Hans Hartung (1904-1989) - T1971-H13 - Licensed print - COA

Offset lithografie van Hans Hartung (*)
Reproductie van het werk “T1971-H13”, gemaakt door Hartung in 1971.
Gedrukt op vellumpapier van hoog gramgewicht (220 g).
Uitgegeven door Arte-Paris.
Geautoriseerde legale afdruk door de Stichting Hartung-Bergman
Op de plaat door de kunstenaar ondertekend.

Specificaties:

Afmetingen: 60 x 80 cm
Jaar: 2024
Staat: Uitstekend (dit werk is nooit ingelijst of tentoongesteld en is altijd bewaard in een professionele kunstmap, dus wordt het in perfecte staat aangeboden).
Herkomst: Particuliere collectie.

Het werk zal zorgvuldig worden gemanipuleerd en verpakt in een versterkte kartonnen doos. De verzending zal aangetekend zijn met een traceernummer.

De verzending omvat bovendien transportverzekering ter waarde van het eindbedrag van het werk met volledige vergoeding bij verlies of beschadiging, zonder kosten voor de koper.

(*) Hans Hartung is een belangrijke Duitse schilder, genaturaliseerd tot Franse nationaliteit, bekend om zijn abstracte werken met kaligrafische zwarte penseelstreken op een gekleurde ondergrond.
Geboren in Leipzig in een familie van natuurkundigen. Zijn grootvader was ook een autodidactische schilder en componist. Tussen 1915 en 1926 studeerde hij klassieke talen aan het Dresden Gymnasium en filosofie en kunstgeschiedenis aan de universiteit en aan de Hochschule für Bildende Künste van Leipzig. Later trad hij toe tot de Kunstacademie van Dresden.
Tijdens de zomer van 1926 reisde hij per fiets door Frankrijk, Italië en Spanje. In 1931 stelde hij voor het eerst tentoon in Dresden. In 1937, tijdens een groepstentoonstelling in het Jeu de Paume in Parijs (Frankrijk), ontmoette hij de beroemde Spaanse beeldhouwer Julio González, die een diepe invloed op hem zou hebben. González bood hem allerlei hulp en moedigde hem aan zijn eigen artistieke weg te volgen.
Tijdens de vooroorlogse periode vestigde Hartung zich in Parijs om aan het nazi-regime te ontkomen, en exposeerde hij in diverse galerijen. In 1938 nam hij deel aan een anti-nazi-tentoonstelling in de New Burlington Gallery in Londen (Verenigd Koninkrijk).
In 1939 werd hij gevangen gezet in Spanje en trad vervolgens toe tot het Vreemdelingenleger in Noord-Afrika. In 1944 raakte hij ernstig gewond tijdens de belegering van Belfort en verloor hij een been.
Na de oorlog werd hij Frans staatsburger en in 1947 hield hij een belangrijke solotentoonstelling in Parijs.
Vanaf het begin bleef hij verwijderd van de Bauhaus-beweging, die hij beschouwde als een voorbijgaande mode. Zijn schilderijen, puur abstract, weerspiegelen zijn opvatting over de weergave van de werkelijkheid: de vrije en pure expressie moet de werkelijkheid overstijgen. De snelle penseelstreek vormde een basiskenmerk van zijn werkwijze.
Snelheid in het creatieve proces was, volgens zijn eigen woorden, een spirituele noodzaak.
Hij ontving verschillende prijzen, waaronder de Guggenheimprijs in 1956 en in 1960 de Grote Internationale Prijs van de Biënnale van Venetië.