Ennio Morlotti (1910-1992) - Bosco

Litografie op papier in 11 kleuren - Werk met handtekening onderaan rechts en genummerd onderaan links - cm.50x70 - jaar 1991 - Limited edition - exemplaar dat zal worden verzonden met garantiebewijs VII/L - zonder lijst - uitstekende staat - privécollectie - aankoop en herkomst Italië - verzending via UPS - SDA - TNT - DHL - BRT.
Biografie
Ennio Morlotti, een van de belangrijkste protagonisten van de Italiaanse en Europese kunstenaarsgeschiedenis van de tweede helft van de twintigste eeuw, werd geboren in Lecco aan het Lago di Como op 21 september 1910, in een familie waarin de vader oorlogsinvalide was en de moeder onderwijzeres.
Na een eerste schooltijd in een internaat, waar hij ook uitblonk in zijn studies, begon hij in 1923 als boekhouder in een oliemaxerij te werken, daarna tot 1936 als werknemer in een verfmiddelenfabriek en als arbeider in een mechanische fabriek.
Ondanks de zware levensomstandigheden in die jaren wijdde hij zich aan de studie van oude kunst in kerken en musea, en raakte ook geïnteresseerd in hedendaagse kunst, totdat hij als particulier zijn kunstvakdiploma aan Brera behaalde.
Na ontslag bij de fabriek verhuisde hij naar Florence en schreef zich in aan de Academie, waar hij onder begeleiding van Felice Carena diplomauitspraken maakte over Giotto, met de hoogste cijfers.
In 1937 reisde hij, dankzij inkomsten uit de verkoop van drie schilderijen die in een landschapconcours in Lecco waren tentoongesteld, naar Parijs waar hij de originele werken van de geliefde Cézanne en Picasso zag.
In 1940 sloot hij zich aan bij de groep Corrente die was geïnspireerd door het universiteitsblad "Corrente di vita giovanile", onder redactie van Ernesto Treccani, en volgde de Franse expressionistische richting, van Van Gogh tot de Fauves.
In 1945 hertrouwde hij met Anna en het volgende jaar trad hij toe tot de Communistische Partij, waarvan hij zes maanden lid was; dit was een jaar met economisch moeilijke maar cultureel vruchtbare omstandigheden, omdat hij het Manifest van het Realisme ondertekende, zich aansloot bij het Fronte Nuovo delle Arti en zijn eerste solotentoonstelling bij de galerie II Camino in Milaan hield. In dat jaar, dankzij een beurs die hem door Lionello Venturi was toegekend, had hij twee jaar in Parijs kunnen verblijven samen met Renato Birolli, maar na twee maanden keerde hij terug naar Milaan omdat hij niet kon schilderen; desalniettemin had hij het studio van Picasso gekend en bezocht, Braque, Dominguez, De Staël, Sartre en Camus ontmoet.
Het was dan, meteen na de XXIVe Biënnale van Venetië (1948), waaraan hij samen met alle kunstenaars van het Fronte Nuovo delle Arti deelnam, dat Morlotti zijn positie innam, terwijl hij samen met Birolli zich afscheidde van de componenten van de groep die als ‘realisten’ bekend stond.
Het zijn juist de jaren vijftig waarin hij enkele van de belangrijkste werken van de informele kunst produceerde, niet alleen Italiaans maar ook Europees, zeker verbonden met de ervaringen van auteurs als Wols, Fautrier, De Staël, maar ook Pollock en De Kooning.
De Biënnale toonde zijn werken vele keren: in 1950, in 1952 samen met de Gruppo degli Otto, in 1954 met een zaal gepresenteerd door Giovanni Testori (de tentoongestelde werken onmiddellijk daarna vernielend), in 1962 met de prijs (ex aequo met Capogrossi) bestemd voor een Italiaanse kunstenaar, in 1964 binnen de sectie "Kunst van vandaag in musea", in 1972 met een solotuin, in 1988 met een solotentoonstelling in de paviljoens gewijd aan Italië en in de sectie gewijd aan de tentoonstelling "Il Fronte nuovo delle Arti alla Biennale del 1948".
In 1986 en 1992 werd hij uitgenodigd voor de Nationale Kunst Quadriennale in Rome.
De belangrijkste overzichtstentoonstellingen van het laatste decennium zijn die van 1987 in Locarno en in Milaan, en die van 1994 in Ferrara, gehouden na zijn overlijden op 15 december 1992 in Milaan.