Byzantijns Brons Ring met inscriptie 'Κ[ΥΡΗ]Ε ΒΟΗΘΗ TONO', 'O Heer, help [TONO]'

ITEM: Ring met inscriptie 'Κ[ΥΡΗ]Ε ΒΟΗΘΗ TONO', 'O Heer, help [TONO]'
Materiaal: brons
Cultuur: Byzantijns
PERIODE: 7e - 10e eeuw n.Chr.
AFMETINGEN: Ø 22 mm
Goede staat
HERKOMST: Ex Duitse privécollectie, verworven tussen 1980 - 1990.

Wordt geleverd met een Certificaat van Echtheid en een Exportvergunning.

Als u buiten de Europese Unie biedt en het item wint, moeten wij een uitvoervergunning aanvragen voor uw land en zal de verzending 3 tot 5 weken duren.

Byzantijnse ringen vertegenwoordigen een hoogtepunt van de middeleeuwse goudsmeedkunst, die de klassieke tradities van Rome verweeft met de weelderige, spirituele esthetiek van het Oosten. Vaak vervaardigd uit goud van een hoog karaat, waren deze ringen niet louter decoratief maar dienden ze als krachtige symbolen van status, geloof en administratieve macht. Veel ringen hadden een ingewikkeld opus interrasile — een techniek met fijn gesneden openwerk — die het metaal een kantachtig uiterlijk gaf. Aangezien het rijk sterk theocentrisch was, fungeerde juwelen vaak als een brug tussen de drager en het goddelijke, waardoor een samenleving werd weerspiegeld waarin schoonheid onlosmakelijk verbonden was met religieuze toewijding.

De iconografie op deze ringen is opmerkelijk divers, variërend van officiële keizerlijke zegels tot diep persoonlijke beschermende talismannen. Trouwringen waren bijzonder significant, en beeldden vaak Christus of de Maagd Maria af terwijl zij het paar kronen, wat de goddelijke bekrachtiging van hun verbintenis symboliseert. Anderen toonden het monogram van de eigenaar of christelijke symbolen zoals de pauw (die onsterfelijkheid voorstelt) en het kruis. Voor de Byzantijnse elite was een ring vaak ook een functioneel hulpmiddel; zegelringen met namen die omgekeerd geschreven waren, werden gebruikt om in was te drukken, documenten te authenticeren en eigendom te waarborgen in een complex bureaucratisch machtssysteem.

Naast hun symbolische waarde worden Byzantijnse ringen gevierd om hun verfijnde gebruik van edelstenen en emaille. De Byzantijnen hadden een diepe voorliefde voor kleur en verwerkten vaak smaragden, saffieren, parels en granaatstenen in cabochon-instellingen, waardoor de stenen ronder en gepolijst bleven in plaats van gefacetteerd. In de middeleeuwse en late perioden werd cloisonné-emaille een kenmerk van Byzantijnse luxe, waardoor vakmensen levendige, glasachtige afbeeldingen van heiligen en bloemmotieven rechtstreeks op de ringbezel konden creëren. Deze stukken behoren tot de meest gewilde artefacten uit de middeleeuwse wereld en belichamen de “Gouden Eeuw” van een rijk dat de oude wereld met de Renaissance verbond.