Ennio Morlotti (1910-1992) - Le rose

Lithografie op papier in 11 kleuren - Werk met handtekening rechts onder en genummerd links onder - cm. 50x70 - jaar 1991 - Limited edition - exemplaar dat verzonden zal worden met certificaat van garantie 50/100 - zonder lijst - uitstekende staat - privécollectie - aankoop en herkomst Italië - verzending via UPS - SDA - TNT - DHL - BRT.
Biografie
Ennio Morlotti, een van de belangrijkste protagonisten van de Italiaanse en Europese kunstwereld van de tweede helft van de twintigste eeuw, werd geboren in Lecco, aan het Comomeer, op 21 september 1910, in een familie waarin de vader oorloginvaliditeit kende en de moeder onderwijzeres was.
Na een eerste schooltijd in een internaat, waar hij bovendien uitblonk in zijn studie, begon hij in 1923 als boekhouder in een oliebedrijf te werken, daarna tot 1936 als medewerker in een verzwaring- en verfbedrijf en als arbeider in een mechanisch fabriek.
Ondanks de zware levensomstandigheden van die jaren wijdde hij zich aan de studie van oude kunst in kerken en musea, en interesseren ook in hedendaagse kunst, totdat hij als particulier examen de artistieke maturiteit behaalde aan Brera.
Na ontslag bij de fabriek verhuisde hij naar Florence en schreef zich in aan de Academie, waar hij onder begeleiding van Felice Carena afstudeerde met een scriptie over Giotto, met de hoogste cijfers.
In 1937, dankzij inkomsten uit de verkoop van drie schilderijen die tentoongesteld waren voor een concours voor het Lecco-landschap, maakte hij een reis naar Parijs waar hij de originele werken aanschouwde van de geliefde Cézanne en Picasso.
In 1940 sloot hij zich aan bij de groep Corrente die zich liet inspireren door het universiteitstijdschrift "Corrente di vita giovanile", geleid door Ernesto Treccani, en volgde diens Frans expressionistische richting, van Van Gogh tot de Fauves.
In 1945 trouwde hij met Anna en het jaar daarna sloot hij zich aan bij de Communistische Partij, waaraan hij zes maanden lid was; dit was een jaar met economische moeilijkheden maar wel vruchtbaar op cultureel gebied, aangezien hij het Manifest van het Realisme ondertekende, lid werd van het Fronte Nuovo delle Arti en zijn eerste solo-tentoonstelling had bij galerie II Camino in Milaan. In dat jaar, dankzij een beurs verkregen via Lionello Venturi, had hij twee jaar in Parijs kunnen verblijven samen met Renato Birolli, maar na twee maanden keerde hij terug naar Milaan omdat hij niet kon schilderen; desondanks had hij het atelier van Picasso gekend en bezocht, Braque, Dominguez, De Staël, Sartre en Camus ontmoet.
Na de XXIVe Biënnale van Venetië (1948), waar hij samen met alle kunstenaars van het Fronte Nuovo delle Arti exposeerde, werd Morlotti’ positie bepaald: hij, samen met Birolli, distantieerde zich van de componenten van de 'realisten' van de groep.
Het zijn vooral de jaren ’50 waarin hij enkele kapitalen van de informele kunst produceerde, niet alleen Italiaans maar ook Europees, zeker verbonden met de ervaringen van kunstenaars als Wols, Fautrier, De Staël, maar ook Pollock en De Kooning.
De Biënnale toonde zijn werken vele malen: in 1950, in 1952 samen met de Groep van Tien, in 1954 met een zaal gepresenteerd door Giovanni Testori (de tentoongestelde werken daarna meteen vernietigd), in 1962 won hij de prijs (gedeeld met Capogrossi) gereserveerd voor een Italiaanse kunstenaar, in 1964 binnen de sectie "Kunst van tegenwoordig in musea", in 1972 met een solozaal, in 1988 met nog een solo in het paviljoen gewijd aan Italië en in de sectie gewijd aan de tentoonstelling "Het Fronte Nuovo delle Arti op de Biennale van 1948".
In 1986 en 1992 werd hij uitgenodigd voor de Nationale Kunstquadriennale in Rome.
De belangrijkste overzichtstentoonstellingen uit het laatste decennium zijn die in 1987 in Locarno en Milaan, en die in 1994 in Ferrara, uitgevoerd na zijn sterven, op 15 december 1992 in Milaan.