Edward Hopper - Hotel Room / 1931

Hotel Room / 1931 van Edward Hopper.
@2024 Heirs of Josephine Hopper / Licensed by Artist Rights Society (ARS) NY / Vegan.

In een anonieme hotelkamer rust een jonge vrouw op de rand van het bed. Het is nacht, en ze is moe. Ze heeft haar hoed, jurk en schoenen uitgetrokken en, met nauwelijks genoeg kracht om haar koffers uit te pakken, controleert ze de dienstregeling van de trein die ze de volgende dag zal moeten nemen. De eenzaamheid van moderne steden is een van de centrale thema’s in Hopper’s werk. In Hotel Room beperken de muur op de voorgrond en de commode rechts de ruimte, terwijl de lange diagonale lijn van het bed onze blik naar de achtergrond leidt, waar een open raam ons tot voyeur maakt van wat zich binnen afspeelt. Het peinzende vrouwelijke figuur contrasteert met de kilte van de kamer, die gedomineerd wordt door strakke lijnen en heldere, vlakke kleuren, opgefleurd door het sterke plafondlicht.

In Hotel Room schept Hopper een evocatieve metafoor voor eenzaamheid, een van zijn favoriete thema’s. Het is de eerste in een lange reeks olieverfschilderijen die zich in verschillende hotels afspelen en die de kunstenaar maakte, ongetwijfeld gedreven door zijn fascinatie voor reizen. Het werd geschilderd een jaar na Sunday Morning, een andere ode aan de vervreemding van de hedendaagse mens, die wordt erkend als zijn eerste meesterwerk en het eerste Hopper-schilderij dat door het Whitney Museum of American Art verworven werd.

Na zijn vroege successen waagde Hopper zich aan het gebruik van een groot formaat doek in Hotel Room. Het beeldt een halfnaïeve jonge vrouw af in een eenvoudige kamer van een bescheiden hotel, te midden van een hittevolle nacht. Josephine Nivison, Jo, de vrouw van de kunstenaar sinds 1924, merkte in haar dagboek op dat ze poseerde voor dit schilderij in de studio aan Washington Square, en in het schetsboek van de schilder beschreef ze het schilderij naast een schets gemaakt door de kunstenaar. Misschien is de jonge vrouw net gearriveerd en heeft ze, zonder haar bagage uit te pakken, haar hoed, jurk en schoenen uitgetrokken en mat ze zich op de rand van het bed, verloren in haar eigen gedachten, met de introspectie die kenmerkend is voor de vrouwelijke figuren in Hopper’s schilderijen. Ze leest een vergeelde blaadje papier, wat, zoals we weten uit Jo’s uitgebreide aantekeningen, een treindienstregeling is.

De kalme, melancholieke uitdrukking van het meisje—op monumentale schaal weergegeven—contrasteert met de kilte van de kamer, die kaal, eenvoudig en onpersoonlijk is. De kamer wordt opgebouwd met enkele verticale en horizontale lijnen, die grote oppervlakken met een egale kleur definiëren, doorkruist door de gedurfde diagonale van het bed. Het wordt verlicht door kunstmatig licht dat we niet zien maar dat een sterk contrast van licht en schaduw creëert, wat Hopper benadrukt om de scène meer drama te geven.

De compositie van de figuur—waarop de voeten afgebroken zijn—en het stijgende perspectief met zijn uitgesproken diagonalen doen denken aan bepaalde composities van Degas. Door het gebruik van een sterke diagonaal trekt Hopper onze aandacht meteen weg van het meisje en naar de achtergrond, waar een half-open raam—dat dienstdoet als verdwijnpunt van de compositie—de duisternis van de nacht laat zien. Bovendien wijst Gail Levin, de auteur van de catalogus raisonnée van de kunstenaar, erop dat het schilderij rechtstreeks is afgeleid van een illustratie van Jean-Louis Forain in het tijdschrift Les Maîtres Humoristes, die Hopper uit Parijs had meegenomen. In Forains tekening kijkt een jonge vrouw in haar ondergoed, zittend op de rand van een bed—dat ook diagonaal is opgesteld—naar de schoenen van haar minnaar beneden.

Zoals gewoonlijk wanneer we de werken van deze Amerikaanse schilder overdenken, springt onze verbeelding vooruit om een verhaal te weven, om te proberen te raden wat eraan voorafging en wat er na dit moment werd vastgelegd in zijn schilderij. Deze narratieve lading doet de scène lijken op de picturale weergave van een verhaal dat door zijn literaire tijdgenoten werd verteld (zoals Hemingway, Dos Passos, e. e. cummings of Robert Frost), die over iemands privéleven schreven in duidelijke, eenvoudige taal, zonder details en incidenten. Evenzo was de eenzaamheid van lege interieurs met open ramen—die wordt gebruikt om gevoelens van frustratie op te roepen—a frequent motief in de Romantische literatuur, waar Hopper zo dol op was. Er zijn ook precedenten in de weergave van interieurs in 17e-eeuwse Nederlandse schilderkunst, met name die van Vermeer van Delft, een andere kunstenaar die onvermijdelijk in herinnering komt wanneer men Hopper’s schilderijen bekijkt. Het open raam creëert ook een gevoel van inversie, waardoor Hopper de kijker in zijn werk trekt en hen transformeert tot voyeur.

Afmetingen: 68 x 76 cm.

Alle posters zijn origineel en zijn geselecteerd door kunstliefhebbers voor kunstliefhebbers.

Collector's item.

Dit item wordt verzonden met track & trace en met zorg verpakt.