Stefanie Schneider - Pop Art Palm Trees (Californication)

Pop Art Palm Trees (Californication) - 2026

100x100cm,
Editie 1/10.
Archief C-Print gebaseerd op de Polaroid.
Certificaat en handtekeninglabel.
Kunstenaarsinventaris #22324.
Nog niet gemonteerd.

Dit werk zal geproduceerd en verzonden worden vanuit Europa of de VS, afhankelijk van jouw locatie. Geen invoerrechten voor de EU en de VS.

Stefanie Schneider's Suburbia-serie werd gefotografeerd op de set van "Everything put Together" geregisseerd door Marc Forster.

Suburbs collectief gezien, of de mensen die erin wonen
Suburb { een district, vooral een woonwijk, aan de rand van een stad of grote gemeente }
synoniemen [Buitenkant, Randen, Periferie, Grenzen, Verre uitlopers, Omgeving]

...Echter, in termen van analogie komt de nabijheid van Schneider’s fotografisch werk het dichtst bij film. Voor veel van haar titels zijn rechtstreeks afgeleid van film, in fotografische series zoals OK Corral (1999), Vegas (1999), Westworld (1999), Memorial Day (2001), Primary Colours (2001), Suburbia (2004), The Last Picture Show (2005), en in andere voorbeelden. Haar werken bevatten ook specifieke beelden die getiteld zijn als Zabriskie Point, een foto van haar zus in een oranje pruik. Inderdaad is de voorlopige titel voor de huidige publicatie Stranger Than Paradise ontleend aan Jim Jarmusch’s film met dezelfde titel uit 1984. Toch zou het riskant zijn om deze vergelijking te ver doorslaan, aangezien haar serie 29 Palms (1999) voorspelden de latere titel van een film die pas in 2002 verscheen. Wat ik hier probeer te zeggen is dat film de kern vormt van de Amerikaanse cultuur, en het gaat niet zozeer om dat Schneider’s foto’s specifieke verwijzingen naar deze films maken (hoewel ze dat in sommige gevallen wel doen), maar dat door ernaar te verwijzen ze toegang krijgen tot dezelfde Amerikaanse cultuur die wordt leeggehaald en onder de loep genomen door haar foto-novellen. Kortom, haar beeldverhalen zouden gezegd kunnen worden dat ze films ontdoen van de stereotype Hollywood-tropen die veel van hen bezitten. Inderdaad, de films die haar het meest hebben geïnspireerd zijn die welke op dezelfde manier de zogeheten sentimentele en steeds slijtagegevoelere ‘American Dream’ van Hollywood deconstrueren. Hieronder vallen films als David Lynch’s Blue Velvet (1986), Wild at Heart (1990), The Lost Highway (1997), John Dahl’s The Last Seduction (1994) of films als Ridley Scott’s Thelma and Louise met al haar girl-power clichés van Bonny en Clyde. Maar ze dienen slechts als achtergrond, een soort generiek tableau waaruit Schneider menselijke en geabstraheerde elementen kan halen, want als commerciële films zijn ze niet het product van toevallige samenloop. Niettegenstaande deze observatie is ook duidelijk dat de genderdeconstruin­gen die de personages in deze films zo vaak uitdrukken, namelijk de actieve rol van vrouwen met een vrije en autonome seksualiteit (zelfs slachtoffer dat vamp wordt), vaak resoneren binnen het gedrag dat in Schneider’s foto’s en DVD-sequenties plaatsvindt; hetzelfde gevoel van seksuele autonomie waar Stefanie Schneider over beschikt en persoonlijk voorstaat..."

(Mark Gisbourne, Stranger than Paradise)