Oud-Romeins Brons Ring met inscriptie 'YГIA', Gezondheid, Hygiëne

ARTIKEL: Ring met inscriptie 'YГIA', Gezondheid, Hygiëne
Materiaal: brons
Cultuur: roman
Tweede tot derde eeuw na Christus
DIMENSIES: 15 mm x 20 mm
Goede staat
HERKOMST: Ex Duitse privécollectie, verworven tussen 1980 - 1990.

Wordt geleverd met een Certificaat van Echtheid en een Exportvergunning.

Als u buiten de Europese Unie biedt en het item wint, moeten wij een uitvoervergunning aanvragen voor uw land en zal de verzending 3 tot 5 weken duren.

Romeinse ringen hadden drie hoofdfuncties: als markeringen van sociale status, persoonlijke identificatie voor officieel gebruik, en puur als versiering. In de vroege Romeinse Republiek werd door vrije mannelijke burgers een eenvoudige ijzeren ring (anulus ferreus) gedragen als een symbool van status. In de loop der tijd werd het recht om de meer prestigieuze gouden ring (ius anuli aurei) te dragen een duidelijk privilege dat aanvankelijk voor senatoren was gereserveerd, en later werd uitgebreid tot leden van de riddersorde (equites). Deze onderscheiding maakte het materiaal van de ring een duidelijk zichtbaar teken van de rang en rijkdom van een man. Het meest functionele type was de zegelring, of signet ring, die een uitgehouwen afbeelding—een intaglio—toonde op een metalen zetting of, vaker nog, op een geslepen edelsteen. Dit gegraveerde ontwerp, dat vaak een portret, een mythologisch figuur of een persoonlijk symbool afbeeldde, werd in hete was gedrukt om documenten te verzegelen, en symboliseerde de authentieke identiteit en autoriteit van de drager, vergelijkbaar met een handtekening vandaag de dag.

De stijl en het materiaal van Romeinse ringen evolueerden aanzienlijk met de groei van het Rijk. Terwijl de vroegste ringen eenvoudig waren, gemaakt van ijzer of brons, maakte de toestroom van rijkdom door veroveringen en handelsroutes goud en geïmporteerde edelstenen (zoals granaat, carneool, agaat en amethist) breed beschikbaar. Dit leidde tot een trend naar steeds luxueuzere en versierde ontwerpen, vooral vanaf de 1e eeuw na Christus. Ringen werden zwaarder, met grotere edelstenen, en Romeinse schrijvers satiriseerden vaak de nieuw rijke klasse die opzichtig meerdere, zware ringen op elke vinger droeg. Technieken zoals geperforeerd openwerk (opus interrasile) en het gebruik van diverse steenbewerkingstechnieken toonden het hoge niveau van vakmanschap van Romeinse juweliers, wat scherp contrasteerde met de soberheid van de vroege Republiek.

Voor zover het gaat om status en officieel gebruik, hadden ringen voor de Romeinen ook een belangrijke sentimentele en beschermende betekenis. Ze worden algemeen erkend als de eersten die het concept van de verlovings- of trouwring populair maakten, die aan de bruid werd gegeven als symbool van het bindende juridische en economische contract van het huwelijk. Vroege Romeinse verlovingsringen waren vaak eenvoudige ijzeren banden, soms met een sleutelmotief om de autoriteit van de vrouw over het huishoudelijk bezit te symboliseren. Latere stijlen, bekend als Fede-ringen (fede betekent 'geloof'), toonden twee handdrukken (dextrarum iunctio) om overeenstemming, trouw en de eenwording van het paar te symboliseren. Bovendien werden veel ringen, vooral die met specifieke edelstenen of met symbolen zoals de Slang (voor bescherming en vernieuwing) of de Dolfijn (voor geluk), gedragen als amuletten om het kwaad af te weren of het welzijn van de drager te verzekeren.