Emilio Isgrò (1937) - Sans Titre

De meest ervaren verzamelaars en kenners zullen een ongelooflijk zeldzaam bijzonder detail opmerken in dit werk van meester Emilio Isgrò: de nuance van de doorhaling, waarbij de woorden gedeeltelijk zichtbaar blijven, uitsluitend voor wie aandachtig en nieuwsgierig is.

Dit is een kenmerkend element van deze zeefdruk, waarvan slechts 40 exemplaren zijn gedrukt. Het maakt het werk uniek binnen de schildercyclus van de meester, die een woord doorgaans óf volledig doorhaalt óf zichtbaar laat. Hier is echter de ‘nuance van de doorhaling’ toegevoegd.

Met zijn doorhalingen was Emilio Isgrò een groot pionier in het aan de kaak stellen van de devaluatie en het verval van het woord, de taal en de waarde die woorden bezitten — een fenomeen dat we tegenwoordig meer dan ooit meemaken.
De meester begon in 1964 aan de kaak te stellen wat nu alledaags en tastbaar is: we zien hoe de waarde van het woord verloren gaat, opgevat als drager van ideeën en toepasbaar in al zijn vormen, van televisiedebatten en gedrukte nieuwsmedia tot de informatieverspreiding door de massamedia en de steeds kleinere lezende samenleving die we aan het creëren zijn.
Minder woorden, minder cultuur in omloop — maar wat betekent dat voor de samenleving, los van kritische beschouwingen over kunst?
Het vermogen om na te denken — en daar voeg ik aan toe: het vermogen om kritisch en zelfstandig te denken — wordt bepaald door de hoeveelheid en kwaliteit van de woordenschat waarover iemand beschikt. We kunnen niet verder denken dan de woorden die we kennen, net zoals je geen huis kunt bouwen zonder al het benodigde materiaal. Hoe meer materiaal ontbreekt, hoe minder compleet, stabiel en uitvoerbaar het huis zal zijn.
Door het aantal woorden te beperken, beperk je ook de begrippen die iemand kan vormen en het vermogen om die uit te drukken of zichzelf uit te drukken.
Als we het axioma ‘minder woorden is minder gedachten’ eenmaal begrijpen, krijgt Isgrò’s werk op cultureel en artistiek niveau een zeer grote waarde.
De woorden achter de doorhalingen verbergen is voor de meester een manier om de nieuwsgierigheid van de beschouwer te wekken, een manier om ons aan te sporen onder het woord te gaan kijken en ons voor te stellen wat er had kunnen staan, in verhouding tot wat ‘vrij’ wordt gelaten om te worden gelezen.
Een conceptueel proces van ontdekking, onderzoek en reflectie op woorden en hun plaatsing, bijna alsof Isgrò de pedagogische rol van leraar op zich neemt, maar ook die van intellectueel.
Maar Isgrò is niet alleen een ‘docent’: hij schept ook nieuwe syntactische en formele regels, ontwikkelt nieuwe verhalen en is bovendien een scherpzinnig satiricus. De meester is wat een intellectueel zou moeten zijn: iemand die ‘het bewustzijn wakker schudt’.
Emilio Isgrò neemt in de kunstgeschiedenis dan ook de plaats in van bewaker van het woord en, bij uitbreiding, van de cultuur — een essentiële rol waaraan we steeds meer behoefte hebben.

De afmetingen van het werk zijn 80 x 60 cm.

Het nummer van de oplage komt mogelijk niet overeen met het nummer op de foto.

Het werk is afkomstig uit Galleria Grafica Manzoni, die het certificaat van echtheid afgeeft.