Carlo Pisa - Forte dei Marmi #6






Heeft ruim tien jaar ervaring in de kunst, gespecialiseerd in naoorlogse fotografie en hedendaagse kunst.
Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 145967 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
De gicléeprint Forte dei Marmi #6 van Carlo Pisa uit 2018 is met de hand gesigneerd en genummerd 3 van 50.
Beschrijving van de verkoper
Carlo Pisa - Italiaans - 69 jaar
Forte dei Marmi #6 . Wandelend langs het strand tussen Marina di Pietrasanta en Forte dei Marmi -
Fotografie genomen in 2018
Giclée-afdruk op Marrutt 230 gsm Archival Matte Paper - Formaat mm. 210x mm. 297
Editie 3 van 50
Met de hand onderaan op de achterzijde gesigneerd en gestempeld door de auteur
Certificaat van Authenticiteit
Conditie SPL Prachtig
Carlo Pisa is geboren in Bologna en woont in Lucca. Hij heeft gewoond en gewerkt in Florence, Milaan, Rome, in de Val d’Orcia en de Val di Cecina en van 2004 tot eind 2011 in Rusland, in Moskou en Sint-Petersburg. Van 1989 tot 2004 professionele ervaring in fototografie.
In 2004 begint een individueel onderzoekswerk dat de eerste stap is op een pad dat exclusief gericht is op kunst.
- 2004 . Groepstentoonstelling aan de Galleria Goethe Arte Contemporanea, Bolzano.
- 2004 . Solotentoonstelling aan de Galleria Fabbrica Eos Arte Contemporanea, Milaan.
- 2004 . Internationale Biënnale van Fotografie, Sectie Contemporary Art, Brescia.
- 2005 . MiArt met Fabbrica Eos, Milaan.
- 2006 . Solotentoonstelling aan Marina Gisich Gallery, Sint-Petersburg (Rusland).
- 2011 . Solotentoonstelling in het Museum van de Geschiedenis van de Fotografie, Sint-Petersburg (Rusland).
- 2011 . 54e Internationale Kunsttentoonstelling, De Biënnale van Venetië, Italia-paviljoen in Venetië en I.I.C. Sint-Petersburg (Rusland).
- 2012 . Light of Silence - Groepstentoonstelling met Gennady Zubkov aan de Galleria Iragui, Moskou (Rusland).
- 2012 . MIA - Milan Image Art Fair met Galleria Iragui (Moskou en Parijs).
- 2013 . Groepstentoonstelling aan de Galleria Goethe Arte Contemporanea, Bolzano.
- 2013 . 20 Jaar of 5 Minuten – Groepstentoonstelling aan de Galleria Fabbrica Eos Arte Contemporanea, Milaan.
- 2015 . Solotentoonstelling aan de Zomergalerij in het Castello Ginori di Querceto - Pisa.
CONCEPT: VIA DE ZIJDEN van Carlo Pisa
Ik voel me ongemakkelijk en ik voel me verwijderd van de dynamiek die de moderniteit regelt en vaak in de hedendaagse kunst de intense visuele verzadigingen waarneem als perceptuele stormen zonder evenwicht, en er zijn ook wonden die de manier veranderen waarop ik de wereld, de manier van denken, het beoordelen en begrijpen van mensen en dingen bekijk, van de dagelijkse banaliteiten tot aan de artistieke uitingen die eerst verwant waren en daarna afstandelijk werden, waardoor een reactie ontstaat die mijn “paradigma’s” heeft gewijzigd en me naar een nieuw perspectief heeft geleid. Een “sprong” die in staat is de tegenslagen van de menselijke toestand het hoofd te bieden en deze om te zetten in iets positiefs, en die de weg en de manier is waarop de interpretatie van de gevoelens die uit een afbeelding voortkomen, de zachtheid en de taal van het “niet gezegd” aannemen die in de geest is gevormd, en die ik via fotografie weet uit te drukken en die intieme reflecties, spirituele spanning, getuigenis en tekenen van een daad van weerstand wordt.
Ik heb me altijd afgevraagd, van nature en karakter, in hoeverre het universum van de privé-sfeer en het werk aan onszelf kunnen bijdragen aan het zoeken naar de sleutel tot een bewust begrip van het eigen verleden, en hoeveel een pad van stilte en introspectie het middel kan worden om het te observeren en jezelf aan te pakken maar tegelijk de betekenis erin te dringen, het te aanvaarden en te regenereren.
En hoe de fotografie, als aanvullingen die indrukken synthetiseren en communiceren, de realiteit kunnen transponeren en nieuwe vormen en referenties kunnen ontwikkelen die de essentie in de afgebeelde beelden brengen en een emotionele band met het innerlijke van de kijker kunnen leggen zodat ze een open raam naar de wereld worden en de toegang tot wat in ons aanwezig is.
Enkele jaren geleden, aan het begin van mijn zoektocht, heb ik deze concepten als kiem van mijn instinctieve zelfontdekking tussen verstand en zintuigen gericht, en in de verborgen ruimte tussen zien en essentie heb ik het taalgebruik bedacht om het verschil te vertellen tussen wat lijkt en wat is.
Een taal die niet dwaalt door representabele dimensies, die verwerpt wat zo waar lijkt. Het is de structuur van sensaties die duren zolang ze waarneembaar zijn en de vergankelijke toestand van dingen die voortdurend veranderen. Het is de projectie van ideeën ontbonden in geometrieën en cryptische elementen die nieuwe hypotheses onthullen die, binnen de parameters van de substantie, de verwarring stoppen door die perfecte momenten te figuur en te verlengen. Lezen van composities van lijnen en tekenen die in de eliminatie van elke overbodige of afleidende trek de esthetiek van eenvoud tonen en mijn wereld op zichtbare wijze.
De beelden zijn de geluiden van de gevoeligheid voor de sferen van de plaatsen waar ik heb geleefd en gefotograafd, zo etherisch in de noordelijke lichten dat ik een gevoel van onherstelbaar verlies voel in de neutraliserende vervaging van kleuren en ruimte, of sterker en rauwer in die van het zuiden, zodat geometrie en duidelijke chromatische tonen opnieuw gedefinieerd worden maar nog steeds onuitgedrukt in hun duidelijke betekenis, en door deze fasen van tijd en meditatie weer het draad te vinden dat mijn verhaal verbindt en reconstrueert.
De foto’s willen niet verbazen, provoceren of indruk maken met hun grote formaat; het zijn juist analoge beelden, ook klein in formaat, met onderwerpen die altijd al voor de hand liggend zijn, die de constante zoektocht naar schoonheid veranderen in momenten van harmonie en lichtheid. Met ingetogenheid vragen ze om in stilte te worden bekeken en te worden gadegeslagen om te voelen, in de zachtheid van de tekens en kleuren waaruit ze bestaan, hun intieme en poëtische essentie. Of ze vragen om ontleed te worden in de geometrieën van hun geheel maar nog onbepaald in die staat, om te vertellen hoeveel complexiteit en verborgen details de dingen in zich kunnen bevatten en, door hun bestaan in de rest te observeren, de opening naar twijfel te grijpen, een andere verhaal te zien en ze te kunnen ontcijferen.
Carlo Pisa - Italiaans - 69 jaar
Forte dei Marmi #6 . Wandelend langs het strand tussen Marina di Pietrasanta en Forte dei Marmi -
Fotografie genomen in 2018
Giclée-afdruk op Marrutt 230 gsm Archival Matte Paper - Formaat mm. 210x mm. 297
Editie 3 van 50
Met de hand onderaan op de achterzijde gesigneerd en gestempeld door de auteur
Certificaat van Authenticiteit
Conditie SPL Prachtig
Carlo Pisa is geboren in Bologna en woont in Lucca. Hij heeft gewoond en gewerkt in Florence, Milaan, Rome, in de Val d’Orcia en de Val di Cecina en van 2004 tot eind 2011 in Rusland, in Moskou en Sint-Petersburg. Van 1989 tot 2004 professionele ervaring in fototografie.
In 2004 begint een individueel onderzoekswerk dat de eerste stap is op een pad dat exclusief gericht is op kunst.
- 2004 . Groepstentoonstelling aan de Galleria Goethe Arte Contemporanea, Bolzano.
- 2004 . Solotentoonstelling aan de Galleria Fabbrica Eos Arte Contemporanea, Milaan.
- 2004 . Internationale Biënnale van Fotografie, Sectie Contemporary Art, Brescia.
- 2005 . MiArt met Fabbrica Eos, Milaan.
- 2006 . Solotentoonstelling aan Marina Gisich Gallery, Sint-Petersburg (Rusland).
- 2011 . Solotentoonstelling in het Museum van de Geschiedenis van de Fotografie, Sint-Petersburg (Rusland).
- 2011 . 54e Internationale Kunsttentoonstelling, De Biënnale van Venetië, Italia-paviljoen in Venetië en I.I.C. Sint-Petersburg (Rusland).
- 2012 . Light of Silence - Groepstentoonstelling met Gennady Zubkov aan de Galleria Iragui, Moskou (Rusland).
- 2012 . MIA - Milan Image Art Fair met Galleria Iragui (Moskou en Parijs).
- 2013 . Groepstentoonstelling aan de Galleria Goethe Arte Contemporanea, Bolzano.
- 2013 . 20 Jaar of 5 Minuten – Groepstentoonstelling aan de Galleria Fabbrica Eos Arte Contemporanea, Milaan.
- 2015 . Solotentoonstelling aan de Zomergalerij in het Castello Ginori di Querceto - Pisa.
CONCEPT: VIA DE ZIJDEN van Carlo Pisa
Ik voel me ongemakkelijk en ik voel me verwijderd van de dynamiek die de moderniteit regelt en vaak in de hedendaagse kunst de intense visuele verzadigingen waarneem als perceptuele stormen zonder evenwicht, en er zijn ook wonden die de manier veranderen waarop ik de wereld, de manier van denken, het beoordelen en begrijpen van mensen en dingen bekijk, van de dagelijkse banaliteiten tot aan de artistieke uitingen die eerst verwant waren en daarna afstandelijk werden, waardoor een reactie ontstaat die mijn “paradigma’s” heeft gewijzigd en me naar een nieuw perspectief heeft geleid. Een “sprong” die in staat is de tegenslagen van de menselijke toestand het hoofd te bieden en deze om te zetten in iets positiefs, en die de weg en de manier is waarop de interpretatie van de gevoelens die uit een afbeelding voortkomen, de zachtheid en de taal van het “niet gezegd” aannemen die in de geest is gevormd, en die ik via fotografie weet uit te drukken en die intieme reflecties, spirituele spanning, getuigenis en tekenen van een daad van weerstand wordt.
Ik heb me altijd afgevraagd, van nature en karakter, in hoeverre het universum van de privé-sfeer en het werk aan onszelf kunnen bijdragen aan het zoeken naar de sleutel tot een bewust begrip van het eigen verleden, en hoeveel een pad van stilte en introspectie het middel kan worden om het te observeren en jezelf aan te pakken maar tegelijk de betekenis erin te dringen, het te aanvaarden en te regenereren.
En hoe de fotografie, als aanvullingen die indrukken synthetiseren en communiceren, de realiteit kunnen transponeren en nieuwe vormen en referenties kunnen ontwikkelen die de essentie in de afgebeelde beelden brengen en een emotionele band met het innerlijke van de kijker kunnen leggen zodat ze een open raam naar de wereld worden en de toegang tot wat in ons aanwezig is.
Enkele jaren geleden, aan het begin van mijn zoektocht, heb ik deze concepten als kiem van mijn instinctieve zelfontdekking tussen verstand en zintuigen gericht, en in de verborgen ruimte tussen zien en essentie heb ik het taalgebruik bedacht om het verschil te vertellen tussen wat lijkt en wat is.
Een taal die niet dwaalt door representabele dimensies, die verwerpt wat zo waar lijkt. Het is de structuur van sensaties die duren zolang ze waarneembaar zijn en de vergankelijke toestand van dingen die voortdurend veranderen. Het is de projectie van ideeën ontbonden in geometrieën en cryptische elementen die nieuwe hypotheses onthullen die, binnen de parameters van de substantie, de verwarring stoppen door die perfecte momenten te figuur en te verlengen. Lezen van composities van lijnen en tekenen die in de eliminatie van elke overbodige of afleidende trek de esthetiek van eenvoud tonen en mijn wereld op zichtbare wijze.
De beelden zijn de geluiden van de gevoeligheid voor de sferen van de plaatsen waar ik heb geleefd en gefotograafd, zo etherisch in de noordelijke lichten dat ik een gevoel van onherstelbaar verlies voel in de neutraliserende vervaging van kleuren en ruimte, of sterker en rauwer in die van het zuiden, zodat geometrie en duidelijke chromatische tonen opnieuw gedefinieerd worden maar nog steeds onuitgedrukt in hun duidelijke betekenis, en door deze fasen van tijd en meditatie weer het draad te vinden dat mijn verhaal verbindt en reconstrueert.
De foto’s willen niet verbazen, provoceren of indruk maken met hun grote formaat; het zijn juist analoge beelden, ook klein in formaat, met onderwerpen die altijd al voor de hand liggend zijn, die de constante zoektocht naar schoonheid veranderen in momenten van harmonie en lichtheid. Met ingetogenheid vragen ze om in stilte te worden bekeken en te worden gadegeslagen om te voelen, in de zachtheid van de tekens en kleuren waaruit ze bestaan, hun intieme en poëtische essentie. Of ze vragen om ontleed te worden in de geometrieën van hun geheel maar nog onbepaald in die staat, om te vertellen hoeveel complexiteit en verborgen details de dingen in zich kunnen bevatten en, door hun bestaan in de rest te observeren, de opening naar twijfel te grijpen, een andere verhaal te zien en ze te kunnen ontcijferen.
