Ozdobny ornament (2) - Włochy - Owoce

Ta para ozdób barokowych z XIX wieku, rzeźbiona w drewnie i pokryta złoceniem przy użyciu ognia, ukazuje całą teatralność i dynamizm charakterystyczne dla języka ozdobnego odziedziczonego po późnym baroku. Każdy element układa się w pionowy wznoszący się układ, w którym łączą się wypukłe kwiaty, lancetowate liście i bulwiaste bryły, które wydają się wyrastać jeden z drugiego w niemal roślinnym ruchu. Rzeźba, głęboka i hojna, ukazuje rękę rzemieślnika w żywych profilach, napiętych krzywiznach i drobnych niuansach ożywiających powierzchnię.

Złocenie, ciepłe i nieco starte przez czas, ujawnia w niektórych miejscach czerwone odcienie spod warstwy, dodając chromatyczną wibrację, która wzbogaca odczyt reliefów. Ta zmienność między połyskiem, cieniem a czerwienieniem nebuje jedną z najbardziej charakterystycznych cech XIX-wiecznego, złoconego drewna, gdzie intencją było odtworzenie sutości oryginalnego baroku z nieco lżejszą i dekoracyjną wrażliwością.

Formy, choć symetryczne względem siebie, zachowują organiczną spontaniczność, która unika sztywności: wyglądają jak fragmenty retablu, koronowań mebla lub elementów architektonicznych mających nadawać ruch i bogactwo wizualne. Ich obecność jest elegancka i zdecydowana, z tym balansem między bujnością a wyrafinowaniem, który czyni złocone drewno materiałem uprzywilejowanym do ornamentyki historycznej.

Wysyłka z potwierdzeniem nadania i solidne opakowanie.