Matteo Ciffo - Reliqua - Poseidon

- Hedendaagse sculptuur van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Reliqua - Poseidon
- Jaar 2026. Editie nr. 1/40 - Ondertekend en ge-authenticeerd door de kunstenaar, met echtheidsattest
- Materiaal: Koudgieting van poedervormig marmer en steen
- Uitstekende toestand



RELIQUA Collectie

Reliqua is een collectie sculpturale objecten die het contact tussen materie, herinnering en essentie onderzoekt. Elk stuk presenteert zich als een geërodeerde monoliet, door de tijd gevormd, die intern een fragment van classiciteit bewaart: een gezicht, een anatomisch detail, een aanwezigheid tussen ruin en sacraliteit. De werken fungeren als symbolische en functionele opslagruimten, die datgene wat niet zichtbaar is kunnen ontvangen: herinneringen, emoties, geuren.

De collectie vindt haar oorsprong in het concept van relikwie: objecten die door de tijd heen gaan, dragers van betekenis en herinnering. De monolithische vorm roept het archetype van de steen op, een primordiaal en eeuwig element, terwijl de oppervlakkige erosie de doorgang van jaren suggereert, de acties van natuurlijke agentia en de voortdurende transformatie van materie. Het klassieke fragment ingekast wordt een getuigenis, een residu van schoonheid die blijft bestaan en weer opduikt. Aan de grens tussen beschermd, verborgen en gevangen

Reliqua is ontworpen als een hybride object tussen kunst en design:
- container voor vloeibare essences of geuren
- diffusor voor ruimtes met stokjes
- symbolische bewaker van persoonlijke herinneringen
- decoratief element met een sterke materiële impact
Elke functie is secundair aan de evocatieve waarde van het object, die uitnodigt tot een intieme en persoonlijke relatie.

Elk stuk geproduceerd in 40 exemplaren is toch uniek: variaties in kleur, onvolkomenheden en tekens maken elke Reliqua onherhaalbaar.






MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkel ik sinds 2007 een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en de herinnering die zij bewaart. Mijn werk ontstaat uit een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals poedervormig marmer en steen, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressieve hulpmiddelen, maar als levende aanwezigheden, dragers van tijd, geschiedenis en heropstartmogelijkheden.

Door een proces dat ik beschouw als meer ritueel dan sculpturaal: een wedergeboorte van het gesteente geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat vanuit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, achtergelaten of vergeten is. Fragmenten en reststoffen, vaak afkomstig uit het werk van andere beeldhouwers, worden materie uit de oorsprong voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een eigen verhaal dragen. Ik ontleed ze en hercomposeer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun vroegere staat behoren, maar tot een nieuwe conditie. Elk werk ontstaat uit een delicate balans tussen verlies en wedergeboorte, tussen herinnering en mogelijkheid, waardoor zichtbaar wordt het moment waarop materie ophoudt te zijn wat het was en iets anders wordt.

Het traject neemt de vorm aan van een transformatie die traditionele sculptuur overstijgt, dichterbij een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materialen die reeds bestaan hebben, ik ontleed en hercomposeer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, waardoor een voortdurend veranderende toestand zichtbaar wordt.

Het onderzoek confronteert zich met materialen die een diepgewortelde tegenstrijdigheid belichamen: schijnbaar eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat ogenschijnlijk onveranderlijk lijkt, onthult een instabiele aard, in staat tot reageren, oxidatie en transformatie in de tijd. Deze conditie maakt materie tot een actieve deelnemer in het werk, betrokken in een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.

Perfectie laat ruimte voor kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt co-auteur, met op de oppervlakte sporen van beweging, proces en eigen evolutie.

Autodidactisch heb ik mijn loopbaan opgebouwd door experimenteren, waarnemen en luisteren. De benadering streeft niet naar controle, maar naar begeleiding van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen de werking van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en zich regenereren.

Deze praktijk verkent materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als aanwezigheid die tussen ruïne en wedergeboorte zweven, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, en geven materie opnieuw een diep hedendaagse en menselijke dimensie.