Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Contemporane sculptuur van Matteo Ciffo (Italië - 1987). Titel Reliqua - Apollo
- Jaar 2026. Uitgave nr. 1/40 - Ondertekend en geautoriseerd door de kunstenaar, met echtheidscertificaat
- Materiaal: Koudgieting van poeders marmer en steen
- Uitstekende conditie



RELIQUA-collectie

Reliqua is een collectie sculpturale objecten die de relatie tussen materie, herinnering en essentie onderzoekt. Elk stuk presenteert zich als een geërodeerd monoliet, door de tijd getekend, waarin een fragment van klassiekiteit bewaard wordt: een gezicht, een anatomisch detail, een verschijning die tussen verval en heiligheid hangt.
Het werk fungeert als een symbolische en functionele houder, die wat niet zichtbaar is kan huisvesten: herinneringen, emoties, geuren.

De collectie vindt haar oorsprong in het concept van relikwie: voorwerpen die door de tijd heen gaan, dragers van betekenis en geheugen. De monolithische vorm roept het archetype van steen op, een oer- en eeuwig element, terwijl oppervlakkige erosie de loop der jaren suggereert, de werking van natuurlijke agentia en de voortdurende transformatie van materie.
Het klassieke fragment ingesloten wordt een getuigenis, een rest van schoonheid die standhoudt en terug opduikt. Aan de randen tussen beschermd, verborgen en gevangen

Reliqua is ontworpen als een hybride object tussen kunst en design:
- houder van vloeibare essences of geuren
- diffusor voor ruimtes met stokjes
- symbolische bewaker van persoonlijke herinneringen
- decoratief element met een sterk materieel effect
Elke functie is ondergeschikt aan de evocatieve waarde van het object, die uitnodigt tot een intieme en persoonlijke relatie.

Elk stuk, geproduceerd in 40 exemplaren, blijft toch uniek: kleurvariaties, imperfecties en sporen maken elke Reliqua onvervangbaar.








MATTEO CIFFO

Geboren in Biella in 1987, ontwikkelde ik vanaf 2007 een onderzoeksfocus op materie, haar transformatie en het geheugen dat zij bewaart. Mijn werk ontstaat uit een directe relatie met nobele en complexe materialen zoals marmer- en steendraden, natuurlijke pigmenten, Armenische aarde, oxiden en metalen. Ik beschouw hen niet als eenvoudige expressieve instrumenten, maar als levende aanwezigen, dragers van tijd, geschiedenis en de mogelijkheid van hergeboorte.

Door een proces dat ik eerder als ritueel dan als sculpturaal beschouw: een hergeboorte van steen geleid door mijn hand. De praktijk ontspringt uit waarneming en de wens om leven terug te geven aan wat gebroken, verlaten of vergeten is. Fragmenten en afval, vaak afkomstig uit het werk van andere sculpturen, worden oorspronkelijke materie voor mijn werken.
Het gaat om materialen die al een verhaal in zich dragen. Ik haal ze uit elkaar en herassembleer ze, waardoor vormen ontstaan die niet meer bijdragen aan hun vroegere toestand, maar aan een nieuwe toestand. Elk werk ontstaat uit een fragiel evenwicht tussen verlies en hergeboorte, tussen geheugen en mogelijkheid, waardoor het moment zichtbaar wordt waarop de materie niet langer is wat het was en iets anders wordt.

Het pad neemt de vorm aan van een transformatie die verder gaat dan traditionele sculptuur, dichterbij een bijna alchemische dimensie. Ik gebruik materialen die al bestaan hebben, breek ze uit elkaar en hercombineer ze om nieuwe vormen en identiteiten te genereren. Elke creatie ontstaat uit een spanning tussen vernietiging en regeneratie, tussen verlies en herinnering, waardoor een continue toestand van verandering zichtbaar wordt.

Het onderzoek gaat in op materialen die een diepe tegenstrijdigheid belichamen: ogenschijnlijk eeuwig en onverwoestbaar, maar tegelijkertijd gevoelig en kwetsbaar. Wat immuun lijkt, onthult een instabiele aard, die kan reageren, oxideren en in de loop van de tijd transformeren. Deze conditie maakt materie een actieve partner van het werk, betrokken bij een voortdurend dialoog met tijd en omgeving.
Perfectie laat ruimte voor kwetsbaarheid, en eeuwigheid manifesteert zich als een levende en menselijke ervaring. Materie is niet ondergeschikt, maar wordt mede-auteur, terwijl op het oppervlak sporen van de hand, het proces en de eigen evolutie bewaard blijven.

Autodidact heb ik mijn pad opgebouwd door experimentatie, observatie en luisteren. De aanpak is niet gericht op controle, maar op het begeleiden van het materiaal in zijn transformatie. De resulterende vormen weerspiegelen het functioneren van geheugen: structuren waarin fragmenten, sporen en ontbrekende elementen samenleven en zich regenereren.
Deze praktijk onderzoekt materie als levende archief. De sculpturen ontstaan als verschuivende aanwezigheden tussen verval en hergeboorte, tussen blijvend en veranderend, waardoor materie een diep hedendaagse en menselijke dimensie krijgt.