Yves Brayer (1907-1990) - Promenade à cheval

Yves Brayer (1907-1990) : Promenade te paard

Gravure op Japans papier met een formaat van 30 x 38 cm.
Formaat koper 17 x 22 cm.
Draagt een handtekening in inkt rechtsonder.

Werk dat nog nooit is ingelijst, in zeer goede staat.

Wij verzekeren een minutieus verpakken, internationale opvolging, een verzekering en expresverzendingen voor al onze leveringen.

Biografie :

Schilder die getuige was van zijn tijd, heeft Yves Brayer zich ontplooid tot een van de meesters van l’École de Paris. Het theater, de literatuur, de landschappen van Camargue of de Baux-de-Provence en zijn reizen waren voortdurende inspiratiebronnen. Vertegenwoordiger van de stroming van de figuratieve kunst, hij stichtte „een oprechte classicisme”, erkend door de Académie des Beaux-Arts, die hem in 1957 verwelkomt als lid van het Instituut. Hier is de blik van Lydia Harambourg op zestig jaar schilderkunst.

Yves Brayer maakte deel uit van de schilders die, tussen de twee wereldoorlogen, de noodzaak voelden zich te verankeren in de realiteit die hen omringde. Deze schilders verwierpen, zonder ze te negeren, de schilderkunstige stromingen van eind 19e eeuw en begin 20e eeuw, en beschouwden zich eerder als leerlingen van Vuillard en Bonnard, zoals de groep van de Poetische Realiteit, of bewonderaars van Courbet, zoals de beweging Forces Nouvelles. Hoewel Brayer altijd onafhankelijk bleef, behoorde hij tot zijn vrienden Francis Gruber, die aan de basis stond van de Franse Nouvelle Réalisme van de jaren 1950, en waarvan Bernard Buffet een stralend voorbeeld zou worden.

Yves Brayer is geboren in Versailles in 1907, maar het grootste deel van zijn jeugd speelt zich af in Bourges. Bij aankomst in Parijs in 1924 betreedt hij de academies van Montparnasse, daarna de Ecole des Beaux-Arts. Heel jong toont hij zijn persoonlijkheid en worden hij en de oudere kunstenaars zoals Jean-Louis Forain aangemoedigd. Nog student exposeert hij op de Salon d’Automne en op de Salon des Indépendants. In 1927 laat een reisbeurs van de Staat hem naar Spanje vertrekken, waar de ontmoeting met de meesters van het Prado-museum een beslissende invloed heeft op zijn toekomstige werk. Na een verblijf in Marokko dankzij een prijs ingesteld door veldmaarschalk Lyautey, behaalt hij in 1930 het Grand Prix de Rome. Eerst betreurt hij Spanje, daarna laat hij zich meevoeren door de rijkdom van het Italiaanse leven uit de jaren dertig.

Bij zijn terugkeer naar Parijs in 1934 bundelt hij zijn oogst in een grote tentoonstelling bij Galerie Charpentier, faubourg Saint-Honoré, waar het publiek de authenticiteit van deze schilder van zevenentwintig jaar met een krachtige en originele temperament ontdekt.

Parijs blijft zijn thuishaven, en na een periode in de buurt van het Panthéon woonde hij vanaf 1935 in de rue Monsieur le Prince, in het zesde arrondissement. Op verschillende momenten schilderde hij in Parijs, zelfs toen hij nog student was, in de jaren 1926 tot 1929. Uitwedend naar Montauban vestigde hij zich in 1940 in Cordes-sur-Ciel in het Tarn. In 1960 krijgt hij een museum gewijd aan hem in de mooiste zaal van het stadhuis. In 1942 keert hij terug naar de hoofdstad waar Jacques Rouché hem opdraagt zijn eerste maquettes voor decors en kostuums voor een ballet in de Opéra de Paris te ontwerpen. Daar blijft hij tijdens de bezetting en schildert hij de besneeuwde stad, daarna de bevrijde stad.

Het jaar 1945 markeert een nieuw hoofdstuk in zijn werk. In Provence beseft hij dat er andere harmonieën bestaan dan de door de mens gemaakte architecturen, die van de pure en wilde natuur, en hij raakt gefascineerd door de diversiteit van de Alpilles en hun kalklagen, en vervolgens door de uitgestrektheid van de Camargue bevolkt door witte paarden en zwarte stieren. Hij vestigt zich spoedig in Provence voor meerdere maanden elk jaar.

Na zijn zwarte Spaanse periode, vervolgens oker en rood Italiaanse, verruimt hij zijn palet door groen-tinten, bleke geeltonen en enkele blauwtinten toe te voegen. Sterk aangetrokken door mediterrane landschappen keert hij terug naar Spanje en Italië, maar Provence en Camargue blijven zijn favoriete plaatsen tot aan het einde van zijn leven.

Hij maakte diverse reizen naar Mexico, Egypte, Iran, Griekenland, Rusland, de Verenigde Staten en Japan. Snel grip krijgend op het licht en de ritmes van deze landen, brengt hij talrijke tekeningen en aquarellen mee.

Zijn voorliefde voor grafiek drijft hem natuurlijk naar kopergravure en lithografie; zo realiseert hij talrijke prenten en illustreert hij boeken met beperkte oplage met teksten van Blaise Cendrars, Henry de Montherlant, Baudelaire, Paul Claudel, Jean Giono, Frédéric Mistral, enzovoort...

Yves Brayer is ook auteur van muurschilderingen, kartonnen wandkleden, maquettes van decors en kostuums voor het Théâtre Français en de Opéra’s van Parijs, Amsterdam, Nice, Lyon, Toulouse, Bordeaux of Avignon.

Zijn speciale tentoonstellingen maakten zijn werken vertrouwd in tal van landen: eerst in Parijs, daarna in Frankrijk, Europa en de Verenigde Staten. De Bibliothèque Nationale presenteert in 1977 "Yves Brayer, Graveur" ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag, en het Musée Postal wijdt aan zijn werk een expo bij de uitgifte van een postzegel die in 1978 werd gevraagd. Tot slot wordt het MUSEE YVES BRAYER in september 1991 geopend in les Baux-de-Provence.

Hij is vertegenwoordigd in diverse musea en in vele collecties zowel in Frankrijk als in het buitenland. Hij was vijftig jaar docent aan de Académie de la Grande Chaumière, vijf jaar voorzitter van de Salon d’Automne en, in zijn hoedanigheid als lid van de Académie des Beaux-Arts, meer dan elf jaar conservator van het Marmottan Museum in Parijs.