch effect. Werkend bijna uitsluitend in zwart-wit, reduceert hij elke scène tot haar emotionele essentie, waardoor gebaar, licht en expressie het verhaal dragen. Elke frame weerspiegelt zijn buitengewone geduld en zijn diepe begrip van de mensen en plaatsen voor zijn camera.
Meer dan een retrospectief van een geprezen Magnum-fotograaf staat *Iran Diary 1971–2002* als een van de essentiële fotoboeken gewijd aan het moderne Midden-Oosten. Het biedt een ongeëvenaarde visuele geschiedenis van Iran, terwijl het tegelijk diep universeel blijft in zijn verkenning van revolutie, geloof, verlies en hoop. Weinigen slagen erin om historisch belang te balanceren met zo’n emotionele intimiteit, waardoor dit werk een blijvend meesterwerk van documentaire fotografie is.
Meer dan twee decennia na zijn publicatie blijft *Iran Diary* voortleven met buitengewone relevantie. Het herinnert ons eraan dat geschiedenis niet alleen wordt geschreven door politici of vastgelegd in officiële archieven, maar ook bewaard blijft in de stille waardigheid van gewone mensen. Door Abbas’s meelevende en onverzettelijke blik wordt Iran veel meer dan een geografische plaats — het wordt een levende herinnering, een landschap gevormd door overtuiging, offers en de blijvende complexiteit van de menselijke conditie.
De verkoper stelt zich voor
Het boek verkeert in zeer goede staat. Het enige imperfectie is een 'withdrawn'-bibliotheekstempel aan de rand van het tekstblok, zoals te zien is op de laatste foto.
Weinige fotografen hebben de turbulente geschiedenis van een natie zo diepgaand, geduldig en met menselijke gevoeligheid vastgelegd als Abbas. In *Iran Diary 1971–2002* keert hij terug naar het geboorteland om een visuele kroniek te construeren die meer dan drie decennia van ingrijpende politieke, religieuze en sociale transformatie beslaat. In plaats van de geschiedenis te presenteren als een opeenvolging van geïsoleerde gebeurtenissen, onthult Abbas de blijvende uitdrukking ervan op het gewone leven en schept zo een van de meest meeslepende fotografische getuigenissen ooit geproduceerd over modern Iran.
Vanaf de laatste jaren van het bewind van Mohammad Reza Pahlavi volgt het boek de natie door de Islamitische Revolutie, de opkomst van Ayatollah Khomeini, de verwoestende Iran-Oorlog en de onzekere decennia die volgden. Toch worden deze historische mijlpalen nooit behandeld als verre politieke episodes. Abbas brengt de geschiedenis terug op een diep menselijk niveau, door de gezichten, straten, rituelen en emoties van een samenleving die zichzelf voortdurend herdefinieert te observeren. Zijn foto’s spreken niet alleen over revolutie, maar ook over herinnering, geloof, veerkracht en de complexe relatie tussen persoonlijke identiteit en nationaal lot.
Abbas bezat een zeldzaam vermogen om moeiteloos tussen het monumentale en het intieme te schuiven. Een enorme demonstratie kan gevolgd worden door de stille uitdrukking van een kind. De solemniteit van een religieuze processie kan plaatsmaken voor de fragiele stilte van een lege straat getekend door conflict. Deze opmerkelijke balans maakt van *Iran Diary* een boek dat de conventionele fotomerkjeursnaast zich laat verdwijnen. De beelden zoeken geen spektakel of sensatie; in plaats daarvan nodigen ze uit tot reflectie en moedigen ze de kijker aan om na te denken over de onzichtbare krachten die het dagelijks leven vormen.
De volgorde van het boek ontvouwt zich als een visueel memoire. Elke foto wordt een fragment van een veel groter verhaal, waardoor de lezer getuige kan zijn van de geleidelijke transformatie van een natie over dertig jaar. De tijd zelf wordt een van de hoofdonderwerpen van het boek. Gezichten worden ouder, steden evolueren, symbolen krijgen nieuwe betekenissen en generaties ontstaan onder het gewicht van de geschiedenis. Het resultaat is niet alleen een documentair verslag maar een buitengewone meditatie over continuïteit, verandering en de duur van de menselijke ervaring.
Abbas’s visuele taal kenmerkt zich door opmerkelijke helderheid en emotionele terughoudendheid. Zijn composities zijn elegant zonder formeel te worden, krachtig zonder te leunen op dramatisch effect. Werkend bijna uitsluitend in zwart-wit, reduceert hij elke scène tot haar emotionele essentie, waardoor gebaar, licht en expressie het verhaal dragen. Elke frame weerspiegelt zijn buitengewone geduld en zijn diepe begrip van de mensen en plaatsen voor zijn camera.
Meer dan een retrospectief van een geprezen Magnum-fotograaf staat *Iran Diary 1971–2002* als een van de essentiële fotoboeken gewijd aan het moderne Midden-Oosten. Het biedt een ongeëvenaarde visuele geschiedenis van Iran, terwijl het tegelijk diep universeel blijft in zijn verkenning van revolutie, geloof, verlies en hoop. Weinigen slagen erin om historisch belang te balanceren met zo’n emotionele intimiteit, waardoor dit werk een blijvend meesterwerk van documentaire fotografie is.
Meer dan twee decennia na zijn publicatie blijft *Iran Diary* voortleven met buitengewone relevantie. Het herinnert ons eraan dat geschiedenis niet alleen wordt geschreven door politici of vastgelegd in officiële archieven, maar ook bewaard blijft in de stille waardigheid van gewone mensen. Door Abbas’s meelevende en onverzettelijke blik wordt Iran veel meer dan een geografische plaats — het wordt een levende herinnering, een landschap gevormd door overtuiging, offers en de blijvende complexiteit van de menselijke conditie.

