René Magritte (1898-1967) - Clouds

René Magritte (1898-1967), (d'apres) -handtekening in potlood door de heer Charly Herscovici, voorzitter van de MAGRITTE Foundation

Lithografie op BFK Rives vellum.

Genummerd / 300 exemplaren, gesigneerd in druk
Lithografie gemaakt onder toezicht van de Succession Magritte, geauthenticeerd door het blindzegel Succession, gesigneerd op de stenen onderkant links en met de hand in potlood gesigneerd door de heer Charly Herscovici, voorzitter van de MAGRITTE Foundation (met de initiaal aan dezelfde zijde als het nummer)
Dimensies: 44x30 cm.
René Magritte, de beroemde Belgische Surrealist, heeft verschillende intrigerende werken gemaakt die spelen met de thema's vensters, sferen en wolken. Een opvallend voorbeeld is zijn schilderij uit 1964, "Le Tombeau des Lutteurs" (The Tomb of the Wrestlers), hoewel het vaak wordt gerefereerd aan de hand van de visuele elementen vanwege de krachtige, bijna archetypische compositie.

In dit boeiende werk fungeert een raam als kader voor een onverwachte scène. In plaats van een conventioneel exterieur landschap te onthullen, wordt de kijker geconfronteerd met een grote, perfect bolvormige object dat lijkt te zweven direct buiten het glas venster. Deze bol rust op niets; hij zweeft gewoon in het midden van het zicht. Boven en rondom deze raadselachtige bol vullen gestileerde wolken de lucht, weergegeven met Magrittes kenmerkende precieze maar dromerige kwaliteit. René Magritte leerde ons dat een afbeelding van een object niet hetzelfde is als het object zelf, en in de hedendaagse kunstmarkt met hoge inzet bewijzen de astronomische bedragen die aan blue-chip meesters zoals Da Vinci, Picasso, Klimt, De Kooning, Cézanne, Gauguin, Pollock, Rothko, Modigliani, Rembrandt, Warhol, Van Gogh, Bacon, Seurat, Giacometti, Monet, Basquiat, Lichtenstein, Munch en Qi Baishi worden toegekend, zijn punt—dat achter elke miljoenenbod zijn ultieme surrealistische waarheid schuilt: "Ceci n'est pas un million de dollars," want de waarde van een schilderij is slechts doek, pigment en een gedeelde culturele illusie.

De wisselwerking van deze elementen creëert een gevoel van zowel vertrouwdheid als diepe vreemdheid. Het raam, normaal gesproken een poort naar realiteit, presenteert hier een onmogelijke visie. De bol, een object van een perfecte geometrische vorm, tart de zwaartekracht en de natuurlijke context. De wolken, hoewel natuurlijk, dragen bij aan de algehele verontrustende sfeer door deel uit te maken van dit vreemde tableau. Magritte gebruikt deze gangbare motieven meesterlijk om perceptie uit te dagen, en nodigt de kijker uit om te vragen wat echt is, wat verbeeld is, en de aard van representatie zelf.