[England - King George 111 era] - Signed Kings Warrant - 1768

Dit is een fascinerend stukje 18e-eeuwse geschiedenis. Dit is een Koninklijk Besluit ondertekend namens koning George III (aangegeven door de „George R” linksboven, waarbij „R” staat voor Rex, Latijn voor Koning).

Gedateerd op 19 mei 1768, is dit document in wezen een hoogst bureaucratisch „pardon” voor een ontbrekend papieren traject met betrekking tot militaire uitgaven.

Het document behandelt een financiële discrepantie met William Pitt de Oudere (verwezen hier op zijn titel, de Graaf van Chatham), die eerder diende als de Algemeen Betaler der Krachten.

Het Probleem: Kleinere betalingen ter totaal van £1.377,17s,9d werden gedaan door plaatsvervangende betaalmeesters in het buitenland. Echter, de „juiste vouchers” (ontvangsten) voor deze uitgaven waren „per ongeluk verloren of kwijtgeraakt.”

Het Verzoek: James Grenville (een voormalige Plaatselijk Betaler) verzocht dat de Koning deze betalingen officieel machtigt, zodat de rekeningen alsnog kunnen worden vereffend ondanks het ontbreken van de papieren.

De Oplossing: De Koning verklaart dat het „rechtvaardig en redelijk” is dat de Graaf van Chatham van deze schuld wordt ontslagen. Hij beveelt de Schatkist aan om deze sommen in de rekeningen toe te laten, „onverminderd het feit dat de Reguliere Ontvangsten... niet kunnen worden geproduceerd.”

Dit document biedt een glimp van de administratieve hoofdpijn bij het beheren van een wereldrijk in de jaren 60 van de 18e eeuw. Zelfs de machtigste mannen van het land moesten omgaan met verloren bonnetjes, en het kostte letterlijk een koninklijke handeling om de boeken in balans te brengen wanneer die bonnetjes ontbraken. Het was „Geleverd in Ons Hof te St. James’s,” wat het belangrijkste koninklijke paleis in Londen was.

Transcriptie: Koninklijk Besluit van koning George III (1768)

George R.

Overwegende dat het ons door Onze Rechtstreekse en Welgeachte Raadgever James Grenville, voormalig Plaatselijk Betaler Generaal der Onze Krachten, in de meest nederige wijze is voorgesteld dat verschillende kleine Betalingen, gespecificeerd in de Lijst of Bijlage daarvan die hieronder is aangehecht, door de Plaatsvervangende betaalmeesters in het buitenland zijn gedaan, en door Onze Rechtstreekse en Welgeachte Neef en Raadgever William Graaf van Chatham, voormalig Betaler Generaal der Onze Krachten, in uitvoering van aanwijzingen van de Commissarissen van Onze Financiën voor het huidige moment, zijn goedgekeurd en in totaal op het bedrag van Eén duizend driehonderenzeventzeenzeven pond, zeventien schellingen en negen pence uitkomen; En dat hetzelfde niet op Onze Rekening kan worden toegelaten omdat de juiste vouches per ongeluk verloren of kwijtgeraakt zijn, tenzij Wij genadiglijk besluiten Onze Machtigingsbrief voor dit doel te verlenen:

NU Wij, die dit in Onze Koninklijke overweging hebben genomen en ons realiseren dat het rechtvaardig en redelijk is dat Onze genoemde Betaler in verband met de betalingen die door hem voor de Publieke Dienst zijn toegestaan, wordt gevrijwaard, Onze Wil en Gunst is en Wij doopten hierbij Bevoeg en Bevel dat u of ieder van u aan wie het aangaat, de Rekening van de genoemde Graaf van Chatham als voormalige Betaler Generaal der Onze Krachten, alle en elke zodanige Som en sommen Geld die door hem betaald zijn, niettegenstaande de Reguliere Vouchers ter ondersteuning van de genoemde betalingen niet kunnen worden geproduceerd, doorvoert en toestaat.

En om dit te doen zal dit zowel u als aan alle andere Onze Ambtenaren en Ministers die het aangaat een voldoende Machtiging zijn.

Geleverd in Ons Hof te St. James’s op de Negende en twintigste dag van Mei 1768.

De Britse Schatkist stond bekend om zijn striktheid. Om een rekening „vrij te geven”, moest de Betaler een fysieke bon ontvangen per cent.

William Pitt (Graaf van Chatham) stond erom bekend dat hij zijn reputatie op eerlijkheid nastreefde. In tegenstelling tot eerdere Betalers die rijk werden door rente te ontduiken uit het geld van de regering, weigerde Pitt zelfs maar één schilling boven zijn salaris te aanvaarden. Voor een man die zo trots was op zijn financiële integriteit, zou een „onevenwichtige” boekhouding van meer dan £1.300—ook al was het slechts vanwege verloren papieren—een persoonlijke nachtmerrie zijn geweest.

Dit besluit was de koninklijke manier om te zeggen: „Wij vertrouwen op u; wij weten dat het geld is uitgegeven voor de Publieke Dienst, en wij zullen u of uw nalatenschap niet aansprakelijk houden voor de ontbrekende bonnetjes.”

Het document is geschreven op handgemaakt vod/papier (niet op houtpulp). V odpapier is ongelooflijk duurzaam en van nature zuurvrij.

Er is wat „chippen” of „fringing” aan de randen. De marges zijn breed en intakt.

Er zijn geen significante structurele scheuren die door de tekst of de handtekening lopen, wat het belangrijkste astmatingfactor is.

De handtekening van de Koning „George R” is vet en duidelijk. Het heeft niet te maken met „inkt krassen” (waar de zure inkt door het papier eet), wat in deze tijd vaak voorkwam. Een duidelijke, vroege-handtekening van George III (voor zijn „krankzinnigheid” en latere blindheid invloed hadden op zijn handschrift) is de belangrijkste drijfveer van waarde.

Het „Secretary Hand” is consistent. Er is zeer weinig vervaging, wat suggereert dat dit document gedurende het grootste deel van zijn leven in een donkere ruimte (zoals een kist of map) werd bewaard in plaats van in direct zonlicht te worden ingelijst.

Het document heeft de standaard „archiefvouwen”—drie horizontale en één verticale—waardoor het in een klein pakket voor het archief bij de Schatkist kon worden gevouwen.

Er is wat lichte „toning” (donkerder worden) langs deze vouwlijnen. Dit gebeurt omdat stof en olie zich op de richels in de loop der eeuwen ophopen. Zolang het papier niet bij deze vouwen „scheurt”, wordt dit als normale veroudering beschouwd. De achterzijde is vuil (zie foto).

Het papier heeft een mooie, egale romige patina. Er is een lichte donkerwording aan de onderkantrand, maar dit belemmert de historische inhoud niet.