Max H. Mahlmann (1912-2000) - Minimalist composition

Max H. Mahlmann: Compositie, uit de portfolio La Lune en Rodage III

Originele zeefdruk op karton, uitgegeven door Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel, in het derde deel van La Lune en Rodage (1977). Door de kunstenaar met de hand gesigneerd en gedateerd 1966. Uit de oplage van 230; daarnaast werden 65 niet voor de handel bestemde exemplaren zonder nummer uitgegeven. [Genummerd XX/230 of ongenummerd — controleren]

Afmetingen: 28 × 28 cm.

In uitstekende, archiefwaardige staat. Let op: de ingelijste foto toont uitsluitend een suggestie voor de inlijsting. De lijst is niet inbegrepen.

Het werk dateert uit een beslissende fase in Mahlmanns oeuvre. In de jaren zestig ontwikkelde hij een methodische basis voor zijn geometrische composities: gelaagde structuren opgebouwd op onderliggende rasters, die in 1968 leidden tot wat hij ‘geprogrammeerde ontwerpen’ noemde. Hij beschouwde deze als een verdere ontwikkeling van het constructivisme: een manier om volgens vooraf door hem vastgestelde regels beelden te maken. Vanaf 1970 bepaalden coördinatennetwerken zijn rasterstructuren en werd kleur toegewezen volgens theoretische principes, in plaats van op het oog.

La Lune en Rodage is de driedelige portfolio samengesteld door de uitgever, psychoanalyticus en verzamelaar Carl Laszlo uit Basel (Pécs 1923 – Basel 2013). De portfolio werd in 1960, 1965 en 1977 uitgegeven door Edition Panderma en bevat circa 180 originele werken, een overzicht van de Europese avant-garde tussen de jaren vijftig en zeventig. Tot de deelnemende kunstenaars behoren Lucio Fontana, Piero Manzoni, Enrico Castellani, Heinz Mack, Otto Piene, Meret Oppenheim, Bruno Munari, Hans Arp en Victor Vasarely. Verschillende bijdragen markeren keerpunten in de carrières van de kunstenaars. Het blad van Castellani wordt beschouwd als zijn eerste gedocumenteerde grafische werk, en Manzoni’s Achrome is het enige meervoudige werk dat hij maakte.

Max Hermann Mahlmann (Hamburg 1912 – Wedel 2000) was een Duitse constructivistische schilder. Van 1934 tot 1938 studeerde hij bij Richard Müller aan de Academie voor Beeldende Kunsten in Dresden; aanvankelijk werkte hij als decor- en reclametekenaar. Na 1945 richtte hij zich op non-figuratieve schilderkunst, onder invloed van Wassily Kandinsky en Josef Albers. In 1949 koos hij voor het constructivisme en ongeveer tien jaar later maakte hij zijn eerste witte reliëfs. Van 1958 tot 1977 gaf hij les aan de Fachhochschule für Gestaltung in Hamburg, waar hij een groep studenten om zich heen verzamelde. Hij was lid van de Deutscher Künstlerbund. Samen met zijn vrouw, de schilder Gudrun Piper, ontving hij de Edwin Scharff-prijs van de stad Hamburg (1986), het Bundesverdienstkreuz (1995) en de Biermann-Ratjen-medaille (1997). Zijn werken bevinden zich in het Museum für Konkrete Kunst, Ingolstadt; het Museum gegenstandsfreier Kunst, Otterndorf; en de Collectie Hedendaagse Kunst van de Bondsrepubliek Duitsland.

Herkomst: Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel; particuliere collectie, Basel.