Emilio Isgrò (1937) - Sans titre

De meest ervaren verzamelaar en fijnproever zullen een ongelooflijk zeldzame eigenschap in dit werk van meester Emilio Isgrò opmerken, namelijk deze nuance van de doorhaling, deze woorden die slechts gedeeltelijk zichtbaar blijven voor wie oplettend en nieuwsgierig is.

Dit is een kenmerk van deze zeefdruk, gedrukt in slechts 40 exemplaren, waardoor het een unicum is in de schildercyclus van de meester, die doorgaans ofwel het woord volledig doorhaalt of het zichtbaar laat, terwijl hier de toevoeging van de “sfumato van de doorhaling” aanwezig is.

Emilio Isgrò met doorhaling is een grote voorloper geweest van de notie van de waardevermindering en verval van het woord, van de taal, van de waarde die woorden bezitten, een fenomeen dat we vandaag de dag meer dan ooit meemaken.
De meester begon in 1964 wat nu alledaags is te aan te kaarten, waarschijnlijk, we zien het gebrek aan waarde van het woord, begrepen als object dat ideeën overbrengt, in alle vormen af te leiden, van televisiegesprekken, in papieren nieuwsberichten, in de berichtgeving door massamedia en in de steeds minder lezende samenleving die we aan het creëren zijn.
Minder woorden, minder cultuur in omloop, maar dit raakt verder dan kritische discussies over kunst; wat betekent dit in de maatschappij?
Het vermogen om te redeneren, en ik voeg daaraan toe het vermogen om te redeneren met een kritische en eigen mening, wordt bepaald door de hoeveelheid en kwaliteit van de vocabulaire die een individu bezit; we kunnen niet verder denken dan de woorden die we kennen, zoals men geen huis kan bouwen zonder al het benodigde materiaal, hoe meer materiaal ontbreekt, hoe minder volledig en stabiel en uitvoerbaar het huis zal zijn.
Door de woorden te beperken, beperken we ook de concepten die iemand kan creëren en het vermogen om ze uit te drukken of jezelf uit te drukken.
Inbegrepen het axioma dat minder woorden gelijk staan aan minder gedachten, krijgt Isgrò’s werk een hoge culturele en artistieke waarde.
Het verbergen van de woorden achter de doorhaling is een manier voor de meester om bij de toeschouwer van het werk nieuwsgierigheid te laten ontstaan, een manier om ons aan te moedigen onder het woord te gaan zoeken, erbij stil te staan wat er in relatie tot wat ’vrij’ leesbaar wordt gelaten, mogelijk was.
Een conceptueel, ontdekkend, onderzoeks- en reflectieproces over de woorden en hun ordening, bijna alsof Isgrò de pedagogische rol van docent op zich neemt, evenals die van intellectueel.
Maar Isgrò is niet alleen een “leraar”; hij is ook een schepper van nieuwe syntactische en formele regels, een ontwikkelaar van nieuwe verhalen, maar ook een attente satirist, de meester is wat een intellectueel zou moeten zijn: een “wekker van het bewustzijn”.
Emilio Isgrò plaatst zich dus in de kunstgeschiedenis als een hoeder van het woord en bij uitbreiding van de cultuur, een fundamentele rol die we steeds meer nodig hebben.

De afmetingen van het werk zijn 80 x 60 cm.

Het nummer van de oplage kan afwijken van het fotonummer.

De herkomst van het werk is van Gallery Grafica Manzoni, welke het echtheidscertificaat verstrekt.