Lee Radziwill - Lee. Foreword by Peter Beard - 2015

Lee door Lee Radziwill. Voorwoord door Peter Beard. Inleiding door Richard David Story. New York, Assouline, 2015. Prima edizione. Zwart-wit en kleurenfoto’s. Zeldzame en gezocht autobiografie in beeld. In prima staat - lichte sporen van de tijd. Verkoop zonder reserve!!!!

Caroline Lee Bouvier, bekend als prinses Lee Radziwill na haar tweede huwelijk, (New York, 3 maart 1933 – New York, 15 februari 2019), was een Amerikaanse socialite en interieurontwerper.

Zuster van Jacqueline Lee Bouvier werd zij een centrale figuur in de sociale wereld tussen New York, Londen en Parijs vanaf halverwege de twintigste eeuw.

Biografie
Familieachtergrond en opleiding
Dochter van effectenmakelaar John Vernou Bouvier III en socialite Janet Norton Lee, werd geboren in Doctors Hospital in Manhattan met de doopnamen Caroline Lee; vanaf haar jeugd gebruikte zij de naam Lee als gebruiksnaam.[1][2] Ze volgde Chapin School in New York, Potomac School in Washington, D.C., vervolgens Miss Porter’s School in Farmington, Connecticut; daarna studeerde zij aan Sarah Lawrence College.[1]

In de nasleep van de naoorlogse New Yorkse samenleving maakte zij op 1950 officiële entree, waarbij zij veel media-aandacht kreeg in de pagina’s gewijd aan sociale debutanten en mode.[3]

Eerste huwelijk
In 1953 huwde zij de uitgever Michael Temple Canfield; het huwelijk eindigde met een scheiding in 1958 en werd vervolgens in kerkelijk gerechtshof in 1962 gesloten.[4]

Tweede huwelijk
Op 19 maart 1959 huwde zij in Oxford de Poolse prins Stanisław Albrecht Radziwiłł van de familie Radziwiłł. Naar aanleiding van het huwelijk nam zij sociaal gezien de titel Prinses aan, hoewel in Polen de juridische erkenning van adellijke titels door de grondwet van maart 1921 was afgeschaft.[5] Het huwelijk werd in 1974 ontbonden.[6]

Loopbaan
Pogingen in theater- en televisiekringen
In de jaren zestig zette zij een korte acteercarrière voort, met deelname aan een productie van The Philadelphia Story in Chicago (1967) en aan een televisiebewerking van Laura (1968), ervaringen die breed werden besproken in de pers en de biografische literatuur van die tijd.[7]

Publieke relaties en interieurontwerp
Vanaf het eind van de jaren zestig rangschikte zij haar activiteiten richting public relations en interieurontwerp. De Londense residenties en het landgoed Turville Grange, ingericht met scenografisch medewerking van Lorenzo Mongiardino, vormden vaak het onderwerp van fotoverhalen en beïnvloedden haar latere werk als interieurbosser voor een internationaal prestigieus cliënteel.[8] In de jaren zeventig hield zij intensieve contacten met Amerikaanse en Europese culturele en muzikale kringen, zoals blijkt uit memoires en reisreportages.[9][10]

Stijl en media
anduidingen
Zij werd gezien als referentiepersoon voor mode- en kleurdjes pers en werd in 1996 opgenomen in de International Best Dressed Hall of Fame van Vanity Fair.[11] Haar appartementen in Parijs en Manhattan vlogen als onderwerp in internationale magazines over interieurontwerp.[12]

Verhoudingen met Grey Gardens
In 1972 vroeg zij aan de documentairemakers Albert en David Maysles een filmproject over de Bouvier-familie. De opnames in de woning van Edith Ewing Bouvier Beale en haar dochter Edith Bouvier Beale in East Hampton leidden, na de stillegging van het oorspronkelijke project, tot de zelfstandige realisatie van de documentaire Grey Gardens (1975), vandaag de dag beschouwd als een klassieker in het genre. Archiefmateriaal opgenomen in 1972 werd later opgenomen in de film That Summer (2017).[13][14][15]

Derde huwelijk
Op 23 september 1988 huwde zij de Amerikaanse regisseur en choreograaf Herbert Ross; het huwelijk eindigde met een scheiding in 2001.[16]

Laatste jaren en dood
In de jaren 2000 wijdde zij zich aan autobiografische uitgeverijprojecten en aan samenwerkingen op het gebied van mode en interieurinrichting. Zij overleed op 15 februari 2019 in haar woning in de Upper East Side van Manhattan, op 85-jarige leeftijd.[17][18]