Ikona - Drewno - SAN ELIAS

„Święty prorok Eliasz na pustyni”

Figura central (poniżej):
Eliasz pojawia się siedzący w jaskini lub na skalistym krajobrazie, z laską, w postawie ascezy; reprezentuje jego życie eremity i jedność z Bogiem w samotności.
Scena dolna lewa:
Anioł karmi Eliasza, epizod opisany w Biblii (1 Księga Królewska 19), gdy ucieka na pustynię i otrzymuje chleb i wodę, by kontynuować swoją drogę.
Scena górna centralna (bardzo charakterystyczna):
Koń wozu ognistego, popychany przez czerwone konie, symbol jego wzięcia do nieba. To jeden z najbardziej charakterystycznych atrybutów Eliasza.
Scena górna lewa:
Eliasz w postawie modlitwy lub otrzymujący objawienie boskie, często interpretowany jako spotkanie z Bogiem na górze Horeb.
Sceny boczne:
Różne czyny proroka, być może obejmujące:
• Cuda (jak wskrzeszenie syna wdowy)
• Działania prorocze
• Życie ascetyczne na pustyni

Styl: Narracyjny ikonowy, typowy dla tradycji rosyjskiej i wschodniej ortodoksji.
Datacja prawdopodobna: XVIII–XIX wiek (ze względu na technikę i traktowanie malarskie).
Cechy:
• Kompozycja podzielona na sceny
• Kolory ziemiste i czerwone (bardzo symboliczne dla Eliasza)
• Ekspresyjne wykorzystanie krajobrazu

Eliasz jest symbolem:
• Gorliwość wobec Boga
• Asceza i życie kontemplacyjne
• Moc prorocza
• Zwycięstwo nad śmiercią (wniesienie do nieba bez umierania)