Sebastian Bieniek - Doublefaced No. 44 (1/9)

Sebastian Bieniek (geboren 1975 in Polen) is beroemd om werken met betrekking tot dualiteit en ambiguïteit die sinds 2013 meerdere keren viraal gingen en wereldwijd door de grootste tijdschriften werden gepubliceerd. Volgens het Spaanse VOGUE Magazine vroeg Madonna hem in 2016 zelfs om haar nieuw albumhoes te maken, maar de excentrieke kunstenaar weigerde zoals zo vaak en bleef liever bij zichzelf.

____

Te koop:

Originiale Fotografie (hoogwaardig Fine Art Print) uit de Doublefaced-serie (2013) van Sebastian Bieniek.

Er zijn slechts 9 afzonderlijk genummerde en gesigneerde originele exemplaren van dit werk (Doublefaced No. 44). Hier 1/9.

De meeste Originals bevinden zich wereldwijd in belangrijke collecties. Onder andere in de VS, Zwitserland, Italië, Nederland, Oostenrijk, Duitsland, Spanje, het Koninkrijk Bahrein, het Verenigd Koninkrijk, Japan en Hongkong.

Dit werk wordt verkocht als een van de voorlaatste resterende direct door de kunstenaar.

De winnaar van de veiling ontvangt bovendien een echtheidscertificaat op naam van de kunstenaar.

_____

Details van het kunstwerk:

RECTOFORMAT! TWEE-MACTIG GROTER DAN PORTRETFORMaat

- Titel: Doublefaced No. 44 (1/9)
- Jaar: 2013
- Afmetingen: 55,5 x 80,5 cm. (Er is een 3 cm breed wit rand rond de afbeelding. De afmetingen inclusief de witte rand.)
- Structuur: bij het kunstwerk gaat het om een foto (niet opgezogen en niet ingelijst)
- Papier: Baryta Canson
- Productiemethode: C-Print
- Gesigneerd: onderaan rechts gesigneerd, getiteld, gedateerd en gestempeld

_____

Toestand van de fotografie: uitstekend.
Het plakband aan de achterkant (zie Foto nr. 6) is normaal bij foto's die in 2016 in Peru zijn tentoongesteld. Het fungeert als een extra echtheidsbewijs voor deze foto's.

_____

Verzending:

Foto wordt opgerold verzonden.

_______

Over de Doublefaced-serie:

De Doublefaced-fotoserie van de Berlijnse kunstenaar Sebastian Bieniek geldt onbetwist als een van de belangrijkste en invloedrijkste fotoseries van het internettijdperk. Ze is het perfecte voorbeeld van hedendaagse kunst die niet alleen het moderne tijdgeest begrijpt, maar hem in zijn puurste vorm weerspiegelt. In een tijdperk dat wordt gedomineerd door digitale zelfrepresentatie, de constante heruitvinding van het ego en de fragmentatie van iemands identiteit op sociale media, raakte Bienieks werk een zenuwachtige kern van de samenleving. Zijn werken legden de diepe menselijke behoefte vast om in het digitale rumoer tegelijk gemaskerd en zichtbaar te zijn, en maakten de dualiteit van ons moderne bestaan visueel tastbaar.

Het minimalistische, maar diep verontrustende concept — tweede gezichten op de wangen van modellen, getekend met eyeliner en lipstick — verspreidde zich in de jaren 2010 viraal en vormde wereldwijd de pop- en modewereld aanzienlijk. Hoe sterk deze artistieke impuls de teloorgang van de tijd trof, blijkt uit zijn enorme uitstraling op wereldberoemde iconen. Zo was de “Queen of Pop” Madonna zo gefasioneerd door de hypnotiserende beeldtaal dat ze een foto uit de serie selecteerde als hoes voor haar album Madame X. Ook in de muziek- en popcultuur liet het concept diepe sporen na: in de officiële videoclip van Pharrell Williams’ hit Marilyn Monroe werd het ikonische idee van de tweegezichtenillusie gekopieerd en aan miljoenenpubliek gepresenteerd.

en de waarschijnlijk meest spectaculaire brug tussen avant-gardistische lichaamskunst en de haute-couturewereld werd de serie op de catwalks van de Franse metropole voltooid. De modeontwerper Simon Porte Jacquemus zag het zeitgeist-potentieel van de werken en bracht de look in directe samenwerking met en samen met Sebastian Bieniek naar de Paris Fashion Week. De door Bienieks kunst geïnspireerde collectie sloeg in de modewereld als een bom in en hielp Jacquemus de prestigieuze, met 150.000 euro gedoteerde LVMH Special Jury Prize te winnen. Door deze symbiose van internetfenomeen, popcultuur en haute couture bewees de Doublefaced-reeks op indrukwekkende wijze hoe traditionele kunst de grenzen van het Analoge kan doorbreken en tot een universele visuele taal van een hele generatie kan worden.

_____

Over de kunstenaar:

De Duitse conceptkunstenaar, schilder en fotograaf Sebastian Bieniek (1975) geldt als een van de meest radicale grensverleggers van de hedendaagse kunstwereld. Zijn hele oeuvre was een permanente, provocerende dans op de flinterdunne lijn tussen realiteit en misleiding.

Geboren in Oost-Oberschlesië, kwam Bieniek in 1989 als Spätaussiedler naar Duitsland en begon hij zijn artistieke pad aan de Hochschule für Bildende Künste Braunschweig. Daar studeerde hij Vrije Kunst onder extrem tegenstrijdige invloeden: de wereldberoemde performance-pionier Marina Abramović en de Zwitserse conceptkunstenaar John M. Armleder. Later maakte hij de overstap naar de Universität der Künste Berlin, waar hij zijn studie afrondde als Meisterschüler, terwijl hij parallel daaraan een regiestudie aan de Deutsche Film- und Fernsehakademie Berlin volgde. Zijn carrière begon eind jaren negentig in het legendarische Berlijnse kunsthuis Tacheles, van waaruit hij zich snel ontwikkelde tot een vaste waarde. In 2013 bereikte hij internationale doorbraak met de virale fotoserie Doublefaced, waarna gerenommeerde tijdschriften hem een van de invloedrijkste kunstenaars van Berlijn benoemden.

Al vroeg in zijn carrière viel Bieniek op door acties die het publiek en de traditionele kunstwereld diep verontrustten. Geïnspireerd door de fysieke grenservaringen van zijn leermeester Abramović, gebruikte hij zijn eigen lichaam als materiaal en sneed hij zich in een vroeg werk dagenlang dagelijks een nieuwe wond in zijn arm om vergankelijkheid fysiek te documenteren. Naast deze pijnlijke processen organiseerde hij verwarrende sociale experimenten in de openbare ruimte door zonder vergunning brede stukken afsluitband uit te leggen om onder andere ingangen van de U-Bahn of pleinen in Berlijn af te sluiten. Daarmee toonde hij aan hoe blind mensen zijn voor visuele en staatsautoriteit. Met zijn in 2011 gepubliceerde boek Realfake maakte hij deze experiments uit voor de digitale ruimte: door het creëren van tientallen nepfoto-profielen manipuleerde hij doelbewust algoritmen, media en de publieke perceptie – lang voordat het fenomeen van de "Alternative Facts" de wereldpolitiek bereikte.

Het absolute en radicaalste hoogtepunt van dit interdisciplinaire werk bestond uit de regie van zijn eigen dood als finale kunstperformance. Bieniek, die gedurende zijn hele leven de mechanismen van mediacampagnes, digitale identiteit en misleiding onderzocht, tilde dit principe naar de ultieme grens van menselijk bestaan. Hij vervalste en orkestreerde berichten over zijn eigen overlijden en vergezelde dit met conceptuele videoberichten zoals zijn Apology for being dead, waardoor hij de kunstwereld en het publiek in staat van schok bracht. Met deze daad ging hij interdisciplinaire verder dan elke andere kunstenaar voor hem. Hij gebruikte niet langer alleen doek, camera of het levende lichaam, maar verhief het totale verdwijnen, het spel met het hiernamaals en de daaropvolgende mediahysterie tot het eigen kunstwerk. Bieniek bewees hiermee uiteindelijk dat in het tijdperk van digitale netwerken zelfs de grens tussen leven en dood manipuleerbaar, vormbaar en uiteindelijk onderdeel van een hyperrealistische staging is.