Marie de Thézy - Marville - 2015

Welkom bij de nieuwe veiling van Anatole Desachy (Frankrijk) en Ecki Heuser (Duitsland) die plaatsvindt tijdens de Paris Photo-beurs 2026. Ter gelegenheid van deze 29e editie hebben we het beste van avant-garde, modern en hedendaagse Parijse fotoboeken verzameld. Geniet van deze unieke selectie!

Charles Marville (1813-1879), een van de officiële fotografen van het regime van Napoléon III, documenteerde onder andere de vernielingen en de stedelijke revolutie die door de prefect van Parijs, de baron Haussmann, werd doorgevoerd, die hem in 1858 tot fotograaf van de Ville de Paris benoemde.
Zijn missie was dubbel: de sporen bewaren van de monumentale rijkdommen van de verwoeste wijken en de weldaden van het stedelijk programma verheerlijken, waardoor Parijs een hoofdstad van het moderne tijdperk zou worden. Nieuwe uitgave van dit werk dat oorspronkelijk in 1994 verscheen.
Rue des Orties, rue des Frondeurs, impasse des Provençaux, place des Mauvaises-Paroles, kruising van Puits d’Amour… De adressen van dit boek klinken vaak als die van een imaginair land, en inderdaad begon Charles Marville (1813-1879) het leven ook als romantische illustrator. Maar vanaf 1850, op het moment dat het papieren negatief, de calotype, het daguerreotype en zijn metalen platen vervangt, schakelt hij over op fotografie: hij wordt fotograaf van het Imperial Museum van het Louvre, de schilder Ingres. Hij richt zich op erfgoedfotografie en daarna op architectuur en start een officiële carrière onder het Tweede Franse Rijk. Marville werkt in Parijs gedurende meer dan twintig jaren die niet neutraal zijn in de geschiedenis van de Stad: het zijn de jaren waarin Haussmann en zijn team de oude middeleeuwse stad transformeren, door de stad heen en weer doordringen en herinrichten om er een moderne hoofdstad van te maken. De foto’s van Marville leggen voor altijd vast, vóór de sloop, de straten van Hugo en Eugène Sue. Ze volgen de grote werken – getuige deze afbeelding waarin het volledig nieuwe Operagebouw op de achtergrond verschijnt, achter het stof van de sloop van het Palais-Royal – en traceren de bouw van de haussmanniaanse assen en monumenten, de aanleg van het Bois de Boulogne. In 1858 wordt hij benoemd tot fotograaf van de Ville de Paris. Met zijn techniek van een subliem koele meesterlijkheid realiseert Marville gelijktijdig een inventarisatie van het stedelijke meubilair van het Tweede Rijk: lantaarns en fonteinen, vespa­niën, kiosken, Morriskolommen en bordjes; een hele catena van curieuze en monumentale voorwerpen die veel hebben bijgedragen aan zijn roem. Georganiseerd als routes, als wandelingen waar het hedendaagse Parijs het Parijse van Nerval en Baudelaire ontmoet, zijn deze beelden, wier begrip wordt vergemakkelijkt door kaarten, als een illustratie van de opmerking van Walter Benjamin: “degene die sporen volgt is niet alleen verplicht om zorgvuldig op te letten; hij moet hem al veel aandacht hebben gehad.” Juist die aandacht is aan het werk in dit boek.