Matteo Ciffo - Frammenti - Venere

- Hedendaagse beeldhouwkunst van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Fragmenten-Venus
- Jaar 2026. Uitgave nr. 1/8 - Ondertekend en gecertificeerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koud smelten van marmer- en steenpoeders
- Uitstekende staat



Collectie FRAGMENTEN

De vergelijking met de klassieke beeldhouwkunst vormt een centraal element van deze collectie. Die vormen, historisch verbonden met het idee van perfectie, eeuwigheid en collectief geheugen, worden als vertrekpunt genomen en ondergaan een proces van fragmentatie en herdefiniëring.
De vorm wordt niet langer opgevat als een stabiele eenheid, maar als een tijdelijke toestand. Ze wordt onderbroken, ontbonden en opnieuw samengesteld, waardoor haar onstabiele aard zichtbaar wordt. Het volume opent zich, verdeelt zich in blokken en fragmenten, en genereert een nieuwe structuur waarin tijd niet langer verborgen is, maar een zichtbaar element wordt.
Deze spanning maakt het idee van volmaaktheid als absolute staat overbodig. Wat eeuwig lijkt, onthult haar kwetsbaarheid. De klassieke vorm blijft bestaan, maar getransformeerd: niet langer symbool van onsterfelijkheid, maar aanwezigheid die door de tijd wordt doorkruist, onderhevig aan verandering en teruggebracht naar een nieuwe dimensie.




MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, vanaf 2007 ontwikkel ik een onderzoek gericht op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij behoudt. Mijn werk ontspringt aan een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steenstof, natuurlijke pigmenten, Armeense aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw ze niet als eenvoudige expressive hulpmiddelen, maar als levende aanwezigheid, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid tot heropleving.

Door een proces dat ik als meer ritueel dan sculpturaal beschouw: een heropleving van de steen geleid door mijn hand. De praktijk ontstaat uit observatie en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, achtergelaten of vergeten is. Fragmenten en afval, vaak afkomstig van het werk van andere beeldhouwers, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die reeds een eigen verhaal dragen. Ik ontbind ze en herpareer ze, waardoor vormen ontstaan die niet langer tot hun eerdere staat behoren, maar tot een nieuwe toestand. Elk werk ontstaat uit een fragiele balans tussen verlies en heropleving, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie ophoudt te zijn wat ze was en iets anders wordt.

De weg neemt de vorm aan van een transformatie die de traditionele beeldhouwkunst overstijgt, en nadert een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materie die al een bestaan heeft gehad, ontbind ze en herpare ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en geheugen, waardoor een voortdurende toestand van verandering zichtbaar wordt.
Het onderzoek gaat in gesprek met materialen die een diepe tegenstrijdigheid belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onvernietigbaar, maar tegelijk gevoelig en kwetsbaar. Wat onwrikbaar lijkt, onthult een onstabiele aard die kan reageren, roesten en in de loop van de tijd kan transformeren. Deze toestand maakt van de materie een actieve partner in het werk, betrokken in een constante dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie maakt plaats voor kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levendige en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteurschap, waarbij op het oppervlak sporen van gebaar, proces en eigen evolutie bewaard blijven.

Autodidact ben ik, en heb ik mijn pad opgebouwd door experimenteren, observeren en luisteren. De aanpak is niet gericht op beheersing, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen de werking van het geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en afwezigheden samenleven en regenereren.
Deze praktijk verkent materie als levende archief. De beeldhouwwerken ontstaan als aanwezingen die tussen ruïne en heropleving, tussen blijvende aanwezigheid en transformatie, zweven en het materiaal een diepgaande, hedendaagse en menselijke dimensie teruggeven.