Yves Brayer (1907-1990) - La famille

Yves Brayer (1907-1990) : De familie

Houtsnede op Japans papier met een formaat van 30 x 38 cm.
Formaat koper 12 x 18 cm.
Draagt een handtekening in inkt onder rechts.

Werk dat nooit ingelijst is geweest, in goede staat. Lichte gebruikssporen.

We zorgen voor een zorgvuldige verpakking, een internationale follow-up, een verzekering en expressleveringen voor al onze leveringen.

Biografie :

Schilder als getuige van zijn tijd, is Yves Brayer naar voren gekomen als een van de meesters van de École de Paris. Het theater, de literatuur, de landschappen van Camargue of de Baux-de-Provence en zijn reizen waren bronnen van voortdurende inspiratie. Representatief voor de stroming van figuratieve kunst, heeft hij « een oprechthe kunstclassicisme » opgericht, erkend door de Académie des beaux-arts die hem in 1957 verwelkomt als lid van het Instituut. Hier is het uitzicht van Lydia Harambourg op zestig jaar schilderkunst.

Yves Brayer maakte deel uit van de schilders die, tussen de twee wereldoorlogen, de noodzaak voelden zich te hechten aan de realiteit die hen omringde. Zij verzochten, zonder ze te negeren, de schilderkunstige stromingen van eind 19e eeuw en begin 20e eeuw; zij wilden eerder leerlingen zijn van Vuillard en Bonnard, zoals de groep van de Poëtische Realiteit, of bewonderaars van Courbet, zoals de beweging Forces Nouvelles. Hoewel Brayer altijd onafhankelijk bleef, behoorde hij tot zijn vrienden Francis Gruber die de oorsprong legde van het Franse Nouveau Réalisme in de jaren vijftig, en waarvan Bernard Buffet het glansrijke voorbeeld zou zijn.

Yves Brayer is geboren in Versailles in 1907, maar het grootste deel van zijn jeugd speelt zich af in Bourges. Bij zijn aankomst in Parijs in 1924 volgt hij de weg van de academies van Montparnasse, daarna die van de Ecole des Beaux-Arts. Zeer jong getuigt hij van zijn persoonlijkheid en, oudere als Jean-Louis Forain, moedigt hij aan. Nog student, exposeert hij op de Salon d'Automne en de Salon des Indépendants. In 1927 laat een staatsreiskrant hem naar Spanje gaan waar de ontmoeting met de meesters van het Prado een beslissende invloed zal hebben op zijn toekomstige werk. Na een verblijf in Marokko dankzij een door de Maréchal Lyautey gecreëerde prijs, behaalt hij in 1930 de Grand Prix de Rome. Aanvankelijk betreurt hij Spanje, daarna laat hij zich meevoeren door de rijkdom van het Italiaanse leven uit de jaren dertig.

Bij terugkeer in Parijs in 1934 bundelt hij zijn oogst in een grote tentoonstelling in galerie Charpentier, faubourg Saint-Honoré, waar het publiek de authenticiteit aanschouwt van deze schilder van zevenentwintig jaar met een krachtige en originele temperament.

Parijs blijft zijn thuishaven en, nadat hij in de wijk het Panthéon heeft gewoond, vestigt hij zich in 1935 op rue Monsieur le Prince in het zesde arrondissement. In verschillende perioden schildert hij in Parijs, ook toen hij nog student was, in de jaren 1926-1929. Uit de dienstplicht in Montauban keert hij terug naar Cordes-sur-Ciel in de Tarn in 1940. Een museum wijdt hem al in 1960 aan de mooiste zaal van het gemeentehuis. In 1942 keert hij terug naar de hoofdstad waar Jacques Rouché hem belast met het ontwerpen van zijn eerste schetsen van decors en kostuums voor een ballet in de Opéra de Paris. Daar blijft hij tijdens de bezetting en schildert de besneeuwde stad, daarna de bevrijde stad.

Het jaar 1945 markeert een nieuw hoofdstuk in zijn oeuvre. In Provence beseft hij dat er andere harmonieën bestaan dan die van door de mens gemaakte architecturen, die van de pure en wilde natuur, en hij raakt al snel gefascineerd door de diversiteit van de Alpilles en hun kalksteenplooien, daarna door de uitgestrekte Camargue bevolkt door witte paarden en zwarte stieren. Hij vestigt zich spoedig in Provence voor meerdere maanden elk jaar.

Na zijn zwarte Spaanse periode, daarna ocre en rood Italiaans, verruimt hij zijn palet door groen-, vaalgele tinten en enkele blauwen toe te voegen. Sterk aangetrokken door mediterrane landschappen keert hij terug naar Spanje en Italië, maar Provence en de Camargue blijven tot aan het eind van zijn leven zijn favoriete plekken.

Hij onderneemt verschillende reizen naar Mexico, Egypte, Iran, Griekenland, Rusland, de Verenigde Staten en Japan. Snel greep hij de lichtval en de ritmes van deze landen en neemt hij vele tekeningen en watervlekken mee.

Zijn voorliefde voor grafiek brengt hem natuurlijk ertoe de techniek van kopergravure en lithografie te beoefenen; zo maakt hij talrijke etsen en illustreert hij boeken met beperkte oplage met teksten van Blaise Cendrars, Henry de Montherlant, Baudelaire, Paul Claudel, Jean Giono, Frédéric Mistral, enz...

Yves Brayer is ook de auteur van muurschilderingen, kartonnetjes voor wandtapijten, maquettes van decors en kostuums voor het Théâtre-Français, en de Opéra’s van Parijs, Amsterdam, Nice, Lyon, Toulouse, Bordeaux of Avignon.

Zijn particuliere tentoonstellingen hebben zijn werken in vele landen bekend gemaakt: in Parijs eerst, daarna in Frankrijk, in Europa en in de Verenigde Staten. De Nationale Bibliotheek presenteert in 1977 'Yves Brayer, Graveur' ter gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag, en het Musée Postal wijdt hem een tentoonstelling van zijn werken bij de uitgifte van de postzegel die in 1978 om zijn verzoek verschijnt. Ten slotte wordt het MUSEE YVES BRAYER in september 1991 geopend in Les Baux-de-Provence.

Hij is vertegenwoordigd in diverse musea en in talrijke collecties zowel in Frankrijk als in het buitenland. Hij was vijftig jaar lang docent aan de Grande Chaumière, voorzitter van de Salon d'Automne voor vijf jaar en, als lid van de Académie des Beaux-Arts, conservator van het Marmottan-museum in Parijs gedurende meer dan elf jaar.

(Bron www.yvesbrayer.com)