Joan Miro (1893-1983) - À Toute Épreuve

JOAN MIRÓ (1893–1983)

À Toute Épreuve, 1958 – Handgesigneerd –



Kleur-houtdruk op BFK Rives- papier (met watermerk).

Bladsmaat: 52 × 38 cm, met volledige marges.

Editie van 125.

Handgesigneerd in potlood rechtsonder en genummerd linksonder: 41/125.

Drukker: Fequet en Baudier, Parijs.

Uitgegeven door Gérald Cramer, Genève, en Galerie Berggruen, Parijs.


Deze print is volledig gedocumenteerd en vermeld in de officiële catalogus raisonné.

Jacques Dupin, Miró Graveerder, Deel I, 1928–1960, vermeld en geïllustreerd als nr. 235, pagina 154.

Historische Beschrijving

À toute épreuve is een van de meest gevierde kunstenaarsboeken van de twintigste eeuw: een project geboren uit vriendschap, gedreven door grenzeloze ambitie en voltooid met een mate van geduld die de bewondering van allen die getuige waren van de creatie ervan, heeft geïnspireerd.

Het begon allemaal in 1929, toen Paul Éluard deze gedichten schreef temidden van een dubbele tragedie: zijn vrouw Gala verliet hem om zich bij Salvador Dalí aan te sluiten, terwijl Nusch, bij wie hij op het punt stond verliefd te worden, zijn leven binnentrad. Deze Surrealistische teksten—frag­menten, spreekwoorden en lyrische vluggen—werd(en) in 1930 gepubliceerd door Éditions surréalistes. Pas in 1947, tijdens een bijeenkomst met de in Genève gevestigde uitgever Gérald Cramer, ontstond het idee om ze in dialoog te brengen met Miró’s werk.

Miró omarmde het project met een vurig enthousiasme dat iedereen verbaasde. In 1948 schreef hij aan Cramer: “Ik ben volledig in dit heilige boek verdiept; ik hoop iets sensational te creëren, het belangrijkste werk dat we in houtgravure hebben gemaakt sinds Gauguin.”

Geïnspireerd door de gravures van Gauguin en Japanse prenten, koos hij bewust voor dit oude en veeleisende medium, graveerde 233 houtblokken en onderwierp het werk aan 42.000 afdrukken op de persen van Atelier Lacourière in Parijs. De onderneming zou elf jaar duren. Éluard, die in 1952 overleed, leefde niet meer om het boek voltooid te zien.

Wat Miró hier bereikt gaat veel verder dan illustratie in traditionele zin. Hij leest de gedichten niet om ze te vertalen; hij bewoont ze in plaats daarvan, met de nadruk op de ruimte die woorden innemen, hun visuele ritme en hun spanning op de pagina. Houtgravure wordt beeldhouwkunst, kleur wordt taal, en het boek wordt een volledig artistiek object waarin twee poëtische visies—die van Éluard en die van Miró—elkaar in elkaar laten opgaan zonder ooit volledig samen te smelten.

Deze kleur-houtdruk op BFK Rives-papier, handgesigneerd en genummerd door Miró, behoort tot de aparte drukeditie die naast het oorspronkelijke boek voor verzamelaars werd gepubliceerd. Genoteerd als Dupin 235, bezit het alle rijkdom en diepte van een werk dat print-historicus Riva Castleman beschreef als “een van de origineelste en mooiste boeken van de eeuw”.

Kunstzinnige Beschrijving

Dit werk belichaamt de geest en thematische elementen van de serie als geheel. Tegen een donkergrijze achtergrond met een houtnerf-textuur, overlappen gedurfde tinten rood en groen binnen de rechthoekige compositie, waardoor een uniforme, halftransparante laag ontstaat.

De levendige randen van de rode cirkel en de groene vorm springen van de pagina met opmerkelijke vitaliteit, terwijl de overlappende gebieden ruimte terugtrekken door de donkerdere tonen die door de grijze achtergrond worden geïntroduceerd.

Het oproepen van een heldere rode zonsondergang boven een stralend groen weiland laat eindeloze interpretatiemogelijkheden toe.

Met dit werk laat Miró zien dat hij in staat is door te breken door de barrières en grenzen van druktechnieken, een visuele taal geheel eigen maken en zijn plezier uitdrukken in het tot leven brengen van poëzie door beelden.