Stefanie Schneider - Springtime (Suburbia)

Lente (Suburbia) - 2004

80x80cm,
Editie 3/10.
Archief C-Print gebaseerd op een Polaroid.
Certificaat en handtekeninglabel.
Kunstenaar inventaris #2759.
Niet gemonteerd.

Stefanie Schneiders Suburbia-serie gefotografeerd op de set van "Everything put Together" geregisseerd door Marc Forster.

Suburbs gezamenlijk, of de mensen die erin wonen
Suburb { een district, vooral een residentieel gebied, aan de rand van een stad of grote plaats }
zinnen [Outer edge , Fringes, Periphery, Limits, Outer reaches, Environs ]

...Maar in termen van analogie is de dichtstbijzijnde nabijheid tot Schneiders fotografisch werk die van film. Voor veel van haar titels zijn afgeleid uit films, in fotografische series als OK Corral (1999), Vegas (1999), Westworld (1999), Memorial Day (2001), Primary Colours (2001), Suburbia (2004), The Last Picture Show (2005), en in andere voorbeelden. Haar werken bevatten ook specifieke afbeeldingen die getiteld zijn Zabriskie Point, een foto van haar zus in een oranje pruik. Inderdaad is de voorlopige titel voor het huidige publicatie Stranger Than Paradise ontleend aan Jim Jarmuschs film met dezelfde titel uit 1984. Toch zou het gevaarlijk zijn om deze vergelijking te ver door te trekken, aangezien haar serie 29 Palms (1999) de latere titel van een film anticipeert die pas in 2002 verscheen. Wat ik hier probeer te zeggen is dat film het knooppunt van de Amerikaanse cultuur vormt, en het is niet zozeer dat Schneiders foto's specifieke verwijzingen naar deze films maken (hoewel dit in sommige gevallen wel zo is), maar dat door ernaar te verwijzen zij dezelfde Amerikaanse cultuur aanspreekt die wordt leeggevoerd en onder de loep genomen door haar foto-novellen. Kortom, haar beeldende vertellingen zouden gezegd kunnen worden alsof ze films ontdoen van de stereotiepe Hollywood-tropen die velen van hen bezitten. Inderdaad, de films die haar het meest geïnspireerd hebben, zijn degenen die op vergelijkbare wijze dezelfde sentimentale en steeds gedevalueerde ‘American Dream’ ontmantelen dat door Hollywood geprezen wordt. Deze omvatten films zoals David Lynchs Blue Velvet (1986), Wild at Heart (1990), The Lost Highway (1997), John Dahls The Last Seduction (1994) of films zoals Ridley Scotts Thelma and Louise met al haar girl-power Bonny en Clyde-achtige clichés. Maar ze dienen niet meer dan als achtergrond, een soort generiek tableau waaruit Schneider menselijke en geabstraheerde elementen zou kunnen halen, aangezien commercieel films niet het product zijn van louter toeval en willekeurige gebeurtenissen. Ondanks deze opmerking is het ook duidelijk dat de gender-deconstructies die de personages in deze films zo vaak uitbeelden, namelijk de actieve rol van vrouwen met een vrije en autonome seksualiteit (zelfs slachtoffer geworden vamp), vaak weerklank vinden in de gedragsmatige gebeurtenissen die plaatsvinden in Schneiders foto’s en dvd-sequenties; hetzelfde gevoel van seksuele autonomie dat Stefanie Schneider bezit en persoonlijk aan toegewijd is..."

(Mark Gisbourne, Stranger than Paradise)