Olivier G. Fatton - Coco - 2019





Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 143966 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Coco is een fotografisch boek van Olivier G. Fatton, oorspronkelijk in het Engels en Frans, 264 pagina's, softback, 25 × 19 cm, uitgegeven door Patrick Frey als herdruk uit 2019.
Beschrijving van de verkoper
Een performancekunstenaar, een toegewijde transseksuele anarchiste zonder thuis, macho vrouw, een mode-model voor Marianne Alvoni, een doelwit voor de Zwitserse roddelpers: Éve-Claudine Lorétan, alias Coco, Dana What’s-her-name, Patricia, waren zo enorm veel mensen in een leven dat veel te vroeg eindigde.
Olivier Fatton ontmoette Coco op een zondag in november 1989. De fotograaf was meteen betoverd door “dit heldere en tegelijk treurende engel”. Tijdens een kop koffie in een gaybar in Bern maakten ze een afspraak: Coco zou voor hem poseren en Fatton zou haar geslachtsveranderingsoperatie documenteren. Hun samenwerking groeide al snel uit tot een affaire, waarin Fatton bleef werken aan zijn veelzijdige fotoreeks over de kleurrijke Coco, een mozaïek van intieme portretten en geënsceneerde modeopnames, thuis en in clubs, onderweg, in de Alpen — beelden achtervolgd door die grote melancholieke ogen, waarvan Coco ooit zei dat ze haar tweede mond waren geworden. Cocos duizend pagina’s tellende autobiografie werd door dieven gestolen, waardoor die ogen de smarten van een tachtigste-eeuwse Dame aux Camélias moesten vertellen.
Dunia Miralles ziet Coco als zo’n literaire figuur van de demi-monde. In haar biografisch gebaseerde novelle, die de foto’s van Olivier Fatton vergezelt, vertelt Miralles de smarten van de jonge Coco.”}
De verkoper stelt zich voor
Een performancekunstenaar, een toegewijde transseksuele anarchiste zonder thuis, macho vrouw, een mode-model voor Marianne Alvoni, een doelwit voor de Zwitserse roddelpers: Éve-Claudine Lorétan, alias Coco, Dana What’s-her-name, Patricia, waren zo enorm veel mensen in een leven dat veel te vroeg eindigde.
Olivier Fatton ontmoette Coco op een zondag in november 1989. De fotograaf was meteen betoverd door “dit heldere en tegelijk treurende engel”. Tijdens een kop koffie in een gaybar in Bern maakten ze een afspraak: Coco zou voor hem poseren en Fatton zou haar geslachtsveranderingsoperatie documenteren. Hun samenwerking groeide al snel uit tot een affaire, waarin Fatton bleef werken aan zijn veelzijdige fotoreeks over de kleurrijke Coco, een mozaïek van intieme portretten en geënsceneerde modeopnames, thuis en in clubs, onderweg, in de Alpen — beelden achtervolgd door die grote melancholieke ogen, waarvan Coco ooit zei dat ze haar tweede mond waren geworden. Cocos duizend pagina’s tellende autobiografie werd door dieven gestolen, waardoor die ogen de smarten van een tachtigste-eeuwse Dame aux Camélias moesten vertellen.
Dunia Miralles ziet Coco als zo’n literaire figuur van de demi-monde. In haar biografisch gebaseerde novelle, die de foto’s van Olivier Fatton vergezelt, vertelt Miralles de smarten van de jonge Coco.”}

