Hermès - Napoléon - Foulard






Beschikt over een masterdiploma in communicatie. Leidde luxe curatie bij Vestiaire Collective, met ervaring bij Hermès en Louis Vuitton.
€ 150 | ||
|---|---|---|
€ 140 | ||
€ 130 | ||
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 140908 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Hermès Napoléon zijde jacquard sjaal, 90 × 90 cm, Frankrijk, in uitstekende staat met lichte gebruikssporen.
Beschrijving van de verkoper
Foulard Hermès "Napoléon" door Philippe Ledoux, 1963 — Zijde jacquard, motief "Aap" — Zeer zeldzaam examen in bijna perfecte staat.
In 1963 heeft Philippe Ledoux, een van de grote meesters van het Hermès-carré, op negentig centimeter zijde een ware liefdesverklaring aan de Napoleontische herinnering gecreëerd: zo werd het beroemde foulard "Napoléon" geboren, tegenwoordig een van de meest gezochte en herkenbare stukken uit de hele productie van het Maison. Het is geen gewoon accessoire: het is een kleine draagbare muze, een fragment van de geschiedenis van Frankrijk gedrukt met de precisie en de cromatische rijkdom die alleen Hermes’ zijde jacquard kan teruggeven.
In het midden van het foulard, omzoomd door de Légion d’Honneur-ketting, ontvouwt zich de meest solenne scène uit het hele keizerlijke epos: de aankomst van Napoléon in Notre-Dame op 2 december 1804, de dag van zijn kroning tot Keizer van de Fransen. Rond dit narratieve hart vertellen vier medaillons, omrand door gouden lauriers, vier fundamentale momenten van de Napoleontische mythe: de triomfantelijke doortocht door de Alpen vastgelegd door Jacques-Louis David, de parade van troepen na Marengo schilderachtig gemaakt door Jean-Antoine Gros, de Keizer die met verrekijker de horizon aftast tijdens de Slag bij Wagram, en de gewonde Keizer die door zijn soldaten wordt geholpen in Regensburg in 1809 — een episode die hem voor een ogenblik de kwetsbare menselijkheid achter het pantser van de bevelvoerder laat zien.
Ledoux verspreidt het weefsel met symbolen vol betekenis: de beroemde bicorne, de ceremoniële zwaarden gekruist, de keizerlijke adelaar — symbool van militaire overwinning — en boven alles het kleine gouden bijtje, geborduurd in dezelfde jacquard die de ondergrond van het foulard vormt. Napoleon koos het bijtje als eigen dynastisch embleem in plaats van het Bourbonlelie, en het is een symbool dat een heel universum aan betekenissen draagt: het bijtje is het hardwerkende insect bij uitstek, onvermoeibaar, geordend volgens een strikte, collectieve orde; het bouwt honing door arbeid, discipline en samenwerking, belichaamt efficiëntie, productiviteit en sociale harmonie die Napoleon zelf op zijn rijk wilde projecteren. Er heerst een enige heerseres, de koninginbij, garandeur van orde en continuïteit van het bijenvolk — een beeld dat de Keizer graag als metafoor voor zijn dynastieke macht gebruikte. Maar de bij is niet alleen werkzaamheid en orde: hij kan ook steken wanneer nodig om zichzelf te verdedigen, wanneer het bijenvolk wordt bedreigd. Juist in dit dubbele karakter — geduldige schepper van zoetheid en tegelijk wachter die kan toeslaan — vond Napoleon het perfecte symbool van zichzelf: onvermoeibare bouwer van een nieuwe staat, maar ook bevelhebber die klaarstaat het zwaard op te nemen wanneer Frankrijk verdedigst moest worden.
Wat dit exemplaar buitengewoon maakt, is niet alleen de oorsprong maar ook de conservering daarvan. Bijna tachtig jaar na zijn creatie is de zijde nog steeds helder en de kleuren scherp, wat zelden voorkomt bij zo’n oud stuk: geen scheur, de met de hand afgewerkte zoom is volledig intakt, het jacquard van de bijen is nog steeds voelbaar en levendig aan de aanraking. In een volledig transparante aanpak richting de veelschrijver is het mogelijk in de nabije details een lichte vlek en een kleine stipvormige sporen te zien, nauwelijks waarneembaar, volledig in overeenstemming met de leeftijd van het stuk en met een toch uitzonderlijke conservering. Het zijn de enige, minuscule getuigenissen van bijna zeventig jaar leven, en zij tast de helderheid van de kleuren noch de structurele integriteit van de stof aan: integendeel, zij bevestigen de echtheid van een stuk dat met zorg is geleefd, niet een “museumstuk” dat nooit is aangeraakt, maar een tijdsgewaad meesterwerk dat door de decennia heen met zorg is bewaard en gekoesterd.
Een werk dat de uitmuntendheid van het huis Hermès combineert met de tijdloze fascinatie voor Napoleon Bonaparte: een zeldelijke gelegenheid voor wie niet zomaar een vintage foulard zoekt, maar een authentiek, tastbaar en uitzonderlijk goed bewaard fragment uit de geschiedenis van kostuums en de geschiedenis van Frankrijk samen.
Foulard Hermès "Napoléon" door Philippe Ledoux, 1963 — Zijde jacquard, motief "Aap" — Zeer zeldzaam examen in bijna perfecte staat.
In 1963 heeft Philippe Ledoux, een van de grote meesters van het Hermès-carré, op negentig centimeter zijde een ware liefdesverklaring aan de Napoleontische herinnering gecreëerd: zo werd het beroemde foulard "Napoléon" geboren, tegenwoordig een van de meest gezochte en herkenbare stukken uit de hele productie van het Maison. Het is geen gewoon accessoire: het is een kleine draagbare muze, een fragment van de geschiedenis van Frankrijk gedrukt met de precisie en de cromatische rijkdom die alleen Hermes’ zijde jacquard kan teruggeven.
In het midden van het foulard, omzoomd door de Légion d’Honneur-ketting, ontvouwt zich de meest solenne scène uit het hele keizerlijke epos: de aankomst van Napoléon in Notre-Dame op 2 december 1804, de dag van zijn kroning tot Keizer van de Fransen. Rond dit narratieve hart vertellen vier medaillons, omrand door gouden lauriers, vier fundamentale momenten van de Napoleontische mythe: de triomfantelijke doortocht door de Alpen vastgelegd door Jacques-Louis David, de parade van troepen na Marengo schilderachtig gemaakt door Jean-Antoine Gros, de Keizer die met verrekijker de horizon aftast tijdens de Slag bij Wagram, en de gewonde Keizer die door zijn soldaten wordt geholpen in Regensburg in 1809 — een episode die hem voor een ogenblik de kwetsbare menselijkheid achter het pantser van de bevelvoerder laat zien.
Ledoux verspreidt het weefsel met symbolen vol betekenis: de beroemde bicorne, de ceremoniële zwaarden gekruist, de keizerlijke adelaar — symbool van militaire overwinning — en boven alles het kleine gouden bijtje, geborduurd in dezelfde jacquard die de ondergrond van het foulard vormt. Napoleon koos het bijtje als eigen dynastisch embleem in plaats van het Bourbonlelie, en het is een symbool dat een heel universum aan betekenissen draagt: het bijtje is het hardwerkende insect bij uitstek, onvermoeibaar, geordend volgens een strikte, collectieve orde; het bouwt honing door arbeid, discipline en samenwerking, belichaamt efficiëntie, productiviteit en sociale harmonie die Napoleon zelf op zijn rijk wilde projecteren. Er heerst een enige heerseres, de koninginbij, garandeur van orde en continuïteit van het bijenvolk — een beeld dat de Keizer graag als metafoor voor zijn dynastieke macht gebruikte. Maar de bij is niet alleen werkzaamheid en orde: hij kan ook steken wanneer nodig om zichzelf te verdedigen, wanneer het bijenvolk wordt bedreigd. Juist in dit dubbele karakter — geduldige schepper van zoetheid en tegelijk wachter die kan toeslaan — vond Napoleon het perfecte symbool van zichzelf: onvermoeibare bouwer van een nieuwe staat, maar ook bevelhebber die klaarstaat het zwaard op te nemen wanneer Frankrijk verdedigst moest worden.
Wat dit exemplaar buitengewoon maakt, is niet alleen de oorsprong maar ook de conservering daarvan. Bijna tachtig jaar na zijn creatie is de zijde nog steeds helder en de kleuren scherp, wat zelden voorkomt bij zo’n oud stuk: geen scheur, de met de hand afgewerkte zoom is volledig intakt, het jacquard van de bijen is nog steeds voelbaar en levendig aan de aanraking. In een volledig transparante aanpak richting de veelschrijver is het mogelijk in de nabije details een lichte vlek en een kleine stipvormige sporen te zien, nauwelijks waarneembaar, volledig in overeenstemming met de leeftijd van het stuk en met een toch uitzonderlijke conservering. Het zijn de enige, minuscule getuigenissen van bijna zeventig jaar leven, en zij tast de helderheid van de kleuren noch de structurele integriteit van de stof aan: integendeel, zij bevestigen de echtheid van een stuk dat met zorg is geleefd, niet een “museumstuk” dat nooit is aangeraakt, maar een tijdsgewaad meesterwerk dat door de decennia heen met zorg is bewaard en gekoesterd.
Een werk dat de uitmuntendheid van het huis Hermès combineert met de tijdloze fascinatie voor Napoleon Bonaparte: een zeldelijke gelegenheid voor wie niet zomaar een vintage foulard zoekt, maar een authentiek, tastbaar en uitzonderlijk goed bewaard fragment uit de geschiedenis van kostuums en de geschiedenis van Frankrijk samen.
