Frac d'Auvergne - ilse d'Hollander - 2016





Catawiki Kopersbescherming
Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details
Trustpilot 4.4 | 146014 reviews
Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.
Ilse d'Hollander is een Franstalig hardcoverboek uit 2016 in speciale editie van Frac d'Auvergne over de schilderijen en landschappen van de Belgische kunstenares.
Beschrijving van de verkoper
Het scheppingsmoment van Ilse D’Hollander (1968-1997, België) was zeer kort, nauwelijks een decennium, tot aan het voortijdig overlijden van de artieste in 1997.
Tijdens de twee laatste jaren van haar leven, bijzonder productief, maakte zij vierhonderd schilderijen en duizend zevenhonderd gouaches op papier.
Na het verlaten van Gent vestigt zij zich in het plattelandsdorp Paulatem, waarbij ze haar tijd verdeelt tussen een frenetische schilderpraktijk en lange wandelingen in het landschap van de Vlaamse Ardennen.
Tijdens deze maanden ontstaat het grootste deel van haar oeuvre, waarbij ze volledig de eigenschap van het anachronisme aanneemt van een schilderkunst die voortbouwt op de meesters van het verleden (Paul Cézanne, Giorgio Morandi, Nicolas de Staël bleken bepalend), terwijl ze tegelijkertijd de wegen van de abstractie verkent met volledige vrijheid.
Dit landschap met tonen van grijs, bruin en donker groen is het landschap zoals het is doorkruist en in geheugen geschilderd, in een snelle en droge gebaar die stukken van het grondgebied met elkaar verbindt.
Een beeld moet teruggevonden worden en de reconstructie ervan moet zich oplossen in de openbaring van zijn onmogelijkheid: het is een incompleet landschap, onmogelijk te voltooien, doorkruist door een blindheid.
Van het plattelandslandschap blijft slechts een herinnering aan de periferie over.
Deze poëzie wordt geopenbaard in haar ultieme sentimentaliteit, samengesteld door degene die gevoelig was voor de doordrenking van een landstreek omhuld door de affecten van het klimaat van de Ardennen, waar zij een levendige echo vond met een gemoedstoestand, met een aandacht gedragen door de wens in de schilderkunst een mogelijke manier te zoeken om de ervaren ervaring te schrijven.
Ik denk aan de verzen van de Amerikaanse dichter Michael Palmer: « een schijn van weg hier, een eindeloze regen die het licht parelt / … / het project om de dingen te zien, zo men wil, of de dingen gezien ».
Het naar non-figuratief neigende landschap is niet geboren uit abstractie maar uit de ambitie om opnieuw, door middel van schilderkunst, de doorkruiste ruimten en hun door winterse nevels, ochtendkou en het plattelandspaadje vol regen water verstoorde lijnen te grijpen.
Het scheppingsmoment van Ilse D’Hollander (1968-1997, België) was zeer kort, nauwelijks een decennium, tot aan het voortijdig overlijden van de artieste in 1997.
Tijdens de twee laatste jaren van haar leven, bijzonder productief, maakte zij vierhonderd schilderijen en duizend zevenhonderd gouaches op papier.
Na het verlaten van Gent vestigt zij zich in het plattelandsdorp Paulatem, waarbij ze haar tijd verdeelt tussen een frenetische schilderpraktijk en lange wandelingen in het landschap van de Vlaamse Ardennen.
Tijdens deze maanden ontstaat het grootste deel van haar oeuvre, waarbij ze volledig de eigenschap van het anachronisme aanneemt van een schilderkunst die voortbouwt op de meesters van het verleden (Paul Cézanne, Giorgio Morandi, Nicolas de Staël bleken bepalend), terwijl ze tegelijkertijd de wegen van de abstractie verkent met volledige vrijheid.
Dit landschap met tonen van grijs, bruin en donker groen is het landschap zoals het is doorkruist en in geheugen geschilderd, in een snelle en droge gebaar die stukken van het grondgebied met elkaar verbindt.
Een beeld moet teruggevonden worden en de reconstructie ervan moet zich oplossen in de openbaring van zijn onmogelijkheid: het is een incompleet landschap, onmogelijk te voltooien, doorkruist door een blindheid.
Van het plattelandslandschap blijft slechts een herinnering aan de periferie over.
Deze poëzie wordt geopenbaard in haar ultieme sentimentaliteit, samengesteld door degene die gevoelig was voor de doordrenking van een landstreek omhuld door de affecten van het klimaat van de Ardennen, waar zij een levendige echo vond met een gemoedstoestand, met een aandacht gedragen door de wens in de schilderkunst een mogelijke manier te zoeken om de ervaren ervaring te schrijven.
Ik denk aan de verzen van de Amerikaanse dichter Michael Palmer: « een schijn van weg hier, een eindeloze regen die het licht parelt / … / het project om de dingen te zien, zo men wil, of de dingen gezien ».
Het naar non-figuratief neigende landschap is niet geboren uit abstractie maar uit de ambitie om opnieuw, door middel van schilderkunst, de doorkruiste ruimten en hun door winterse nevels, ochtendkou en het plattelandspaadje vol regen water verstoorde lijnen te grijpen.

