Garry Winogrand - The Man in The Crowd - 1999

Jacket, Some light wear at spine; else in Near Fine condition.

Winogrand behoort tot een groep vroege verkenners van die grensstreek tussen documentaire en kunstfotografie, die ruimte deelt met Robert Frank, Lee Friedlander en Diane Arbus en voortbouwt op het werk van Walker Evans en Weegee. Ondanks een retrospectieve in 1988 in het Museum of Modern Art en een enorme invloed op een jongere generatie kunstfotografen, blijft hij ondergewaardeerd door het grote publiek. Hopelijk zal dit weelderige publicatie, gericht op zijn belangrijkste oeuvre, de straattaferelen, daar verandering in brengen. Winogrand maakte het alledaagse straattafereel inzichtelijk en onthulde er een intensiteit en menselijkheid in die net zo helder is als bij elk beeld in een museum. De meerderheid van de 107 foto's vangt New York in de late jaren zestig en vroege jaren zeventig en dient nu als een tijdcapsule. Maar het roept vooral een tijdloos geestbeeld op van een individu dat leeft in de stad.

"The Man of the Crowd" is een beroemde korte verhalen van de Amerikaanse schrijver Edgar Allan Poe, voor het eerst gepubliceerd in 1840. Tegen de achtergrond van een bruisend Londen uit de 19e eeuw wordt het algemeen geprezen als een fundament in de ontwikkeling van de moderne detective fiction en psychologische thriller genres. Plot OverzichtDe Opzet: Een ongenoemde verteller zit in een koffiehuis in Londen, herstellende van een lange ziekte. In hoogmoedig humeur vermaakt hij zich door mensen te observeren via het raam en verdeelt hij de verschillende sociale klassen en persoonlijkheden die voorbijgaan in de dichte menigte..

Nacht valt en hij ziet een verwaarloosde, dunne oude man van ongeveer 65 tot 70 jaar. Het gezicht van de man draagt een uitdrukking van absolute eigenzinnigheid — vermengd met kwaad, terreur en opperste wanhoop. Onder zijn armoedig uitziende kleren vangt de verteller een diamant en een dolk op. Overweldigd door nieuwsgierigheid verlaat de verteller de winkel en achtervolgt de oude man door de regenachtige straten, gedurende een hele nacht en in de volgende dag. De oude man wandelt eindeloos door markten, drukke straten en krottenwijken, maar gaat nooit ergens naartoe of koopt iets. Hij slentert gewoon door de drukste delen van de menigte. Als de menigte dunner wordt, raakt hij in paniek en haast hij zich naar een andere groep mensen. Uitgeput na 24 uur achtervolging stapt de verteller rechtstreeks voor de oude man en staart hem recht in het gezicht. De oude man negeert hem volledig en blijft lopen. Realiserend dat de achtervolging zinloos is, trekt de verteller de conclusie dat de man "het type en het genie van diepe misdaad" is die het niet kan verkroppen alleen met zichzelf te zijn.

Het verhaal benadrukt de paradox van het moderne stadsleven — fysiek omringd door duizenden mensen terwijl men volledig alleen en vervreemd blijft. Poe plaatst het verhaal rondom het concept dat sommige geheimen zo donker zijn dat ze nooit onthuld kunnen worden. Hij gebruikt een metafoor van een Duits boek dat "zichzelf niet laat lezen" om de mysterieuze oude man te beschrijven. De oude man is een letterlijke "man of the crowd" omdat hij de chaotische energie van andere mensen nodig heeft om af te leiden van zijn eigen innerlijke horror, verleden misdaden of pijnlijke herinneringen.