Charles Lapicque (1898-1998) - L'accident

Kunstenaar : Charles LAPICQUE (1898-1988)

Naam van het werk : "Het ongeluk"

Techniek en ondersteuning : Lithografie op papier

Periode : 1950

Precisie : Handtekening rechtsonder, en genummerd EA linksonder. Werk opgenomen als nr. 23 in het catalogus raisonné van Charles LAPICQUE (B. BALANCI 1981)

Afmetingen : 50,5 x 33,5 cm (werk zonder lijst
Lijst houten kader 58 x 40

Overige opmerkingen :

Uitstekende staat... (zie de foto's)


LAPICQUE Charles (1898-1988)

Geboren in 1898 en overleden in 1988, is Charles Lapicque een Franse schilder van de Nieuwe School van Parijs.

Adoptiezoon van de professor algemene fysiologie Louis Lapicque, van wie hij de naam aanneemt, leert Charles Lapicque op jonge leeftijd piano, tekenen en viool.
In 1917 werd hij gemobiliseerd en vertrok naar de veldartillerie, waar hij kennis van paarden opdeed.
Na de oorlog sluit Charles Lapicque zich aan bij de École centrale des arts et manufactures van Parijs, waar hij zich specialiseert in industrieel tekenen.
In 1920 schildert hij zijn allereerste landschappen. Hij begint een carrière als ingenieur in de distributie van elektriciteit nabij Lisieux voordat hij in 1924 naar Parijs verhuist. Charles Lapicque neemt deel aan een koor en schildert op zondag. Hij ontwikkelt trouwens een sterke band tussen beide kunsten die hem naar onderzoek naar manieren van projectie in de ruimte leidt. Jeanne Bucher merkt zijn abstracte werk op en stelt hem tentoon in een galerie. In 1928 laat de kunstenaar zijn beroep als ingenieur achter zich en het jaar daarop krijgt hij zijn eerste solotentoonstelling.
Charles Lapicque gaat terug naar de universiteit om de exacte wetenschappen te leren. Na zijn doctoraat wordt hij assistent-preparator bij Maurice Curie en gaat hij veel fysici ontmoeten. Deze omgeving leidt hem naar onderzoek naar kleurperceptie. Om zijn theorie te ontwikkelen sluit hij zich aan bij de École supérieure d’optique. vervolgens neemt hij deel aan verschillende colloquia waar hij zijn onderzoek naar blauw en rood in de kunst uitlegt. In 1936 ontmoet hij Jean Wahl die hem in staat stelt een filosofische en esthetische reflectie te beginnen.
Zijn werk wordt geleidelijk erkend door de instellingen met een opdracht voor vijf grote muurdecoraties voor het Palais de la Découverte in Parijs, waarvan een ervan de ere-medaille ontvangt op de Wereldtentoonstelling van 1937. Hij experimenteert met beeldhouwen in graniet en interesteert zich voor primitieve kunsten terwijl hij nieuwe muziekinstrumenten leert.
In 1939 wordt Charles Lapicque gemobiliseerd bij het Centre National de la Recherche Scientifique waar hij belast is met het bestuderen van nachtopname (nachtzicht) en camouflage. In 1941 neemt hij deel aan de eerste avant-garde-expositie van Jean Bazaine en aan de tentoonstelling van de hedendaagse schilders in Galerie de France, terwijl de nazi-regering hem veroordeelt. Hij maakt een serie schilderijen over de Bevrijding van Parijs en Galerie Louis Carré exposeert hem in 1946.
Charles Lapicque ontvangt in 1953 de Raoul Dufy-prijs van de Biennale van Venetië, wat hem een jaar lang de stad Venetië laat ontdekken. Vervolgens reist de kunstenaar naar Rome, Griekenland, Spanje, Nederland en tenslotte door Frankrijk van 1975 tot 1980. In 1979 ontvangt hij de Grand Prix National de Peinture.