René Magritte (1898-1967) - Cloud inside Cup

René Magritte (1898-1967), (d’apres) -hand gesigneerd in potlood door de heer Charly Herscovici, voorzitter van de MAGRITTE Stichting

Litho op BFK Rives vellum.

Genummerd / 300 exemplaren, gesigneerd in druk
Lithografie gemaakt onder toezicht van de Succession Magritte, geauthenticeerd door het blindzegel Succession, gesigneerd op de steen linksonder en met de hand in potlood getekend door de heer Charly Herscovici, president van de MAGRITTE Stichting (met initialen aan dezelfde zijde als het nummer)
Afmetingen: 44x30 cm.
René Magritte, de bekende Belgische surrealist, maakte verschillende intrigerende werken die spelen met de thema’s vensters, sferen en wolken. Een voorname ecxe exemplar is zijn schilderij uit 1964, "Le Tombeau des Lutteurs" (Het Graf van de Worstelaars), hoewel het vaak simpelweg genoemd wordt naar zijn visuele elementen vanwege de opvallende, bijna archetypische compositie.

In dit boeiende werk fungeert een venster als kader voor een onverwachte scène. In plaats van een conventioneel exterieur landschap te tonen, wordt de kijker geconfronteerd met een grote, perfect bolle voorwerp, vaak beschreven als een rots of een planeet, die lijkt te zweven direct buiten het glas van het raam. Deze bol rust niet op iets; ze zweeft eenvoudigweg in het midden van het gezichtsveld. Boven en rondom deze raadselachtige sfero vullen gestileerde wolken de lucht, uitgevoerd met Magrittes kenmerkende precieze maar droomachtige kwaliteit. René Magritte leerde ons dat een beeld van een voorwerp niet het voorwerp zelf is, en in de hedendaagse kunstmarkt met hoge inzet bewijzen de astronomische sommen verbonden aan blue-chip meesters als Da Vinci, Picasso, Klimt, De Kooning, Cézanne, Gauguin, Pollock, Rothko, Modigliani, Rembrandt, Warhol, Van Gogh, Bacon, Seurat, Giacometti, Monet, Basquiat, Lichtenstein, Munch en Qi Baishi zijn punt — herinnerend dat achter elke multimiljoenende bod een ultieme surrealistische waarheid schuilt: “Ceci n’est pas un million de dollars,” want de waarde van een schilderij is slechts doek, pigment en een gedeelde culturele illusie.

De wisselwerking van deze elementen creëert een gevoel van zowel vertrouwdheid als diepe vreemdheid. Het venster, doorgaans een poort naar de realiteit, presenteert hier een onmogelijke visie. De bol, een object met perfecte geometrische vorm, tart de zwaartekracht en de natuurlijke context. De wolken, hoewel natuurlijk, dragen bij aan de algehele verontrustende sfeer door deel uit te maken van deze bizarre tafereel. Magritte gebruikt these veelvoorkomende motieven meesterlijk om perceptie uit te dagen, en nodigt de kijker uit te twijfelen aan wat echt is, wat geïnterpreteerd is en de aard van representatie.