[DIALETTI] - Dizionarietto dell’argot - 1900

« De mensen uit de hogere kringen houden ervan het argot te gebruiken, en degenen bij wie men een zekere praaltoneel kan aanwrijven, tonen hun onbeschaamde openhartigheid bij het praten erover. » (Marcel Proust, 'La part de Guermantes') Oorspronkelijk verwees men met de term argot naar de talen van de misdaadwereld of van de militaire dienst. Later zijn er argots ontwikkeld bij ook andere sociale groepen en in elke wijk, dus elk milieu heeft zijn eigen argot. In de praktijk is het een taalkundig register eigen aan een sociale groep, waarvan het doel is vreemden uit de communicatie te weren door de uitgewisselde boodschappen te versleutelen. Het concept verscheen in Frankrijk in de XIIIe eeuw, onder de naam jargon (d.w.z. gergo). Een van de eerste verschijningen van argot binnen een literaire tekst dateert uit de XVe eeuw, dankzij François Villon en zijn ballades die in de Coquillards zijn opgenomen, waarin gewone dieven en hun straattaal worden beschreven die alleen te begrijpen is dankzij de beschrijving van de gerechtelijke handelingen die de misdadigers ondergaan. De Franse literatuur van de volgende eeuwen verspreidde vooral het Parijse argot, via de werken van Victor Hugo, Honoré de Balzac, Émile Zola en vele anderen. Het Parijse argot bleef zeer levendig in de hoofdstad tot in de vijftiger jaren; de romanschrijver Louis-Ferdinand Céline gebruikte het in zijn teksten tot 1961, het jaar van zijn overlijden.

Uniti, in omaggio: twee nummers van het satirische tijdschrift "Il Male", Jaargang III nr. 25 (30/6/1980) en Jaargang III nr. 27 (14/7/1980).

ManuscrIto cartaceo, in-8° (215×160 mm). 95 pagines (completo). Schrijven in heldere schrifttaal op geruit papier. In band met rode percaline, behorend tot de schrijver Paolo Valera (Como, 1850 – Milano, 1926).

Fine sec. XIX – inicio sec. XX.