Voor Belle Doxx heeft dit personage een sterke nostalgische betekenis. De serie vormt een herinnering aan haar jeugd en aan een periode waarin absurdistische cartoons, uitgesproken personages en een geheel eigen soort humor een blijvende indruk achterlieten. In dit werk wordt die jeugdherinnering opnieuw vertaald naar haar huidige, rauwe artistieke beeldtaal. De figuur is niet strak of illustratief weergegeven, maar juist opgebouwd uit losse, nerveuze lijnen, vervaagde contouren en expressieve zwarte en grijze accenten. Daardoor ontstaat geen letterlijke reproductie van het cartoonpersonage, maar een persoonlijke interpretatie waarin herinnering, vervorming en volwassen perspectief samenkomen. De dubbele voorstelling geeft het werk bovendien iets van een herinnering die zich herhaalt en verschuift. De brede grijnzen, grote ogen en hoekige vormen behouden de absurdistische energie van het oorspronkelijke personage, maar krijgen binnen het oeuvre van Belle Doxx een rauwere en meer psychologische lading. Het werk gaat daarmee niet alleen over een cartoonfiguur, maar ook over nostalgie en de manier waarop beelden uit onze jeugd onderdeel worden van onze identiteit. Wat ooit puur entertainment was, kan jaren later ineens staan voor vrijheid, humor, herkenning en een tijd die niet meer terugkomt. De sobere kleurstelling van zwart, grijs en gebroken wit versterkt het schetsmatige karakter. Zichtbare lijnen, druipers en correcties blijven bewust aanwezig en maken het maakproces onderdeel van het werk.