Sebastian Bieniek - Doublefaced No. 2 (5/9)

Sebastian Bieniek (geboren in 1975 in Polen) is beroemd om werken die zich afspelen in het teken van dualiteit en ambivalentie, die sinds 2013 meerdere keren viraal gingen en door ’s werelds grootste tijdschriften werden gepubliceerd. Volgens het Spaanse VOGUE Magazine vroeg Madonna hem in 2016 zelfs om haar nieuwe albumhoes te maken, maar de excentrieke kunstenaar weigerde zoals zo vaak en bleef liever alleen.

____

Te koop:

Original Fotografie (hoogwaardige Fine Art Print) uit de Doublefaced-serie (2013) van Sebastian Bieniek.

Er zijn slechts 9 afzonderlijk genummerde en gesigneerde Originals van dit werk (Doublefaced No. 2). Hier 5/9.

De meeste Originals bevinden zich wereldwijd in belangrijke verzamelingen. Onder meer in de VS, Zwitserland, Italië, Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Spanje, Koninkrijk Bahrein, Verenigd Koninkrijk, Japan en Hongkong.

Dit werk wordt als het op een na laatste resterende direct door de kunstenaar verkocht.

De winnaar van de veiling ontvangt bovendien een echtheidscertificaat uitgereikt op naam van de kunstenaar.

_____

Details van het kunstwerk:

- Titel: Doublefaced No. 2 (5/9)
- Jaar: 2013
- Afmetingen: 56 x 80,5 cm. (Er is een 3 cm breed witte rand rondom de foto. De afmetingen omvatten de witte rand)
- Aard van het werk: het gaat om een foto (niet opgespannen en niet ingelijst)
- Papier: Baryta Canson
- Productiemethode: C-Print
- Gesigneerd: onderaan voorzijde met rode balpen gesigneerd, getiteld, gedateerd en gestempeld.

_____

Toestand van de fotografie: goed

_____

Verzending:

Foto wordt opgerold verzonden.

_______

Over de Doublefaced-serie:

De Doublefaced-fotoserie van de Berlijnse kunstenaar Sebastian Bieniek geldt onomstotelijk als een van de belangrijkste en meest invloedrijke fotoseries uit het tijdperk van het internet. Ze is het perfecte voorbeeld van hedendaagse kunst die het moderne tijdsgewricht niet alleen begrijpt, maar ook in zijn zuivere vorm weerspiegelt. In een tijdperk dat wordt gekenmerkt door digitale zelfpresentatie, eindeloze heruitvinding van het ego en de fragmentatie van de eigen identiteit op sociale media, troffen Bienieks werken een prikkelende kern van de samenleving. Zijn werken legden het diepe menselijke verlangen vast om in het digitale ruis te zijn, tegelijk gemaskerd en zichtbaar, en maakten de dualiteit van ons moderne bestaan visueel tastbaar.

Het minimalistische, maar diep verontrustende concept – tweede gezichten op de wangen van modellen getekend met eyeliner en lippenstift – verspreidde zich in de jaren 2010 viraal en vormde de wereldwijde pop- en modewereld ingrijpend. Hoe sterk deze artistieke impuls de tijdsgeest raakte, blijkt uit zijn enorme aantrekkingskracht op wereldberoemde iconen. Zo was de “Queen of Pop” Madonna zo gefascineerd door de hypnotiserende beeldtaal dat ze een foto uit de serie koos voor de cover van haar album Madame X. Ook in de muziek- en popcultuur liet het concept diep sporen na: in de officiële video bij Pharrell Williams’ hit Marilyn Monroe werd het iconische idee van de twee gezichten-illusie kopieerd en aan miljoenenpubliek gepresenteerd.

en de wellicht spectaculairste brug tussen avant-garde lichaamskunst en de haute couture vond de serie op de catwalks van de Franse hoofdstad. De modeontwerper Simon Porte Jacquemus zag het tijdgeestpotentieel van de werken en bracht de look in directe samenwerking met en met Sebastian Bieniek naar de Paris Fashion Week. De collectie, geïnspireerd door Bienieks kunst, sloeg in de modewereld in als een bom en hielp Jacquemus de prestigieuze, met 150.000 euro gedoteerde LVMH Special Jury Prize te winnen. Door deze symbiose van internetfenomeen, popcultuur en haute couture bewees de Doublefaced-reeks op indrukwekkende wijze hoe traditionele kunst de grenzen van het analoge kan doorbreken en tot een universele visuele taal van een hele generatie kan worden.

_____

Over de kunstenaar:

De Duitse conceptkunstenaar, schilder en fotograaf Sebastian Bieniek (1975) geldt als een van de radicaalste grensverleggers in de hedendaagse kunstscene. Zijn gehele oeuvre was een permanente, provocerende dans op de dunne lijn tussen werkelijkheid en illusie.

Geboren in Opper-Silezië kwam Bieniek in 1989 als Spätaussiedler naar Duitsland en begon hij zijn artistieke weg aan de Hochschule für Bildende Künste Braunschweig. Daar studeerde hij Vrije Kunst onder extreem tegenstrijdige invloeden: de wereldberoemde performance-pionierin Marina Abramović en de Zwitserse conceptkunstenaar John M. Armleder. Later maakte hij de overstap naar de Universität der Künste Berlin, waar hij zijn studie afrondde als Meisterschüler, terwijl hij parallel daaraan een regiestudie volgde aan de Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin. Zijn carrière begon in de late jaren 1990 in het legendarische Berlijnse kunsthuis Tacheles, vanwaaruit hij zich snel ontwikkelde tot een vaste grootheid. In 2013 bereikte hij met de virale fotoserie Doublefaced zijn internationale doorbraak, waarna hem gerenommeerde tijdschriften koos tot een van de meest invloedrijke kunstenaars van Berlijn.

Al vroeg in zijn carrière viel Bieniek op door acties die het publiek en de traditionele kunstsector diep verontrusten. Geïnspireerd door de lichamelijke ervaringsgrenzen van zijn mentor Abramović, gebruikte hij zijn eigen lichaam als materiaal en sneed zich in een vroeg werk over dagen heen dagelijks een nieuwe wond in de arm, om vergankelijkheid fysiek te documenteren. Naast deze pijnlijke processen zette hij verwarrende sociale experimenten in de openbare ruimte op: zonder vergunning lange stukken afzetlint neerleggen om ingangen van de U-Bahn of pleinen in Berlijn af te sluiten. Daarmee liet hij zien hoe blind mensen visuele en overheidsautoriteit gehoorzamen. Met zijn in 2011 uitgebrachte boek Realfake schoof hij deze experimenten ook uit naar de digitale ruimte: door het creëren van tientallen nep-profielen manipuleerde hij doelbewust algoritmes, media en de publieke waarneming – lang voordat het fenomeen van “Alternative Facts” de wereldpolitiek bereikte.

Het absolute en radicaalste hoogtepunt van dit interdisciplinaire werk vormde de staging van zijn eigen dood als eindkunstperformace. Bieniek, die zijn hele leven lang de mechanismen van media-effectiviteit, digitale identiteit en misleiding onderzocht, breidde dit principe uit naar de ultieme grens van het menselijk bestaan. Hij vervalste en orkestreerde berichten over zijn eigen overlijden en vergezelde dit met conceptuele videoticoontjes zoals zijn Apology for being dead, waardoor hij de kunstwereld en het publiek in shocktoestand bracht. Met deze daad ging hij interdisciplinaire vele malen verder dan elke andere kunstenaar voor hem. Hij gebruikte niet langer alleen doek, camera of het levende lichaam, maar verheven tot de kunst het totale verdwijnen, het spel met het hiernamaals en de daaropvolgende mediale hysterie tot het eigenkunstwerk. Bieniek bewees daarmee uiteindelijk dat in het tijdperk van digitale netwerken zelfs de grens tussen leven en dood manipuleerbaar, vormbaar en uiteindelijk deel van een hyperrealistische voorstelling is.