Stefanie Schneider - Wind Swept (Wastelands), diptych - mounted

07
dagen
09
uren
18
minuten
07
seconden
Huidig bod
€ 50
Minimumprijs niet bereikt
Kai Brückner
Expert
Geselecteerd door Kai Brückner

Meer dan 35 jaar ervaring; voormalig galerie-eigenaar en conservator Museum Folkwang.

Geschatte waarde  € 1.300 - € 1.600
DE
€ 50
DE
€ 46
DE
€ 43

Catawiki Kopersbescherming

Je betaling is veilig bij ons totdat je het object hebt ontvangen.Bekijk details

Trustpilot 4.4 | 145967 reviews

Beoordeeld als "Uitstekend" op Trustpilot.

Het handgesigneerde tweeluik *Wind Swept (Wastelands)* van Stefanie Schneider is een C-print uit 2004, editie 1/7.

AI-gegenereerde samenvatting

Beschrijving van de verkoper

Wind Swept (Wastelands), diptych - 2004

Editie 1/7,
38x37cm elk, 38x82cm geïnstalleerd.
2 Analoge C-prints, met de hand gedrukt door de kunstenaar
op Fuji Crystal Archive Paper, matte afwerking.
basis van de 2 oorspronkelijke verlopen Polaroids.
Gemonteerd op Sintra met matte UV-bescherming.
Onder tekening aan achterkant met certificaat.
Kunstenaars inventarisnummer: 698.01.

Zeer goede staat. Bekijk alstublieft de afbeeldingen voor details.

tentoonstellingen: Wastelands, Städtische Galerie, Waldkraiburg, Duitsland (S) (2006) / Wastelands, Zephyr, Mannheim, Duitsland (S) (catalogus) (2006) Wastelands, Kunstverein Recklinghausen, Duitsland (S) (2007), Stranger Than Paradise, Scott White Contemporary, San Diego, (S) (2012)

Bibliografie: WASTELANDS, uitgegeven door edition braus, Wachter Verlag, Heidelberg, 2006 (monografie)

Reality with the Tequila:
Stefanie Schneider’s Fertile Wasteland
door James Scarborough

“Hoeveel nog meer dan genoeg
voor jou voor ons beiden liefje?”
(E. E. Cummings)

Totdat hij haar ontmoette, was zijn lot het zijne. Pietluttig en onbeduidend maar toch het zijne. Hij was vol vertrouwen en vrij, jong en onantwoording, met donker haar en adelaarskenmerken. Zijn uitdrukking was altijd bedachtzaam, een beetje verontrust, maar niet van manische aard. Hij was eerder verveeld dan anders. Met een hart dat tot geweld in staat was.

Totdat zij hem ontmoette, was zij mooi maar ongevraagd gewaardeerd. Haar ziel had geen seismische activiteit geregistreerd. Uitgeput door de stofput, had ze nog geen betere dagen gezien. Een loom lichaam, een zoet gezicht met ogen die vriendelijk konden zijn als ze zo geneigd was.

Totdat zij hem ontmoette, was zij niet geneigd.

Het begon toen hij haar ontmoette. In één oogopslag werd zij getroffen door zijn lamlendigheid. De som van hun ontmoeting overstijgt de wirwar en list der respectieve bestaanheden. Hij werd getroffen door de lege lei-ken in haar ogen. Ze liepen samen, losgemaakt en gericht op het directe, schaamteloos zich onbewust van de aanstaande verandering over een terrein van bergachtig woestijnlandschap, hun ogen neergeslagen en wereld vermoeid, niet in staat de opbeurende sensatie in haar hart te verklaren. Zijn hard-gozer-schtik ging van potentie naar misleiding. Het pistool was geen wapen maar een rekwisiet, een manier om de tijd te doden. Niemand zag de donderwolken die zich op de horizon samenpakten.

Ze vonden zichzelf alleen in de uitgestrektheden van de tijd, zich niet bewust van de catastrofe die percoleerde terwijl ze poseren als schoolkinderen voor de foto’s. Geluk borrelde in dat wilde terrein. Misschien begon het op te klaren.

Toen begon het beschieten…

Stefanie Schneider gaat ervan uit dat onze ervaring van geleefde realiteit (boodschappen doen, een relatie hebben met iemand, een auto rijden) niet overeenkomt met de werkelijke aard van geleefde realiteit zelf, dat wat wij als realiteit beschouwen meer lijkt op een margarita zonder tequila.

Stefanie Schneider’s realiteit is realiteit met tequila. Ze vernietigt geen concepten die ons oriënteren, oorzaak en gevolg, tijd, plot en verhaallijn, ze speelt er gewoon mee. Ze nodigt ons uit om ook met hen te spelen. Ze biedt ons een hybride realiteit, vager dan die met een conventioneel onderwerp, werkwoord en predikaat. Open eind, deze hybride realiteit lost zichzelf niet op. Het frustreert iedereen met alledaagse verwachtingen, maar zodra we die verwachtingen uitsluipen, exhilareren haar作品 ons en zelfs de kater is goed. Een verkenning van hoe zij onze verwachting van wat wij veronderstellen als onze geleefde realiteit ondermijnt, de redenen waarom zij onze verwachtingen ondermijnt, en het eindresultaat, zoals geponeerd in dit boek, zal laten zien hoe zij ons perceptieapparaat opent en de vloeibaarheid van het leven, de dichtheid, de complexiteit erkent. Zijn schoonheid.

Ze ondermijnt verwachtingen van onze ervaring van realiteit met vreemde, buitenaardse beelden en met schokkende en onverwachte compressies en expansies van tijd en verhaallijn. Het landschap lijkt bekend genoeg, scènes uit het Oude Westen: brede panoramische vergezichten met golvende heuvels bedekt met bomen en chaparral, stoffige prairies met bomen en struiken en rotsachtig gesteente, close-up opnames van bomen. Maar ze zijn niet vertrouwd. Deze mise-en-scènes stralen een verontrustende Picasso Blauwe Periode gloed uit of de intense hemelse blauw van de cafe skies die Van Gogh schilderde in het zuiden van Frankrijk. Gele stervormen doorbreken beelden alsof gezien via het zoeker van een vliegende schotel. Tegelijkertijd verschijnen objecten zowel vintage als futuristisch, het landschap van een post-apocalyptische wereld.

Landschappen veranderen schijnbaar willekeurig zoals de seizoenen. Stefanie Schneider geeft geen indicatie hoe tijd hier stroomt, behalve dat het zich mogelijk op zichzelf wendt en daarna vrolijk verder gaat. Tijd is een rivier waarvan de bron een diepe troebele bron is die af en toe woelig draait.

Dat Stefanie Schneider een gemakkelijke lectuur tegenwerkt is duidelijk maar waarom doet ze dit? Aangezien ze niets lineairs, logisch of sequentie- heeft, en omdat ze niets concreets en specifieks prettig vindt, moet ze dingen wat opwarmen. Ze lijkt ook niet comfortabel met een boek van beelden dat vast, discrete en verantwoord is. In plaats daarvan wil ze een palet van angstige momenten creëren die zich niet laten vastleggen in een vooraf bepaalde lezing. Ze probeert de elementen bijeen te brengen, een voorlopige kosmologie vast te stellen en laat dan elk van ons onze eigen levenservaringen op de onderneming loslaten. Ze ontrafelt de armoede van een universum gecompromitteerd door een matrix van of/of en vervangt het door een kaleidoscopische noch/alle cornucopia.

Geen vriend van Descartes, houdt ze zich niet aan iets wat cogito ergo sum vooronderstelt. Nee, de kans om een universum van eindeloze iteraties en uitingen te presenteren, open einde, oorzaken verijdelend, intrigeert haar. Ze laat een Heraclise wereld zien: ze toont aan dat pogingen macht te beheersen, te beheren en te hamsteren tijd even ongrijpbaar blijkt als een blinde die probeert een zalm met blote hand uit een koude bergstroom te pakken. Zelfs binnen de duidelijke parameters van het Oude Westen-universum waaraan ze zich vastklampt, laat ze zien dat tijd een boef is, dat het een illusie is, dat het zo onvoorspelbaar is als ondefinieerbaar en oneindig. Ze lokt ons uit, scène per scène een slow-motion, uit-sequentie filmclip, het ermee eens te zijn dat een lopende gracht van geleefde realiteit gemakkelijk een kasteel van rationaliteit overweldigt.

Stefanie Schneider voert geen sloopwerk uit, laat staan een deconstructie. Integendeel, ze demonteert onze verwachtingen en gaat daarna het verband tussen dingen opnieuw opbouwen. Ze is de meesteres van de synapsen. Inderdaad zetten al deze irritante ambiguïteiten en storende nuance de toon voor een heel bijzondere zekerheid, één korrel waarheid temidden van deze vervormde en open-ended onderzoeksvelden. Wat al deze beelden verbindt, in welke volgorde ze ook gepresenteerd worden, is wat ik een Augenblick noem, de mentale afstand tussen elke bladzijde waarin de verwerking van scherven van geleefde ervaring gebeurt tussen deze knipperen van een oog die de pagina’s van Wastelands vormen. Tijdens deze ontelbare Augenblicke nemen we elke verschuiving en wending die Stefanie Schneider op ons loslaat, herkalibreren we onze oriëntatiepunten en gaan dan verder, althans tot het volgende onvermijdelijke obstakel.

Hoewel deze opnamen irritant (en verhelderend) kunnen zijn, zijn ze niets nieuws. Rilke schrijft dat in plaats van pogingen de eigen aard van dingen te begrijpen, we juist vreugde moeten scheppen in hun mysterie, simpelweg aannemen dat ze in een mooie schrijf zijn geschreven die jij noch iemand anders ooit zult begrijpen. Keats schrijft over wakker zijn voor altijd in een zoete onrust, hoewel hij het heeft over liefde. Stefanie Schneider laat ons werken aan dit idee van een Augenblick, maar het resultaat is het waard. De scènes en hun opeenvolging verblinden ons in een Borgiaanse Spiegelhal. Stefanie Schneider laat zien dat realiteit allesbehalve lineair en gebruiksvriendelijk is, maar zodra men gewend raakt aan haar verdubbelde dimensie van ruimte en tijd, zien we de wereld in al haar veelvoudige schoonheid en extase. Om die reden laten Stefanie Schneider’s Augenblicke ons zien dat realiteit een woestenij kan zijn maar net zo vruchtbaar kan zijn als vruchtbaar kan zijn.

1 Ik verwijs naar Julio Cortázar’s roman Hopscotch, waarin hij zijn verhaal op een lineaire manier presenteert, met opeenvolgende hoofdstukken die een bepaalde samenhang volgen. In een noot aan het begin van de roman suggereert hij een alternatieve lezing via een nieuwe volgorde van hoofdstukken. Dus in plaats van hoofdstuk 1 als eerste te lezen, lees je hoofdstuk 57 als eerste, hoofdstuk 32 als tweede, hoofdstuk 1 als derde en zo verder om een nieuw verhaal te vormen. Evenzo biedt Stefanie Schneider’s Wastelands een veelvoud aan samenhangen.

Wind Swept (Wastelands), diptych - 2004

Editie 1/7,
38x37cm elk, 38x82cm geïnstalleerd.
2 Analoge C-prints, met de hand gedrukt door de kunstenaar
op Fuji Crystal Archive Paper, matte afwerking.
basis van de 2 oorspronkelijke verlopen Polaroids.
Gemonteerd op Sintra met matte UV-bescherming.
Onder tekening aan achterkant met certificaat.
Kunstenaars inventarisnummer: 698.01.

Zeer goede staat. Bekijk alstublieft de afbeeldingen voor details.

tentoonstellingen: Wastelands, Städtische Galerie, Waldkraiburg, Duitsland (S) (2006) / Wastelands, Zephyr, Mannheim, Duitsland (S) (catalogus) (2006) Wastelands, Kunstverein Recklinghausen, Duitsland (S) (2007), Stranger Than Paradise, Scott White Contemporary, San Diego, (S) (2012)

Bibliografie: WASTELANDS, uitgegeven door edition braus, Wachter Verlag, Heidelberg, 2006 (monografie)

Reality with the Tequila:
Stefanie Schneider’s Fertile Wasteland
door James Scarborough

“Hoeveel nog meer dan genoeg
voor jou voor ons beiden liefje?”
(E. E. Cummings)

Totdat hij haar ontmoette, was zijn lot het zijne. Pietluttig en onbeduidend maar toch het zijne. Hij was vol vertrouwen en vrij, jong en onantwoording, met donker haar en adelaarskenmerken. Zijn uitdrukking was altijd bedachtzaam, een beetje verontrust, maar niet van manische aard. Hij was eerder verveeld dan anders. Met een hart dat tot geweld in staat was.

Totdat zij hem ontmoette, was zij mooi maar ongevraagd gewaardeerd. Haar ziel had geen seismische activiteit geregistreerd. Uitgeput door de stofput, had ze nog geen betere dagen gezien. Een loom lichaam, een zoet gezicht met ogen die vriendelijk konden zijn als ze zo geneigd was.

Totdat zij hem ontmoette, was zij niet geneigd.

Het begon toen hij haar ontmoette. In één oogopslag werd zij getroffen door zijn lamlendigheid. De som van hun ontmoeting overstijgt de wirwar en list der respectieve bestaanheden. Hij werd getroffen door de lege lei-ken in haar ogen. Ze liepen samen, losgemaakt en gericht op het directe, schaamteloos zich onbewust van de aanstaande verandering over een terrein van bergachtig woestijnlandschap, hun ogen neergeslagen en wereld vermoeid, niet in staat de opbeurende sensatie in haar hart te verklaren. Zijn hard-gozer-schtik ging van potentie naar misleiding. Het pistool was geen wapen maar een rekwisiet, een manier om de tijd te doden. Niemand zag de donderwolken die zich op de horizon samenpakten.

Ze vonden zichzelf alleen in de uitgestrektheden van de tijd, zich niet bewust van de catastrofe die percoleerde terwijl ze poseren als schoolkinderen voor de foto’s. Geluk borrelde in dat wilde terrein. Misschien begon het op te klaren.

Toen begon het beschieten…

Stefanie Schneider gaat ervan uit dat onze ervaring van geleefde realiteit (boodschappen doen, een relatie hebben met iemand, een auto rijden) niet overeenkomt met de werkelijke aard van geleefde realiteit zelf, dat wat wij als realiteit beschouwen meer lijkt op een margarita zonder tequila.

Stefanie Schneider’s realiteit is realiteit met tequila. Ze vernietigt geen concepten die ons oriënteren, oorzaak en gevolg, tijd, plot en verhaallijn, ze speelt er gewoon mee. Ze nodigt ons uit om ook met hen te spelen. Ze biedt ons een hybride realiteit, vager dan die met een conventioneel onderwerp, werkwoord en predikaat. Open eind, deze hybride realiteit lost zichzelf niet op. Het frustreert iedereen met alledaagse verwachtingen, maar zodra we die verwachtingen uitsluipen, exhilareren haar作品 ons en zelfs de kater is goed. Een verkenning van hoe zij onze verwachting van wat wij veronderstellen als onze geleefde realiteit ondermijnt, de redenen waarom zij onze verwachtingen ondermijnt, en het eindresultaat, zoals geponeerd in dit boek, zal laten zien hoe zij ons perceptieapparaat opent en de vloeibaarheid van het leven, de dichtheid, de complexiteit erkent. Zijn schoonheid.

Ze ondermijnt verwachtingen van onze ervaring van realiteit met vreemde, buitenaardse beelden en met schokkende en onverwachte compressies en expansies van tijd en verhaallijn. Het landschap lijkt bekend genoeg, scènes uit het Oude Westen: brede panoramische vergezichten met golvende heuvels bedekt met bomen en chaparral, stoffige prairies met bomen en struiken en rotsachtig gesteente, close-up opnames van bomen. Maar ze zijn niet vertrouwd. Deze mise-en-scènes stralen een verontrustende Picasso Blauwe Periode gloed uit of de intense hemelse blauw van de cafe skies die Van Gogh schilderde in het zuiden van Frankrijk. Gele stervormen doorbreken beelden alsof gezien via het zoeker van een vliegende schotel. Tegelijkertijd verschijnen objecten zowel vintage als futuristisch, het landschap van een post-apocalyptische wereld.

Landschappen veranderen schijnbaar willekeurig zoals de seizoenen. Stefanie Schneider geeft geen indicatie hoe tijd hier stroomt, behalve dat het zich mogelijk op zichzelf wendt en daarna vrolijk verder gaat. Tijd is een rivier waarvan de bron een diepe troebele bron is die af en toe woelig draait.

Dat Stefanie Schneider een gemakkelijke lectuur tegenwerkt is duidelijk maar waarom doet ze dit? Aangezien ze niets lineairs, logisch of sequentie- heeft, en omdat ze niets concreets en specifieks prettig vindt, moet ze dingen wat opwarmen. Ze lijkt ook niet comfortabel met een boek van beelden dat vast, discrete en verantwoord is. In plaats daarvan wil ze een palet van angstige momenten creëren die zich niet laten vastleggen in een vooraf bepaalde lezing. Ze probeert de elementen bijeen te brengen, een voorlopige kosmologie vast te stellen en laat dan elk van ons onze eigen levenservaringen op de onderneming loslaten. Ze ontrafelt de armoede van een universum gecompromitteerd door een matrix van of/of en vervangt het door een kaleidoscopische noch/alle cornucopia.

Geen vriend van Descartes, houdt ze zich niet aan iets wat cogito ergo sum vooronderstelt. Nee, de kans om een universum van eindeloze iteraties en uitingen te presenteren, open einde, oorzaken verijdelend, intrigeert haar. Ze laat een Heraclise wereld zien: ze toont aan dat pogingen macht te beheersen, te beheren en te hamsteren tijd even ongrijpbaar blijkt als een blinde die probeert een zalm met blote hand uit een koude bergstroom te pakken. Zelfs binnen de duidelijke parameters van het Oude Westen-universum waaraan ze zich vastklampt, laat ze zien dat tijd een boef is, dat het een illusie is, dat het zo onvoorspelbaar is als ondefinieerbaar en oneindig. Ze lokt ons uit, scène per scène een slow-motion, uit-sequentie filmclip, het ermee eens te zijn dat een lopende gracht van geleefde realiteit gemakkelijk een kasteel van rationaliteit overweldigt.

Stefanie Schneider voert geen sloopwerk uit, laat staan een deconstructie. Integendeel, ze demonteert onze verwachtingen en gaat daarna het verband tussen dingen opnieuw opbouwen. Ze is de meesteres van de synapsen. Inderdaad zetten al deze irritante ambiguïteiten en storende nuance de toon voor een heel bijzondere zekerheid, één korrel waarheid temidden van deze vervormde en open-ended onderzoeksvelden. Wat al deze beelden verbindt, in welke volgorde ze ook gepresenteerd worden, is wat ik een Augenblick noem, de mentale afstand tussen elke bladzijde waarin de verwerking van scherven van geleefde ervaring gebeurt tussen deze knipperen van een oog die de pagina’s van Wastelands vormen. Tijdens deze ontelbare Augenblicke nemen we elke verschuiving en wending die Stefanie Schneider op ons loslaat, herkalibreren we onze oriëntatiepunten en gaan dan verder, althans tot het volgende onvermijdelijke obstakel.

Hoewel deze opnamen irritant (en verhelderend) kunnen zijn, zijn ze niets nieuws. Rilke schrijft dat in plaats van pogingen de eigen aard van dingen te begrijpen, we juist vreugde moeten scheppen in hun mysterie, simpelweg aannemen dat ze in een mooie schrijf zijn geschreven die jij noch iemand anders ooit zult begrijpen. Keats schrijft over wakker zijn voor altijd in een zoete onrust, hoewel hij het heeft over liefde. Stefanie Schneider laat ons werken aan dit idee van een Augenblick, maar het resultaat is het waard. De scènes en hun opeenvolging verblinden ons in een Borgiaanse Spiegelhal. Stefanie Schneider laat zien dat realiteit allesbehalve lineair en gebruiksvriendelijk is, maar zodra men gewend raakt aan haar verdubbelde dimensie van ruimte en tijd, zien we de wereld in al haar veelvoudige schoonheid en extase. Om die reden laten Stefanie Schneider’s Augenblicke ons zien dat realiteit een woestenij kan zijn maar net zo vruchtbaar kan zijn als vruchtbaar kan zijn.

1 Ik verwijs naar Julio Cortázar’s roman Hopscotch, waarin hij zijn verhaal op een lineaire manier presenteert, met opeenvolgende hoofdstukken die een bepaalde samenhang volgen. In een noot aan het begin van de roman suggereert hij een alternatieve lezing via een nieuwe volgorde van hoofdstukken. Dus in plaats van hoofdstuk 1 als eerste te lezen, lees je hoofdstuk 57 als eerste, hoofdstuk 32 als tweede, hoofdstuk 1 als derde en zo verder om een nieuw verhaal te vormen. Evenzo biedt Stefanie Schneider’s Wastelands een veelvoud aan samenhangen.

Details

Datum van afdrukken
2004
Kunstenaar
Stefanie Schneider
Verkocht door
Rechtstreeks van de kunstenaar
Titel van kunstwerk
Wind Swept (Wastelands), diptych - mounted
Staat
Prachtig
Techniek
C-print, Polaroid
Hoogte
38 cm
Editie
1/7
Breedte
76 cm
Signatuur
Handgesigneerd
Genre
Kunstfotografie
Verkocht door
Verzending vanuit USGeverifieerd
870
Objecten verkocht
97,5%
Particulier

Vergelijkbare objecten

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​

Voor jou in

Fotografie

  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​
  • ​
    ​
    ​