Sebastian Bieniek - Doublefaced No. 21 (2/9)

Sebastian Bieniek (geboren in 1975 in Polen) is beroemd om werken met betrekking tot dualiteit en ambivalentie, die sinds 2013 meerdere keren viraal gingen en door de grootste tijdschriften wereldwijd zijn gepubliceerd. Volgens het Spaanse VOGUE Magazine vroeg Madonna hem in 2016 zelfs haar nieuw album-cover te maken, maar de excentrieke kunstenaar weigerde zoals zo vaak en bleef liever bij zichzelf.

______

Te koop steht:

Original Fotografie (hoogwaardige Fine Art Print) uit de Doublefaced-serie (2013) van Sebastian Bieniek.

Er zijn slechts 9 afzonderlijk genummerde en gesigneerde Originals van dit werk (Doublefaced No. 21). Hier 2/9.

De meeste Originals bevinden zich wereldwijd in belangrijke collecties. Onder meer in de Verenigde Staten, Zwitserland, Italië, Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Spanje, Koninkrijk Bahrein, Verenigd Koninkrijk, Japan en Hong Kong.

Dit werk wordt als de bijna laatste resterende direct van de kunstenaar verkocht.

De winnaar van de veiling ontvangt bovendien een echtheidscertificaat op naam van de kunstenaar.

______

Details van het kunstwerk:

HORIZONTAAL-formaat! TWEE VOLDOENDE GROOT ALS PORTRETFORMaat

- Titel: Doublefaced No. 21 (2/9)
- Jaar: 2013
- Afmetingen: 55,5 x 82,5 cm. (Er is een witte rand van 2,8 cm breed om de foto heen. De afmetingen omvatten de witte rand)
- Beschaffenheid: bij het kunstwerk gaat het om een foto (niet gemonteerd en niet ingelijst)
- Papier: Baryta Canson
- Productiemethode: C-Print
- Gesigneerd: onderaan vooraan gesigneerd, getiteld, gedateerd en gestempeld

______

Toestand van de fotografie: uitstekende staat


_____

Verzending:

Foto wordt opgerold verzonden.

_______

Over de Doublefaced-serie:

De Doublefaced-fotoserie van de Berlijnse kunstenaar Sebastian Bieniek geldt onmiskenbaar als een van de belangrijkste en invloedrijkste fotoseries uit het tijdperk van het internet. Het is het perfecte voorbeeld van hedendaagse kunst die het moderne Zeitgeist niet alleen begrijpt, maar dit in zijn zuiverste vorm weerspiegelt. In een periode die wordt gekenmerkt door digitale zelfpresentatie, de voortdurende heruitvinding van het ego en de fragmentatie van de eigen identiteit op sociale media, trof Bienieks werk een nerveuze kern van de samenleving. Zijn werken legden de diepe menselijke behoefte vast om in de digitale ruis tegelijk gemaskeerd en zichtbaar te zijn, en maakten de dualiteit van ons moderne bestaan visueel tastbaar.

Het minimalistische, maar diep verontrustende concept — tweede gezichten op de wangen van modellen, getekend met eyeliner en lipstick — verspreidde zich in de jaren 2010 viraal en vormde de mondiale pop- en modewereld blijvend. Hoe sterk deze artistieke impuls de polsslag van de tijd raakte, blijkt uit zijn enorme aantrekkingskracht op wereldberoemde iconen. Zo boeide Madonna, de “Queen of Pop”, de hypnotiserende beeldtaal zo dat ze een foto uit de serie koos voor het cover van haar album Madame X. Ook in de muziek- en popcultuur liet het concept diepe sporen achter: in de officiële videoclip van Pharrell Williams’ hit Marilyn Monroe werd het iconische idee van de tweevlokkige illusie gekopieerd en aan een miljoenenpubliek gepresenteerd.

En de meest spectaculaire brug tussen avant-garde lichaamskunst en de haute couture werd de serie op de catwalks van de Franse hoofdstad. De modeontwerper Simon Porte Jacquemus erkende het tijdgeestpotentieel van de werken en bracht de look in directe samenwerking met en met Sebastian Bieniek naar de Paris Fashion Week. De door Bienieks kunst geïnspireerde collectie sloeg in de modewereld in als een bom en hielp Jacquemus de prestigieuze, met 150.000 euro gedoteerde LVMH Special Jury Prize te winnen. Door deze symbiose van internetfenomeen, popcultuur en haute couture bewees de Doublefaced-reeks op indrukwekkende wijze hoe traditionele kunst de grenzen van het analoge kan doorbreken en tot een universele visuele taal van een hele generatie kan worden.

______

Over de kunstenaar:

De Duitse conceptkunstenaar, schilder en fotograaf Sebastian Bieniek (1975) geldt als een van de radicaalste grensverleggers in de hedendaagse kunstscene. Zijn hele oeuvre was een permanent provocerend balanceren op de dunne lijn tussen realiteit en misleiding.

Geboren in Opper-Silezië, kwam Bieniek in 1989 als Spätaussiedler naar Duitsland en begon zijn artistieke weg aan de Hochschule für Bildende Künste Braunschweig. Daar studeerde hij vrije kunst onder extreme tegenstrijdige invloeden: de wereldberoemde performance-pionier Marina Abramović en de Zwitserse conceptkunstenaar John M. Armleder. Later maakte hij de overstap naar de Universität der Künste Berlin, waar hij zijn studie als Meisterschüler afrondde, terwijl hij parallel daaraan een regiestudie aan de Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin volgde. Zijn carrière begon eind jaren negentig in het legendarische Berlijnse Kunsthaus Tacheles, van waaruit hij zich snel ontwikkelde tot een vaste grootheid. In 2013 slaagde hij erin met de virale fotoserie Doublefaced internationale doorbraak te forceren, waarna gerenommeerde magazines hem tot een van de meest invloedrijke kunstenaars van Berlijn benoemden.

Al vroeg in zijn carrière viel Bieniek op door acties die het publiek en de traditionele kunstwereld diep verontrustten. Geïnspireerd door de lichamelijke grenservaringen van zijn mentor Abramović gebruikte hij zijn eigen lichaam als materiaal en sneed zich in een vroege werk dagen na elkaar telkens een nieuw litteken in de arm, om vergankelijke lichamelijk te documenteren. Naast deze pijnlijke processen voerde hij verontrustende sociale experimenten in openbare ruimtes uit, door zonder toestemming lange stukken afzettingsband te leggen om metro-ingangen of pleinen in Berlijn af te schermen. Daarmee toonde hij aan hoe blind mensen visuele en staatsautoriteit gehoorzamen. Met zijn in 2011 verschenen boek Realfake maakte hij deze experimenten ook in het digitale domein zichtbaar: door het creëren van tientallen valse profielen manipuleerde hij doelbewust algoritmen, media en de publieke perceptie — lang voordat het fenomeen van “Alternative Facts” de wereldpolitiek bereikte.

Het absolute en radicaalste hoogtepunt van dit interdisciplinaire werk werd de verbeelding van zijn eigen dood als eindkunstperformace. Bieniek, die zijn hele leven mechanismen van mediadramatiek, digitale identiteit en misleiding onderzocht, breidde dit principe uit naar de ultieme grens van het menselijk bestaan. Hij vervalste en organiseerde berichten over zijn eigen overlijden en vergezelde dit met conceptuele videoboodschappen zoals zijn Apology for being dead, waardoor hij de kunstwereld en het publiek in shock bracht. Met deze daad ging hij interdisciplinair verder dan elke andere kunstenaar voor hem. Hij gebruikte niet langer alleen doek, camera of het levende lichaam, maar verhief het totale verdwijnen, het spel met de hiernamaals en de daaropvolgende mediahysterie tot het eigen kunstwerk. Bieniek toonde daarmee onherroepelijk aan dat in het tijdperk van digitale netwerken zelfs de grens tussen leven en dood manipuleerbaar, vormbaar en uiteindelijk onderdeel van een hyperrealistische voorstelling is.