Hans Schmitz (1896-1977) - Arbeiterausbildung

Hans Schmitz: Arbeidersopleiding (Workers’ Education), 1925

Originele linocut, gedrukt in het zwart op papier van het origineel blok van de kunstenaar. Het blok werd in 1925 gesneden; deze indruk behoort tot de editie die in 1972 werd uitgegeven en gedrukt door Galerie Werner Kunze, Berlijn. Editie van 100. Geverfd monogram “S” in het blok.

Beeld 6,0 × 13,5 cm. In een witte houten lijst met een grijze passe-partout, 36,0 × 36,0 × 4,0 cm.

In gebruikte conditie, met tekenen van ouderdom en handling die consistent zijn met de leeftijd van het werk. Alle zichtbare sporen zijn in de foto’s getoond.

Het werk behoort tot een groepje kleine linodrukken gemaakt door Schmitz in de jaren 1920 over het thema van het arbeidersleven. Andere titels uit deze groep zijn Arbeiter, Arbeitergang, Arbeiterpaar en Arbeiterfreizeit. Drukken van dit soort waren bedoeld voor de arbeiderspers en politieke pamfletten. Hun kleine formaat en het scherpe zwart-wit contrast stonden eerder in dienst van reproduceerbaarheid en leesbaarheid dan van de cabinet van de verzamelaar. De editie Kunze uit 1972, gesigneerd door de kunstenaar vijf jaar voor zijn dood, maakte deze blokken na decennia van verwaarlozing weer toegankelijk.

Hans Schmitz (Keulen 1896 – 1977) was een Duitse beeldhouwer en grafisch kunstenaar. Samen met Augustin Tschinkel en Gerd Arntz is hij een van de overlevende leden van de Keulse “Gruppe progressiver Künstler”, de Cologne Progressives. Deze informele vereniging van avant-garde schilders, beeldhouwers, architecten en schrijvers werd geleid door de schilders Franz Wilhelm Seiwert en Heinrich Hoerle. Haar connecties reikten ver buiten de Rijnstreek.

Na een vakopleiding begon Schmitz met schilderen aan de Kölner Kunstgewerbeschule. De krijgsdienst bij het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog onderbrak zijn studies. De oorlog markeerde het begin van een blijvende politieke inzet, en in 1923 medeopgericht hij de Progressives met Hoerle en Seiwert.

De groep combineerde een constructivistische formele taal met een sociaal betrokken onderwerp uit de industriële en arbeiderswereld van de Weimarrepubliek. Die taal berustte op platte vlakken, geometrische reductie en een afwijzing van illusoir diepte. Figuren verschijnen als types in plaats van individuen, een opzetmatige afwijzing van persoonlijke expressie ten gunste van een collectief, leesbaar beeld. Onder het nationaalsocialisme werd het werk van de groep veroordeeld als “degeneerlijk”.

Provenance: Galerie Werner Kunze, Berlijn