Mike Mandel - Myself: Timed exposures - 1976

Beperkt tot 1000 exemplaren. Tweede editie.

Zelf: Timed Exposures is het invloedrijke debuutfotoboek van de Amerikaanse conceptuele kunstenaar en fotograaf Mike Mandel, oorspronkelijk zelf gepubliceerd in 1971 terwijl hij nog student was aan de universiteit.

Het boek wordt gevierd als een speelse, baanbrekende verwante van moderne concepten zoals "photobombing" en de "selfie", en mengt straatfotografie met conceptuele kunstperformances. Een nieuw bewerkt, uitgebreid exemplaar getiteld Mike Mandel: Myself wordt uitgegeven door Eighteen Publications.

Mandel maakte het project in Zuid- Californië door door openbare ruimtes te dwalen met een 35mm-camera en een statief. Zijn werkwijze berustte volledig op sociale interactie en een strikte element van toeval:
De interventies: Mandel zou een levendige openbare omgeving vinden — zoals een stoep, parkbankje in de stad, of een supermarkt — en zijn camera opzetten.

Hij activeerde het mechanische tijdvertraging-schakellampje van de camera en rende snel in het kader om zichzelf naast volledig onbekende kennissen neer te zetten. De 10 seconden durende vertraging liet de omgeving natuurlijk verschuiven, waardoor de uiteindelijke compositie aan het lot werd overgelaten. Mandel gebruikte deze tactiek om mensen uit hun dagelijkse routine te halen en de onzichtbare bubbel van openbare isolatie te doorbreken. Van de 39 foto's in het oorspronkelijke boek verschijnt Mandel in slechts twee volledig alleen. In de overige foto's verschijnt hij naast vreemden, als een vriendelijke, onverwachte bezoeker. Met zijn lange donkerharige kapsel uit de jaren 70 en dikke monturen heeft hij een opvallende, cartoonachtige en vreedzame figuur naast alledaagse mensen.

De informele zwart-wit snapshots leggen hem vast terwijl hij boven een groep kinderen kijkt, naast een man staat die zijn autodeur opent, of naast huisvrouwen probeert te passen. Mandel’s aanpak was sterk geïnspireerd door de humoristische en spontane snapshots van Jacques Henri Lartigue, de straat-niveau zelfportretten van Lee Friedlander, en Marcel Duchamps fascinatie voor conceptuele kaders en toeval.