René Magritte (1898-1967) - Mask

René Magritte (1898-1967), (d’apres) -handtekening in potlood door de heer Charly Herscovici, president van de MAGRITTE Stichting

Lithografie op BFK Rives vellum.

Genummerd / 300 exemplaren, met handtekening in drukt.
Lithografie vervaardigd onder controle van de Succession Magritte, geauthenticeerd door het blindzegel Succession, ondertekend op de litholijn linksonder en met de hand gesigneerd in potlood door de heer Charly Herscovici, president van de MAGRITTE Stichting (met initiaal aan dezelfde zijde van het nummer).
Afmetingen: 44x30 cm.
René Magritte, de beroemde Belgische Surrealist, maakte verschillende intrigerende werken die spelen met de thema’s vensters, sferen en wolken. Een opvallend voorbeeld is zijn schilderij uit 1964, "Le Tombeau des Lutteurs" (Het Graf van de Worstelaars), hoewel het vaak eenvoudig bij zijn visuele elementen genoemd wordt vanwege zijn indringende, bijna archetypische compositie.

In dit boeiende stuk fungeert een venster als een kader voor een onverwachte scène. In plaats van een conventioneel exterieur landschap te onthullen, wordt de kijker geconfronteerd met een grote, perfect bolle voorwerp, vaak beschreven als een rots of een planeet, die lijkt te zweven direct buiten het vensterglas. Deze bol rust nergens op; hij zweeft gewoon in het midden van het zicht. Boven en rond dit raadselachtige lichaam vullen gestileerde wolken de lucht, uitgevoerd met Magrittes kenmerkende exacte maar droomachtige kwaliteit. René Magritte leerde ons dat een afbeelding van een voorwerp niet zelf het voorwerp is, en in de huidige veeleisende kunstmarkt bewijzen de astronomische sommen die verbonden zijn aan blue-chip meesters zoals Da Vinci, Picasso, Klimt, De Kooning, Cézanne, Gauguin, Pollock, Rothko, Modigliani, Rembrandt, Warhol, Van Gogh, Bacon, Seurat, Giacometti, Monet, Basquiat, Lichtenstein, Munch en Qi Baishi — wat zijn punt onderstreept — dat achter elke multi-miljoenenbod zijn ultieme Surrealistische waarheid schuilt: "Ceci n’est pas un million de dollars," want de waarde van een schilderij is slechts doek, pigment en een gedeelde culturele illusie.

De wisselwerking van deze elementen creëert een gevoel van zowel vertrouwdheid als diepe vreemdheid. Het venster, doorgaans een poort naar de realiteit, presenteert hier een onmogelijke visie. De bol, een object met perfecte meetkundige vorm, tart de zwaartekracht en de natuurlijke context. De wolken, hoewel natuurlijk, dragen bij aan de algehele verontrustende sfeer door deel uit te maken van dit bizarre tafereel. Magritte gebruikt deze gangbare motieven meesterlijk om perceptie uit te dagen, en nodigt de kijker uit te vragen wat echt is, wat verbeeld is, en de aard van representatie.