Miyako Ishiuchi - From Yokosuka - 2016





Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 145879 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
*From Yokosuka* van Miyako Ishiuchi is een fotoboek in softback met 42 pagina’s, in 2016 uitgegeven door Super Labo als eerste editie in deze vorm, met tekst in het Engels en Japans.
Beschrijving van de verkoper
“Ik heb mijn hele adolescentie, van mijn zesde tot mijn negentiende, doorgebracht in Yokosuka, de plek waar zowel mijn lichaam als mijn geest zijn opgegroeid. Toch beschouw ik Yokosuka niet als mijn thuisstad en heb ik weinig dierbare of gelukkige herinneringen aan die jaren. In zekere zin was dat niet meer dan vanzelfsprekend: Yokosuka, een stad die werd gekenmerkt door de aanwezigheid van de Amerikaanse militaire basis, was geen fijne plek voor een jong meisje dat aan het begin van de basisschool net naar die stad was verhuisd. Mijn vader werkte in Yokosuka, ver van ons ouderlijk huis op het platteland, en de verhuizing was voor mij een enorme cultuurschok, zowel in positieve als in negatieve zin.
Ik begon mijn carrière als fotograaf met het fotograferen van Yokosuka. De opvallende contrasten tussen licht en schaduw in de stad leverden op de een of andere manier bijzonder fotogenieke landschappen op, terwijl de geschiedenis ervan elke dag onzichtbare littekens leek achter te laten. YOKOSUKA STORY, de autobiografische reeks waarmee ik mijn carrière begon, is precies een fotografisch verhaal over mezelf en over hoe ik opgroeide onder invloed van die sfeer.
From YOKOSUKA vormt het laatste hoofdstuk van mijn reeks over Yokosuka. Voor dit project fotografeerde ik uitgebreid rond Dobuita Street en de EM Club, plekken die ik in mijn eerdere reeksen niet had gefotografeerd. Terugkijkend herinner ik me dat ik mezelf er aanvankelijk toe moest zetten deze plekken binnen te gaan, omdat ouders jonge meisjes verboden erheen te gaan. De eerste keer kon ik mezelf er niet eens toe brengen een foto te maken en rende ik gewoon terug naar huis.
In de jaren tachtig was Dobuita Street niet meer zo levendig als vroeger en waren de meeste cabarets die Amerikaanse soldaten als publiek hadden gesloten. Om een tentoonstelling van mijn werk te organiseren, huurde ik een van die verlaten cabarets voor zes maanden. De ruimte was ongeveer 330 vierkante meter groot en met hulp van plaatselijke kunstenaars en performers schilderde ik de binnenmuren rood. ’s Nachts sloot ik het pand volledig af om het tijdelijk in een donkere kamer te veranderen. Ik bracht mijn vergroter naar binnen, bouwde zelf een houten ontwikkelbak in de vorm van een boot, sneed rollen fotopapier in stukken en maakte vergrotingen van zowel de beelden uit YOKOSUKA STORY als de nieuwe foto’s die ik voor From YOKOSUKA had gemaakt. De tentoonstelling From YOKOSUKA bestond uit 200 foto’s, waaronder twee afdrukken van 180 × 120 cm en tien van 120 × 80 cm.
Het cabaret heette 2nd New YOKOSUKA. Het had twee podia, een hoefijzervormige tafel, zitplaatsen voor ongeveer vijftig mensen, een spiegelende discobal aan het plafond en buiten een groot neonbord dat nog werkte. Tijdens de tentoonstelling werd het elke avond aanzetten van dat enorme bord, met zijn honderden gloeilampjes die de naam 2nd New YOKOSUKA vormden, onderdeel van mijn dagelijkse routine.
Hoewel Dobuita Street buiten de Amerikaanse militaire basis lag, was het een soort ‘Little America’. Aan weerszijden van de straat stonden bars en cabarets met het A-teken, ‘Approved for US Forces’, waar in dollars werd betaald. Het gebied was ooit een bloeiende uitgaans- en prostitutiewijk geweest, die zich tijdens opeenvolgende oorlogen had uitgebreid. Juist in deze straat fotografeerde, ontwikkelde en drukte ik mijn beelden af, om ze er uiteindelijk ook tentoon te stellen. Met de reeks From YOKOSUKA kon ik talloze herinneringen en gedachten uit het verleden naar boven halen, alsof ik ze op fotopapier afdrukte.
Hoewel het niet meer bestaat, leeft het cabaret 2nd New YOKOSUKA voort in mijn foto’s. De tentoonstelling From YOKOSUKA kwam voort uit mijn confrontatie met Yokosuka, een plek waarvoor ik lange tijd afkeer en haat had gevoeld. Ik heb geen spijt meer van Yokosuka. Zelfs de eigennaam Yokosuka is voor mij steeds verder weg komen te staan. De plek die mijn vertrekpunt was geweest, had uiteindelijk haar doel vervuld en werd deel van het verleden. Waarschijnlijk zal ik Yokosuka in werkelijkheid nooit meer bezoeken.
Er is iets ten einde gekomen. Vaarwel, Yokosuka. En bedankt, Yokosuka.”
De verkoper stelt zich voor
“Ik heb mijn hele adolescentie, van mijn zesde tot mijn negentiende, doorgebracht in Yokosuka, de plek waar zowel mijn lichaam als mijn geest zijn opgegroeid. Toch beschouw ik Yokosuka niet als mijn thuisstad en heb ik weinig dierbare of gelukkige herinneringen aan die jaren. In zekere zin was dat niet meer dan vanzelfsprekend: Yokosuka, een stad die werd gekenmerkt door de aanwezigheid van de Amerikaanse militaire basis, was geen fijne plek voor een jong meisje dat aan het begin van de basisschool net naar die stad was verhuisd. Mijn vader werkte in Yokosuka, ver van ons ouderlijk huis op het platteland, en de verhuizing was voor mij een enorme cultuurschok, zowel in positieve als in negatieve zin.
Ik begon mijn carrière als fotograaf met het fotograferen van Yokosuka. De opvallende contrasten tussen licht en schaduw in de stad leverden op de een of andere manier bijzonder fotogenieke landschappen op, terwijl de geschiedenis ervan elke dag onzichtbare littekens leek achter te laten. YOKOSUKA STORY, de autobiografische reeks waarmee ik mijn carrière begon, is precies een fotografisch verhaal over mezelf en over hoe ik opgroeide onder invloed van die sfeer.
From YOKOSUKA vormt het laatste hoofdstuk van mijn reeks over Yokosuka. Voor dit project fotografeerde ik uitgebreid rond Dobuita Street en de EM Club, plekken die ik in mijn eerdere reeksen niet had gefotografeerd. Terugkijkend herinner ik me dat ik mezelf er aanvankelijk toe moest zetten deze plekken binnen te gaan, omdat ouders jonge meisjes verboden erheen te gaan. De eerste keer kon ik mezelf er niet eens toe brengen een foto te maken en rende ik gewoon terug naar huis.
In de jaren tachtig was Dobuita Street niet meer zo levendig als vroeger en waren de meeste cabarets die Amerikaanse soldaten als publiek hadden gesloten. Om een tentoonstelling van mijn werk te organiseren, huurde ik een van die verlaten cabarets voor zes maanden. De ruimte was ongeveer 330 vierkante meter groot en met hulp van plaatselijke kunstenaars en performers schilderde ik de binnenmuren rood. ’s Nachts sloot ik het pand volledig af om het tijdelijk in een donkere kamer te veranderen. Ik bracht mijn vergroter naar binnen, bouwde zelf een houten ontwikkelbak in de vorm van een boot, sneed rollen fotopapier in stukken en maakte vergrotingen van zowel de beelden uit YOKOSUKA STORY als de nieuwe foto’s die ik voor From YOKOSUKA had gemaakt. De tentoonstelling From YOKOSUKA bestond uit 200 foto’s, waaronder twee afdrukken van 180 × 120 cm en tien van 120 × 80 cm.
Het cabaret heette 2nd New YOKOSUKA. Het had twee podia, een hoefijzervormige tafel, zitplaatsen voor ongeveer vijftig mensen, een spiegelende discobal aan het plafond en buiten een groot neonbord dat nog werkte. Tijdens de tentoonstelling werd het elke avond aanzetten van dat enorme bord, met zijn honderden gloeilampjes die de naam 2nd New YOKOSUKA vormden, onderdeel van mijn dagelijkse routine.
Hoewel Dobuita Street buiten de Amerikaanse militaire basis lag, was het een soort ‘Little America’. Aan weerszijden van de straat stonden bars en cabarets met het A-teken, ‘Approved for US Forces’, waar in dollars werd betaald. Het gebied was ooit een bloeiende uitgaans- en prostitutiewijk geweest, die zich tijdens opeenvolgende oorlogen had uitgebreid. Juist in deze straat fotografeerde, ontwikkelde en drukte ik mijn beelden af, om ze er uiteindelijk ook tentoon te stellen. Met de reeks From YOKOSUKA kon ik talloze herinneringen en gedachten uit het verleden naar boven halen, alsof ik ze op fotopapier afdrukte.
Hoewel het niet meer bestaat, leeft het cabaret 2nd New YOKOSUKA voort in mijn foto’s. De tentoonstelling From YOKOSUKA kwam voort uit mijn confrontatie met Yokosuka, een plek waarvoor ik lange tijd afkeer en haat had gevoeld. Ik heb geen spijt meer van Yokosuka. Zelfs de eigennaam Yokosuka is voor mij steeds verder weg komen te staan. De plek die mijn vertrekpunt was geweest, had uiteindelijk haar doel vervuld en werd deel van het verleden. Waarschijnlijk zal ik Yokosuka in werkelijkheid nooit meer bezoeken.
Er is iets ten einde gekomen. Vaarwel, Yokosuka. En bedankt, Yokosuka.”

