Sylvain Barberot - Echo

"Echo" is een van de werken uit een reeks met de titel "epitaaf". Ze vormen een poëtische manier om de dood te omarmen door poëzie waarin een woord zodanig gekozen wordt dat het verheft. De gravure is uitgevoerd in 22-karaats fijn goud, alsof het de iconografie van de dood herinnert.
En als de steen de echo van de aarde kon zijn langs een randlijn op een bergkam?
Onze doden zijn echo's waarvan wij de spreekbuis zijn. We dragen ze met ons mee en in het vlees zijn wij slechts verlengingen van hun vroegere bestaan, als een stille echo.

Artiste internationale wiens werk steunt op de dichotomie die bestaat tussen geheugen en vergetelheid.
De memorie is naar mijn mening het onmisbare element dat ons lichaam aan de wereld koppelt. Echter, terwijl onze cultuur zich inspant de geschiedenis te graveren met een beitel, zet ik me in om mijn eigen geheugen te onderdrukken, te deconstrueren, ja zelfs uit te wissen. Uitgebreide onderneming, de oefening van het vergeten…
Het lichaam is slechts de drager van dit geheugen waarop het afhankelijk is, ja, behoeftig zelfs. Het bouwt het op, vormt het en transformeert het. En als anamnesis uit het Grieks vertaald wordt als het terugkeren van het geheugen, jaag ik ernaar om me er beter van los te maken.