Christian Schad (1894-1982) - Varieteprobe

Christian Schad - Varieteprobe

Medium: Houtsnede
Materiaal: Papier op karton
Afmetingen: 24.5 x 17.5 cm
lijst niet inbegrepen

Uitgever: Edition Panderma, Basel
Jaar: 1925 (gedrukt in 1966)
Oplage: Dit is een ongenummerd exemplaar uit een oplage van 230 (65 exemplaren hors commerce waren ongenummerd)
Handtekening: Gesigneerd en gedateerd

Herkomst:
Edition Panderma, Carl Laszlo, Basel
Galerie von Bartha, Basel
Particuliere collectie, Basel

Conditie / restauratie:
in goede staat / in originele staat

Verdere informatie:

Een zeldzame gelimiteerde uitgave uit de draagbare collectie van naoorlogse en hedendaagse kunst La Lune en Rodage III. Dit is een ongenummerd exemplaar uit een oplage van 230 (65 exemplaren hors commerce waren ongenummerd) en maakt deel uit van de derde reeks boeken van La Lune en Rodage. La Lune en Rodage verscheen in drie delen, in 1960, 1965 en 1977, met in totaal ongeveer 180 kunstwerken die een beeld geven van de artistieke avant-gardescene tussen de jaren vijftig en zeventig. De kunstwerken werden verzameld door Carl Laszlo en omvatten werken van de belangrijkste kunstenaars van die tijd, die belangrijke stukken bijdroegen, vaak een keerpunt in hun oeuvre en loopbaan: het werk van Enrico Castellani is bijvoorbeeld zijn eerste gedocumenteerde grafische werk en Piero Manzoni's multiple Achrome is het enige exemplaar dat door de kunstenaar is gemaakt.

Christian Schad (21 augustus 1894 – 25 februari 1982) was een Duitse schilder die verbonden was met Dada en de stroming van de Nieuwe Zakelijkheid. Beschouwd als een geheel vormen Schads portretten een buitengewoon verslag van het leven in Wenen en Berlijn in de jaren na de Eerste Wereldoorlog.
Schad werd geboren in Miesbach, Opper-Beieren, als zoon van een welgestelde advocaat die hem bijna de helft van zijn leven financieel ondersteunde. In 1913 studeerde hij aan de kunstacademie in München. Als pacifist vluchtte hij in 1915 naar Zwitserland om dienst in de Eerste Wereldoorlog te ontlopen; hij vestigde zich eerst in Zürich en daarna in Genève. Beide steden waren centra van de Dada-beweging en Schad werd dadaïst. In Zürich ontmoette hij dadaïsten als Hans Arp en Hugo Ball, en ook Walter Serner, met wie hij het literaire tijdschrift Sirius oprichtte. Hij was getuige van de oprichting van het beroemde Cabaret Voltaire. Vanaf 1918 maakte Schad, terwijl hij in Genève woonde, zijn eigen versie van het fotogram (dat later door Tristan Tzara ‘Schadographs’ werd genoemd), waarbij een contourafbeelding op zilverchloridepapier werd ontwikkeld. Van 1920 tot 1925 verbleef hij enkele jaren in Rome en Napels. Nadat hij was getrouwd met Marcella Arcangeli, de dochter van een Romeinse professor, vestigde hij zich in Napels, waar hij schilder- en tekenlessen volgde aan de kunstacademie. In 1927 emigreerde het gezin naar Wenen. Zijn schilderijen uit deze periode worden sterk geassocieerd met de Nieuwe Zakelijkheid. Aan het eind van de jaren twintig keerde hij terug naar Berlijn en vestigde zich daar. Schads kunst werd door de nazi's niet veroordeeld zoals het werk van Otto Dix, George Grosz, Max Beckmann en vele andere kunstenaars van de Nieuwe Zakelijkheid; mogelijk kwam dit door zijn gebrek aan commercieel succes of doordat zijn werk oppervlakkig gezien neoklassiek leek. Rond 1930 raakte hij geïnteresseerd in de oosterse filosofie en nam zijn artistieke productie sterk af. Na de beurskrach van 1929 kon Schad niet langer rekenen op de financiële steun van zijn vader en begin jaren dertig stopte hij grotendeels met schilderen. In 1937 toonde het Museum of Modern Art, zonder dat Schad dit wist, drie Schadographs, geschonken door Tristan Tzara, in een tentoonstelling over Dada en het surrealisme. In datzelfde jaar namen de nazi's Schad op in de tentoonstelling Große Deutsche Kunstausstellung, hun tegengif voor de tentoonstelling Entartete Kunst.
Schad leefde tijdens en na de oorlog in Duitsland in de vergetelheid. Na de verwoesting van zijn atelier in 1943 verhuisde Schad naar Aschaffenburg. De stad gaf hem de opdracht Matthias Grünewalds Madonna met Kind (Stuppach, parochiekerk) te kopiëren; aan dit project werkte hij tot 1947. Toen zijn atelier in Berlijn bij een bombardement werd verwoest, redde zijn latere vrouw Bettina de kunstwerken met een spectaculaire actie en bracht ze naar hem in Aschaffenburg. Schad bleef in de jaren vijftig schilderen in de stijl van het magisch realisme en keerde in de jaren zestig terug naar experimenten met fotogrammen. Schads reputatie begon pas in de jaren zestig te herstellen, toen enkele tentoonstellingen in Europa samenvielen met de opkomst van het fotorealisme.
(Tekst van Wikipedia)