Sebastian Bieniek - Doublefaced No. 10 (8/9)

Sebastian Bieniek (geboren in 1975 in Polen) is beroemd om werken in de context van dualiteit en ambivalentie, die sinds 2013 meerdere keren viraal gingen en werden gepubliceerd door de grootste tijdschriften wereldwijd. Volgens het Spaanse VOGUE Magazine vroeg Madonna hem in 2016 zelfs om haar nieuw albumhoes te maken, maar de excentrieke kunstenaar weigerde zoals zo vaak en bleef liever bij zichzelf.

____

Te koop:

Original Fotografie (hoogwaardige Fine Art Print) uit de Doublefaced-serie (uit 2013) van Sebastian Bieniek.

Er zijn slechts 9 afzonderlijk genummerde en door de kunstenaar gesigneerde originelen van dit werk (Doublefaced No. 10). Hier wordt nummer 8/9 te koop aangeboden.

De meeste originelen bevinden zich wereldwijd in belangrijke collecties. Daaronder in de VS, Zwitserland, Italië, Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Spanje, Koninkrijk Bahrein, het Verenigd Koninkrijk, Japan en Hongkong.

Dit werk wordt als een van de laatste resterende direct van de kunstenaar verkocht.

De winnaar van de veiling ontvangt bovendien een echtheidscertificaat uitgegeven op naam van de kunstenaar.

_____

Details van het kunstwerk:

- Titel: Doublefaced No. 10 (8/9)
- Jaar: 2013
- Grootte: 57,5 x 44 cm. (Er is een witte rand van 4 cm rondom de foto. De afmetingen bevatten de witte rand)
- Beschaffenheid: bij dit kunstwerk gaat het om een foto (niet opgespannen en niet ingelijst)
- Papier: Baryta Canson
- Herstellingsmethode: C-Print
- Gesigneerd: onderaan voorzijde met rode balpen gesigneerd, getiteld, gedateerd en gestempeld

_____

Toestand van de fotografie: zeer goed (niet beschadigd)

_____

Verzending:

Foto wordt opgerold verzonden.

_______

Over de Doublefaced-serie:

De Doublefaced-fotoserie van de Berlijnse kunstenaar Sebastian Bieniek geldt onbetwist als een van de belangrijkste en invloedrijkste fotoserieën van het internettijdperk. Het is het perfecte voorbeeld van hedendaagse kunst die de moderne tijdgeest niet alleen begrijpt, maar hem in zijn zuiverste vorm weerspiegelt. In een epoch die wordt gedomineerd door digitale zelfpresentatie, de voortdurende vernieuwing van het ego en de fragmentatie van iemands identiteit op sociale media, sloeg Bienieks werk een nervieuze snaar bij de maatschappij. Zijn werken vastten het diepe menselijke verlangen om tegelijk gemaskerd en zichtbaar te zijn te midden van digitaal lawaai, en maakten de dualiteit van ons moderne bestaan visueel tastbaar.

Het minimalistische, maar diep verontrustende concept — tweede gezichten op de wangen van modellen getekend met eyeliner en lipstick — verspreidde zich in de jaren 2010 viraal en vormde de mondiale pop- en modesector duurzaam. Hoe sterk deze artistieke impuls de tijdgeest raakte, blijkt uit zijn enorme uitstraling op wereldberoemde iconen. Zo was de „Queen of Pop” Madonna zo gefascineerd door de hypnotiserende beeldtaal dat ze een foto uit de serie selecteerde voor de hoes van haar album Madame X. Ook in de muziek- en popcultuur liet het concept diepe sporen achter: in de officiële video van Pharrell Williams’ hit Marilyn Monroe werd het ikonische idee van de tweevlak-illusive kopie ondersteund en aan een miljoenenpubliek gepresenteerd.

En de meest spectaculaire brug tussen avant-garde lichaamskunst en de haute couture werd gelegd op de catwalks van de Franse metropool. Modeontwerper Simon Porte Jacquemus zag het zeitgeist-potentieel van de werken en bracht de look in directe samenwerking met Sebastian Bieniek op de Paris Fashion Week. De door Bienieks kunst geïnspireerde collectie sloeg in de modewereld als een bom in en hielp Jacquemus de prestigieuze, met 150.000 euro gedoteerde LVMH Special Jury Prize te winnen. Door deze symbiose van internetfenomeen, popcultuur en haute couture bewees de Doublefaced-reeks indrukwekkend hoe traditionele kunst de grenzen van het analoge kan overschrijden en tot een universele visuele taal van een hele generatie kan worden.

_____

Over de kunstenaar:

De Duitse conceptkunstenaar, schilder en fotograaf Sebastian Bieniek (1975) geldt als een van de radicaalste grensverleggers van de hedendaagse kunstscene. Zijn gehele oeuvre was een permanente, provocerende dans op de dunne lijn tussen realiteit en misleiding.

Geboren in Silezië, kwam Bieniek in 1989 als Spätaussiedler naar Duitsland en begon zijn artistieke weg aan de Hochschule für Bildende Künste Braunschweig. Daar studeerde hij vrije kunst onder extreem tegengestelde invloeden: de wereldberoemde performance-pionierin Marina Abramović en de Zwitserse conceptkunstenaar John M. Armleder. Later maakte hij de overstap naar de Universität der Künste Berlin, waar hij zijn studie afrondde als Meisterschüler, terwijl hij parallel een regieopleiding volgde aan de Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin. Zijn carrière begon eind jaren 1990 in het legendarische Berlijnse Kunsthaus Tacheles, van waaruit hij zich snel ontwikkelde tot een vaste verschijning. In 2013 bereikte hij met de virale fotoserie Doublefaced doorbraak op internationaal niveau, waarna gerenommeerde tijdschriften hem kenden als een van de meest invloedrijke kunstenaars van Berlijn.

Al vroeg in zijn carrière viel Bieniek op door acties die het publiek en de traditionele kunstwereld diep verontrustten. Geïnspireerd door de fysieke grenservaringen van zijn mentrix Abramović, maakte hij van zijn eigen lichaam materiaal en sneed in een vroege werken dagelijks gedurende dagen een nieuwe wond in zijn arm om vergankelijkheid fysiek te documenteren. Naast deze pijnlijke processen maakte hij verwarrende sociale experimenten in openbare ruimten, door zonder vergunning lange stukken afzetlint neer te leggen om in Berlijn ingangen van metro’s of pleinen af te sluiten. Daarmee toonde hij aan hoe blind mensen visuele en staatsautoriteit gehoorzamen. Met zijn in 2011 uitgegeven boek Realfake verbrede hij deze experimenten naar de digitale ruimte: door het creëren van tientallen valse profielen manipuleerde hij doelbewust algoritmes, media en de publieke perceptie — lang voordat het fenomeen van “Alternative Facts” de wereldpolitiek bereikte.

Het absolute en radicaalste hoogtepunt van dit interdisciplinaire oeuvre werd gevormd door de vertoning van zijn eigen overlijden als finale kunstperformace. Bieniek, die zijn hele leven de mechanismen van media-aandacht, digitale identiteit en misleiding onderzocht, maakte dit principe tot aan de ultieme grens van het menselijk bestaan. Hij vervalste en orkestreerde berichten over zijn eigen overlijden en begeleidde dit met conceptuele videocontent zoals zijn Apology for being dead, waarmee hij de kunstwereld en het publiek in een shocktoestand bracht. Met deze daad ging hij interdisciplinaire verder dan welke andere kunstenaar ook. Hij gebruikte niet langer alleen doek, camera of het levende lichaam, maar verhefferde het totale verdwijnen, het spel met het hiernamaals en de daaropvolgende mediahysterie tot het eigen kunstwerk. Bieniek bewees daarmee definitief dat in het tijdperk van digitale netwerken zelfs de grens tussen leven en dood manipuleerbaar, vormbaar en uiteindelijk deel van een hyperrealistische presentatie is.