Lee Radziwill - Lee. Foreword by Peter Beard - 2015

Lee door Lee Radziwill. Voorwoord door Peter Beard. Introductie door Richard David Story. New York, Assouline, 2015. Prima edizione. Zwart-wit en kleurfotografie. Zeldzame en verfijnde beeldbiografie. In uitstekende staat - zeer lichte vlekken op de omslag. Verkoop bij opbod zonder minimale bijdrage!!!!

Caroline Lee Bouvier, bekend als Prinses Lee Radziwill na haar tweede huwelijk, (New York, 3 maart 1933 – New York, 15 februari 2019), is een Amerikaanse socialite en interior designer geweest.

Zus van Jacqueline Lee Bouvier, was zij een centrale figuur in het sociale leven tussen New York, Londen en Parijs vanaf de helft van de twintigste eeuw.

Biografie
Familieachtergrond en opleiding
Dochter van de aandelenhandelaar John Vernou Bouvier III en socialeiste Janet Norton Lee, werd geboren in het Doctors Hospital in Manhattan met de doopnaam Caroline Lee; vanaf jonge leeftijd gebruikte zij als gebruiksnaam de vorm Lee.[1][2] Ze ging naar de Chapin School in New York, de Potomac School in Washington, D.C., vervolgens naar de Miss Porter’s School in Farmington, Connecticut; haar universitaire studies voltooide zij aan het Sarah Lawrence College.[1]

In de postoorlogse New Yorkse samenleving maakte zij haar officiële debuut in 1950, met veel mediabelangstelling in pagina’s gewijd aan debutanten en mode.[3]

Eerste huwelijk
In 1953 trouwde zij met de uitgever Michael Temple Canfield; het huwelijk eindigde in een scheiding in 1958 en werd later in canoniek rechtswege in 1962 nietig verklaard.[4]

Tweede huwelijk
Op 19 maart 1959 trouwde zij in Oxford met de Poolse prins Stanisław Albrecht Radziwiłł uit de familie Radziwiłł. Na dit verbond verwierf zij sociaal het titel Prinses, hoewel in Polen de juridische erkenning van adellijke titels in 1921 met de Grondwet was afgeschaft.[5] Het huwelijk werd ontbonden in 1974.[6]

Carrière
Proberen in theater- en televisiegebied
In de jaren zestig maakte zij een korte acteercarrière, deelnemend aan een productie van The Philadelphia Story in Chicago (1967) en aan een televisiebewerking van Laura (1968), ervaringen die uitgebreid werden besproken door de pers en de biografische literatuur uit die tijd.[7]

Public relations en interior design
Vanaf het eind van de jaren zestig richtte zij haar activiteiten op public relations en interior design. Haar Londense woningen en het landelijke huis Turville Grange, ingericht met scenografisch medewerking van Lorenzo Mongiardino, werden vaak onderwerp van fotosessies en beïnvloedden haar latere werk als interieurbewerker voor een internationale, hooggeprofileerde clientèle.[8] In de zeventiger jaren behield zij een intensieve omgang met Amerikaanse en Europese culturele en muzikale kringen, zoals blijkt uit memoires en reisverslagen.[9][10]

Stijlherkenning en media
Zij werd gezien als een referentiefiguur voor modeshow- en kostuumpers, en werd in 1996 opgenomen in Vanity Fairs International Best Dressed Hall of Fame.[11] Haar appartementen in Parijs en Manhattan werden onderwerp van reports in internationale interieurdesignbladen.[12]

Relaties met Grey Gardens
In 1972 vroeg zij de documentairemakers Albert en David Maysles een filmproject over de familie Bouvier. De opnames bij Edith Ewing Bouvier Beale en haar dochter Edith Bouvier Beale in East Hampton leidden, na de stopzetting van het oorspronkelijke project, tot de autonome realisatie van de documentaire Grey Gardens (1975), die tegenwoordig wordt beschouwd als een klassieker binnen het genre. Archiefmateriaal opgenomen in 1972 werd later opgenomen in de film That Summer (2017).[13][14][15]

Derde huwelijk
Op 23 september 1988 trouwde zij met de Amerikaanse regisseur en choreograaf Herbert Ross; het huwelijk eindigde in een scheiding in 2001.[16]

Laatste jaren en overlijden
In de jaren 2000 wijdde zij zich aan autobiografische editorial projecten en aan samenwerkingen op het gebied van mode en interieuraankleding. Zij overleed op 15 februari 2019 in haar woning aan de Upper East Side in Manhattan, op 85-jarige leeftijd.[17][18]