Antonio Basoli - Decori e arredi (1794-1809) - 2000

Antonio Basoli (Castel Guelfo 1774 - Bologna, 1848), Decorati en meubelstukken. Firenze, S.P.E.S. - 2000. Paperback, illustreerde slipcase, pag. XX-251. Met 237 kleurreproducties van Basoli's tekeningen. In zorgvuldige staat. Veiling zonder reserve!!!!!

Antonio Basoli (Castel Guelfo, 18 april 1774 – Bologna, 30 mei 1848) was een Italiaanse schilder en graveur, exponent van het bolonese neoclassicisme.

Biografie

Het portiek van S. Maria dei Servi, 1836
Oorspronkelijk uit Castel Guelfo, geadopteerde inwoner van Bologna, was hij zoon van Lelio Andrea en Apollonia Fontana.

Hij was schilder en interieurdecorateur, graveur en lid van de Accademia delle Belle Arti di Bologna.

Zijn opleiding werd gevoed door een ongebonden en constante interesse voor de werken van de klassieke kunst, de klassieke en hedendaagse literatuur, de repertoria en decoraties, en de gravures van Piranesi. De eerste geheimen van de kunst leerde hij van zijn vader Lelio Andrea Basoli.

Scénes voor Semiramide riconosciuta van Meyerbeer
Basoli werkte, samen met zijn broers Luigi en Francesco, als scenograaf, decorateur en ontwerper van coulissen voor diverse theaters in de regio Bologna, het Marsigli Rossi, het Comunale, het Teatro del Corso[1] en vooral het theater Contavalli (1814); er zijn nu maar weinig sporen van deze werken, maar ze worden gedocumenteerd door de rijke productie van tekeningen, aquarellen en gravures, waaronder de aquaforti uit de collectie van diverse theaterfragmenten, gemaakt vanaf 1821.

Decorateur van alleskunner, Basoli waagde zich aan verschillende stijlen, van de Bolognaanse ornamentiek, zoals de "stanza paese" of de "tenda cispadana", decoratie van Franse oorsprong met een militaire karakter dat later zal veranderen in de "tenda civica"), tot het quadratura, tot rocooco-schilderijen en grottesco’s, laatstgenoemde beïnvloed door de reis naar Rome.[2]

De jaren 1818 tot de jaren twintig van de negentiende eeuw vertegenwoordigen de periode van de grootste artistieke rijpheid van Basoli op dit gebied, met de reis naar Milaan en een bezoek aan de "zaal van Sanquirico", oftewel de studio van de belangrijkste scenograaf van de Scala van Milaan, waar Basoli zich door liet inspireren voor de scenografie van Edipo re aan het Contavalli in 1822, de voorstelling van Semiramide riconosciuta in 1820 en ten slotte het schilderen van decors en theaters van de Cavalieri dell'Unione in Santarcangelo di Romagna.

Een van zijn leerlingen was Francesco Cocchi en Domenico Ferri.

Antonio Basoli is begraven op de Monumentale Begraafplaats Certosa di Bologna, in de put LXIV/1 van het Cloister V.[3]

KAPITELHOED Basoli tekende ontelbare iniciele letters. Zij werden aan het begin van elk hoofdstuk gebruikt van de eerste Italiaanse editie, bij Longanesi, van De oneindige geschiedenis, een roman van Michael Ende.